07:48:25

Cehennemden Çıkmış Kuduz Bir Yarasaydı

Kaliforniya'da 60 yaşındaki resim öğretmeni sınıfta yarasa tarafından ısırıldıktan sonra kuduzdan öldü. Seneng, geçen ay Dos Palos'taki Bryant Ortaokulu'nda sınıfında bulduğu bir yarasayı kurtarmaya çalışmıştı…

ABC30'un habere göre, 60 yaşındaki Leah Seneng'in geçen haftaki ölümünün, Fresno County sağlık yetkilileri tarafından korkunç hastalıktan kaynaklandığı doğrulandı.

Yakın arkadaşı Laura Splotch televizyona yaptığı açıklamada, Seneng'in Ekim ayı ortalarında Dos Palos'taki Bryant Ortaokulu'ndaki sınıfında bulduğu bir yarasayı kurtarmaya çalıştığını söyledi.

Splotch ABC30'a verdiği demeçte, “Öldüğünü mü düşündü yoksa sınıfının bir köşesinde mi yatıyordu ve onu alıp dışarı çıkarmaya mı çalışıyordu bilmiyorum” dedi.

“Ona zarar vermek istemedi. Ama işte o zaman, sanırım uyandı ya da ışığı gördü ya da her neyse biraz etrafta dolandı ve havalandı.”

Raporda, kanatlı yaratığın ısırmasından bir ay sonra Seneng'in hastalandığı belirtildi.

ABC30'a göre, Seneng'in kızı onu hastaneye götürdü ve doktorların onu komaya sokmasından dört gün sonra, 22 Kasım'da öldü.

Splotch, Perşembe günü itibariyle Seneng'in cenaze masrafları için yaklaşık 1.500 dolar toplayan bir GoFundMe organize etti.

Kuduz, Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerine göre ABD'de her yıl 10'dan az kişinin ölümüne neden olan ölümcül ancak nadir görülen önlenebilir bir viral hastalıktır.

Yaklaşık 60,000 Amerikalı kuduza maruz kalma ihtimalinin ardından hastalığı önleyen maruziyet sonrası profilaksi almaktadır.

Kuduzun insanlarda yüksek ölüm oranına sahip olması, başta yarasalar ve rakunlar olmak üzere yaygın olarak görülen birçok vahşi hayvanda bulunabilmesi nedeniyle sağlık yetkililerini kuduzu önlemek için ciddi adımlar atmaya sevk etmiştir.

Yarasalar kuduzun yaygın olarak görüldüğü hayvanlar arasındadır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

01:21:31

Bu Güzel Kütüphanede Yarasalar Kitapları Koruyor

Joanine Kütüphanesi‘ndeki 60.000 kitabın hepsi yüzlerce yıllıktır. Metinleri bu kadar uzun süre okunabilir, küften, nemden ve kemirici böceklerden uzak tutmak özveri gerektiriyor. Kütüphanenin orijinal mimarları, elementleri dışarıda tutmak için 1,8 metre taş duvarlar tasarladı. Çalışanlar her gün, bütün gün toz alıyor…

Bir de yarasalar var. Yüzyıllardır, bu yardımsever yaratıkların küçük kolonileri, haşere kontrolündeki önemli uzmanlıklarını kütüphaneye ödünç vermişlerdir. Gündüzleri – akademisyenler tarihi eserlerin üzerine eğilirken ve ziyaretçiler mimariye hayran kalırken — yarasalar iki katlı kitap raflarının arkasında sessizce tünüyorlar. Geceleri ise karanlık binanın etrafında dolaşarak, tüm o eski kağıt ve cilt tutkalına zarar verecek böcek ve güveleri yiyorlar.

Kütüphaneye yarasaların girişi 18. yüzyılın sonlarına tarihleniyor. Kayıtlar, muhtemelen salonun masa ve sıralarını her gece yağan guano yağmurundan korumak için Rusya’dan büyük deri levhalar satın alındığını gösteriyor. Kütüphanenin müdür yardımcısı António Eugénio Maia do Amaral, çalışanların bugün de aynı sistemi kullandığını, kitapların ise tel örgülerin arkasında olduğunu söylüyor.

Ziyaretçiler yarasaları çok merak etse de, kütüphane çalışanları çoğunlukla işlerini yapmaları için onları rahat bırakıyor. Bu nedenle, bir bilgi deposunda yaşadıkları düşünüldüğünde, onlar hakkında tahmin edebileceğinizden daha az şey bilinmektedir. İki tür tespit edilmiştir: Avrupa serbest kuyruklu yarasaları ve soprano pipistreller, her ikisi de küçük ve çevik türler. Kimse onları avlanırken görmese de, boyalı tavanlardan serbest dalış yaptıklarını ve yaldızlı korkuluklar arasında kaydıklarını hayal etmek kolaydır.

Becerileri ve sağduyuları — nadiren bir yarasayı susturmak zorunda kalırsınız — onları toplumun değerli üyeleri haline getiriyor. Maia do Amaral onlara “fahri kütüphaneciler” diyor. Joanine‘in devasa ahşap kapıları 2015 yılında değiştirildiğinde, marangozlar yarasaların her gece nehirden su içmek için çıkarken kullandıkları boşlukları korumuş. Bazıları, önceki bakıcıların onları binaya bilerek soktuğunu düşünüyor.

Ancak onlarla birlikte çalışanlar, huzurlu yuvalara önem veren yarasaların kendi başlarına buraya girmiş olmalarının daha muhtemel olduğunu düşünüyor. Ne de olsa, diyor Maia do Amaral, “Geceleri bir kütüphaneden daha sessiz ne düşünebilirsiniz?”

Onları nasıl görebilirsiniz? Joanine Kütüphanesi düzenli olarak rehberli turlar düzenlemektedir ve bu turlar sırasında bir yarasa gıcırtısı duyabilirsiniz. Bir yarasayı iş başında görmek istiyorsanız, en iyi seçeneğiniz kütüphanenin akşam yemeği saatinin hemen başında gerçekleşen akşam konserlerinden birine katılmaktır. Nezaketen kitaplarla ilgileniyormuş gibi görünmeye çalışın.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

21:06:34

Sonsuza Dek Yok Olan Megabat

Bilim insanlarının biyolojisini veya davranışını öğrenme şansını bile bulamadan Küçük Mariana meyve yarasası unutulup gitti. Adadaki yaşlı insanlar bile onu neredeyse hiç görmediklerini söylediler. Küçük Mariana meyve yarasası, Pteropus tokudae, uzun zamandır nadir bir tür olarak kabul ediliyordu – Pasifik adası Guam’da bulunan daha büyük bir yarasa türünün gizemli kuzeni.

Birçok meyve yarasası gibi, Küçük Mariana türü küçük, tilki benzeri bir yüze ve kahverengi, tüylü bir bedene sahipti, bu da alternatif adı olan Mariana – veya Guam – uçan tilkii diye anılmasına yol açtı…

1960’larda, yerel halk tarafından avlanan düzinelerce yarasanın değerlendirildiği bir ankette, sadece bir adet Küçük Mariana meyve yarasası örneği bulundu. Guam’ın kuzey sahilindeki Tarague Kayası’nda vurulan bir dişiydi. Süt veriyordu ve dolayısıyla vurulduktan sonra uçmuş olmalıydı – muhtemelen ölmek üzere uçmuş.

Dişi, batının kaydedilmiş tarihinde batının incelenen üçüncü Küçük Mariana meyve yarasası örneğiydi. Daha önce, 1930’larda bir doğabilimci tarafından toplanan iki erkek vardı. Bu seyrek kayıtlar, bu yarasaların orta boyutta olduğunu, yaklaşık 15 cm uzunluğunda ve yarım metrelik bir kanat genişliğine sahip olduklarını gösteriyor.

Küçük Mariana meyve yarasası, “megabat” ailesine aitti – dünyanın en büyük yarasalarından bazılarını içeren bir grup. Bu meyve yarasasının biyolojisi hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyoruz – örneğin, hangi yiyecekleri tercih ettiği veya ne zaman ürediği gibi. Ayrıca, onun Guam’daki diğer, daha büyük yarasa türü Pteropus mariannus ile nasıl etkileşime girdiğini de bilmiyoruz. Küçük Mariana meyve yarasası, bulunabilecek en belirsiz türlerden biri ve geçen yıl ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi onu resmen nesli tükenmiş ilan etti, onlarca yıl boyunca hiçbir görüntüleme yapılmadıktan sonra.

“Kesinlikle tanırım,” diyor Amerikan askeri ile çalışan bir yarasa araştırmacısı olan Tammy Mildenstein, Küçük Mariana meyve yarasasının hâlâ orada olma olasılığının çok az olduğunu belirtiyor ve bir yerlerde Guam’da saklanıyor olabileceğini belirtiyor. Filipinler çıplak sırtlı meyve yarasasını örnek olarak veriyor. Bu türün 1960’lardan 1990’lara kadar hiç görüntülenmesi olmamıştı, bu yüzden nesli tükenmiş ilan edildi. Ancak 2000’de yeniden keşfedildi.

Ancak Guam, çoğu Filipinler’deki Negros Adası’nda yaşayan Filipinler çıplak sırtlı meyve yarasalarının yaşadığı yerden çok daha küçük bir yer. Ve son yıllarda Guam’a birçok yarasa araştırması yapıldı – Mildenstein tarafından da dahil. Texas Tech Üniversitesi‘nden Tigga Kingston ise Küçük Mariana meyve yarasasının hâlâ orada olma olasılığının çok az olduğunu söylüyor.

Geride kalan bir soru, Küçük Mariana meyve yarasasının aslında başka bir adada mı ortaya çıktığıdır. Belki de bu yarasaların bir grubu büyük bir fırtına sırasında Guam’a üflenmiş olabilir, Mildenstein – bu, adadaki nadirliklerini açıklamak için potansiyel olarak mümkündür.

“Bu türü kaybetmek büyük bir trajedi” diyor Kingston, çünkü muhtemelen bitki tozlaşmasında veya tohum yayılmasında önemli bir rol oynadı, diye açıklıyor.

Yapabileceğimiz tek şey, kırılgan varlığından ders çıkarmaktır. Kingston, geçen yıl meyve yarasaları üzerine bir makaleyi ortaklaşa yazdığından dolayı “bu türlerin başına neler gelebileceğinin – maden ocağındaki kanarya – gibi” olduğunu belirtiyor. Aynı gruptaki diğer birçok tür, Large Old World Fruit Bats (LOWFBs) olarak bilinen, şu anda yok olma tehlikesiyle karşı karşıya. Ve bu gruptaki adalarda yaşayan yarasalar için tehditler gerçekten birikiyor, çünkü bu fırtınalar iklim değişikliği tarafından kötüleştiriliyor.

Habitat kaybı, avlanma baskıları ve aşırı hava koşullarının etkileri, izole adadaki yarasa popülasyonlarında keskin bir şekilde etkili olabilir. Genellikle etkilenen türlerin kaçabilecekleri bir yer yoktur. “Bir adada olmak sizi aşırı, nadir olaylara maruz bırakabilir,” diyor Kingston.

Hâlâ hayatta olan 75 büyük eski dünya meyve yarasasının çoğu (%71) tehdit altında kabul ediliyor, diyor. Eğer kaderleri iyileşmezse, bu gruptaki daha fazla yok olma gelecek yıllarda meydana gelebilir.

Mildenstein, bunun olmamasını umuyor. O ve meslektaşları, tehlikede olan tek yerli memeli olan Mariana meyve yarasasını incelemek için çalışıyorlar. Bu yarasalar zaman zaman avlanır ama yerliler arasındaki tutumlar giderek değişmiştir, diyor: “Hâlâ orada burada biraz avcılık var ama toplumun çoğu bu konuda anlaştı. İnsanlar yarasaların yuvalanma alanlarının dokunulmaması gerektiğini biliyorlar.”

Ne yazık ki, kayıp Küçük Mariana meyve yarasası için ise artık çok geç. Sonsuza dek gizemle örtülecek baştan çıkarıcı bir tür olarak anılacak.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…