Efsane Olup Efsanelerle Anılır…

Roma’da: “Kuzu öldüren” ve “kemik kıran” olarak biliniyorlardı ve hatta küçük çocukları kapabildikleri bile söyleniyordu. Ancak yüzyıllarca süren yoğun zulümden sonra, neredeyse üç metreye kadar kanat açıklığıyla dünyanın en heybetli yırtıcı kuşlarından biri olan sakallı akbaba, Avrupa’daki eski menziline geri dönüş yapıyor.

20. yüzyılın sonlarında bu tür yok olma eşiğindeydi.

Şimdiye kadarki en başarılı yıllarından birini tamamlamış olan yetiştirme programının yardımıyla uçurumun eşiğinden geri getirildi.

Alpler, Güney İspanya’da Endülüs ve Fransa’da Massif Central’da toplam 26 civciv vahşi doğaya salındı.

Vulture Conservation Foundation direktörü José Tavares, “Bu yıl gerçekten iyi bir yayın sezonu geçirdik” dedi. “Gerçekten çok sayıda kuş salmayı başardık.”

Tür başlı başına efsane olup efsanelerle anılır.

Almancada, koyunları avladığına dair uzun süredir devam eden inançtan dolayı “kuzu akbabası” anlamına gelen lammergeier olarak bilinir.

İspanyolca’da ise buna “kemik kırıcı” anlamına gelen quebrantahuesos denir; bu, hayvan kemiklerini büyük yüksekliklerden yere atarak aşağıdaki kayalara çarpma sonucu kırma taktiğine atıfta bulunur – böylece içindeki besleyici ilikle beslenmesini sağlar.

‘En büyük geri dönüş hikayelerinden biri’: Avrupa’nın üzerinde kemik kıran akbaba!

Sakallı akbabanın dönüşü, son zamanların en büyük vahşi yaşam geri dönüş hikayelerinden biri olarak selamlanıyor.

1980’lerin başında, tür Avrupa’da yaşamda kalma mücadelesi veriyordu ve nüfus Girit, Korsika ve Pirene’lerin uzak bölgelerinde yaşayan yaklaşık 40 çifte kadar düşmüştü.

İlk sakallı akbabaların 1986’da Alplerde serbest bırakılmasıyla, insan yardımıyla üreme ve yeniden yerleştirme projesi başlatıldı.

2006 Yılında akbabalar Endülüs dağlarına ve dört yıl sonra Massif Central’ın vahşi açık alanlarına yeniden sokuldu.

Önümüzdeki iki ila üç yıl içinde Bulgaristan’da bir yeniden tanıtma projesi başlatılacak.

Tavares, “Avrupa genelinde şu anda yaklaşık 250 çift var” dedi.

“İnsanların hayal gücünü ele geçiren bir koruma projesi. Sakallı akbaba ikonik bir türdür, yüksek dağların sembolüdür.”

Türler geri dönerken, bol miktarda yiyecek bulabiliyor – bir zamanlar tehdit altında olan dağ keçisi popülasyonları, özellikle artık yürüyüşçüler ve dağcılar tarafından rutin olarak görüldüğü Alplerde, artık sağlıklı seviyelerdeler.

İtalya’da sakallı akbabanın yeniden yükseldiği yerlerden biri de Alplerdeki geniş bir vahşi alan olan Stelvio Milli Parkı.

Valfurva köyündeki milli park ziyaretçi merkezindeki bir korucu, akbabanın kendine özgü kızıl renkli boyun tüylerine nasıl sahip olduğunu anlattı.

“Kuşlar, yüksek miktarda demir oksit içeren kaynaklara ve akarsulara çekilirler. Suda yıkanıyorlar ve çamurdan tüyleri kıpkırmızı oluyor” dedi.

Akbabalar, korumacıların rekor bir üreme mevsimini kutladıkları İspanya’da da gelişiyor – Endülüs’teki bir üreme merkezinde 10 civciv yumurtadan çıktı.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…