09:02:55

“Come Hell or High Water” Konseri Deep Purple Tarihinin En Kritik Kırılma Anlarından Biri

Deep Purple’ın “Come Hell or High Water” konser albümü, grubun 1993 Avrupa turnesinden kaydedildi. Bu turne, klasik kadronun (Gillan, Blackmore, Lord, Glover, Paice) kısa süreli yeniden bir araya gelişinin belgesi olarak önemlidir…

Albüm kayıt tarihi: 16 Ekim 1993 (Birmingham NEC Arena, İngiltere).
Albümün yayımlanma tarihi: Kasım 1994.
Video/DVD versiyonu: Aynı konserin görüntülü kaydı da “Come Hell or High Water” adıyla yayımlandı.

1993’te grup, “Perfect Strangers” sonrası başlayan Mark II kadrosunun (Ian Gillan – vokal, Ritchie Blackmore – gitar, Jon Lord – klavye, Roger Glover – bas, Ian Paice – davul) son kez bir araya geldiği Avrupa turnesini yapıyordu. Turnenin Birmingham ayağı (16 Ekim 1993) hem albüm hem de video kaydı olarak tarihe geçti.

Ama sahne gerisinde büyük bir kriz vardı. Ritchie Blackmore uzun zamandır grupla ciddi anlaşmazlıklar yaşıyordu. Gillan’ın vokal tarzından memnun değildi, prova ve repertuar konularında sürekli gerilim yaratıyordu. Konser sırasında bile bunun izleri görüldü. Özellikle giriş şarkısı “Highway Star” gibi parçalarda Blackmore’un kameralardan uzak durması -neredeyse hiç görünmemesi-, sahnede ters tavırlar sergilemesi dikkat çekiyordu. Hatta “Highway Star” çalınırken kameralara su döktüğü sahne, bu gerginliğin sembolü haline geldi. Ritchie Blackmore sahneye hâkimiyet konusunda çok titizdi. Kameraların, özellikle de sahneye girip onu yakından çekmesinden rahatsız oluyordu. “Highway Star” sırasında Blackmore’un kameralara su fırlattığı an sanıldığı gibi Gillan’a bir tepki değil, tamamen kameramanlara uyarılara rağmen sahneye fazla yaklaşmaları yüzünden gerçekleşmişti.

Birmingham konserinden kısa süre sonra Blackmore gruptan ayrıldı. Aslında daha önce de birkaç kez ayrılmıştı ama bu, Mark II kadrosunun son vedası oldu.

Dolayısıyla “Come Hell or High Water” sadece bir konser kaydı değil, aynı zamanda Gillan–Blackmore çatışmasının sahneye yansımış son büyük belgesi. Birçok hayran için müzikal açıdan harika, ama duygusal olarak gergin bir konser.

Birmingham konseri aslında klasik Deep Purple repertuarını barındırıyordu. Açılışı “Highway Star” ile yaptılar, aralarda yeni dönemden (“Anya”) parçalarla denge sağladılar. Tabii ki “Smoke on the Water”, “Child in Time”, “Space Truckin’” gibi klasikler de vardı. Seyirci, Mark II kadrosunu canlı izlediğinin farkındaydı; o yüzden büyük bir coşku vardı, gerginliğe rağmen enerji yüksek hissediliyordu.

Ian Gillan: O dönemde vokal performansı tartışmalıydı. 70’lerdeki gençlik gücünden uzak olsa da özellikle “Child in Time” gibi zorlu bir parçada hâlâ dramatik bir yorum ortaya koyabilmişti. Ancak bazı bölümlerde tizlerde zorlandığı net hissediliyordu (Güvenilir kaynaklara göre, “Child In Time” şarkısı Deep Purple tarafından son kez 2002 Avrupa turu sırasında seslendirildi). Yine de sahne duruşu ve seyirciyle iletişimi konserin canlılığını artırdı.

Ritchie Blackmore: Gerginliğine rağmen müzikal açıdan çok güçlüydü. “Anya”da attığı melodik sololar, “Highway Star”daki hızlı pasajlar, onun hâlâ ne kadar yaratıcı bir gitarist olduğunu kanıtlıyordu. Ancak bazı anlarda (özellikle “Space Truckin’” ve “Smoke on the Water”da) sahnede isteksiz davranması da fark ediliyordu. Konserde Blackmore Highway Star‘ın neredeyse üçte ikisini kaçırıyor. Ayrıca Black Night‘ın girişini de kaçırıyor (Birinci ve ikinci şarkılar) . Konser biter bitmez sahneyi terk etmesi bazı gelişmelerin habercisi gibiydi.

Jon Lord: Konserin belki de en istikrarlı ismi. Hammond orguyla hem rifflerde hem de sololarda şarkılara renk katıyor. “Lazy” ve “Perfect Strangers” parçalarında onun katkısı özellikle öne çıkıyordu.

Roger Glover & Ian Paice: Bu ikili adeta köprü gibiydi. Paice’in davulları hem sert hem de esnek, Glover’ın bası ise her zamanki gibi sağlamdı. Grup içindeki tansiyon ne olursa olsun, bu ritim ikilisi konserin tutarlılığını sağladı.

“Come Hell or High Water”, Mark II’nin dağılmadan önceki son büyük resmi kaydı olarak biraz “çatışma enerjisi” taşıyor. Bu enerji bazen negatif (gerginlik, kopukluk), bazen pozitif (öfkeli ama güçlü icra) şekilde yansıyor. Müzikal açıdan belki Stuttgart konseri kadar akıcı değil, ama tarihsel ve dramatik değeri çok yüksek.

Deep Purple’ın “Mark” diye adlandırılan dönemleri aslında grubun kadro değişikliklerini anlatan bir sistem. Yani bir futbol takımının farklı jenerasyonları gibi düşünebilir.

Ian Gillan (vokal)
Ritchie Blackmore (gitar)
Jon Lord (klavye)
Roger Glover (bas)
Ian Paice (davul)

Bu ekip 1969’da bir araya geldi, “In Rock” (1970), “Machine Head” (1972), “Made in Japan” (1972) gibi rock tarihine geçen albümleri çıkardı. “Smoke on the Water” gibi efsaneler de bu dönemin ürünü.

Gillan ve Glover 1973’te ayrılınca Mark II dağıldı. Sonra farklı kadrolar geldi (Mark III, Mark IV…). Ama Mark II’nin popülaritesi o kadar büyüktü ki, 1984’te yeniden birleştiler (“Perfect Strangers” albümü). 1989–1992 arasında bir ayrılık daha yaşandı, 1992–93’te son bir kez toplandılar. İşte “Come Hell or High Water” kaydı da bu son Mark II döneminin belgesi oldu.

Mark II = Deep Purple’ın altın kadrosu. Çoğu hayran için grubun “esas” hali budur.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…