16:49:07

Küresel Isınma ve Kış Olimpiyatları

2026 Kış Olimpiyatları’nın 2026 Kış Olimpiyatları kapsamında Milano ve Cortina d’Ampezzo’da düzenlenmiş olması, yalnızca sportif hazırlıkları değil, aynı zamanda iklim krizinin kış sporları üzerindeki etkilerini de yeniden gündeme taşıdı. ABD’li olimpiyat sporcuları, özellikle Alpler’de ve dünyanın diğer yüksek dağ silsilelerinde buzulların hızla erimesinin artık soyut bir çevre sorunu olmaktan çıkıp doğrudan sporun sürdürülebilirliğini tehdit eden somut bir gerçeklik haline geldiğini vurguluyor…

Alp disiplini kayak dünyasının önde gelen isimlerinden Lindsey Vonn, Mikaela Shiffrin ve Federica Brignone, antrenman yaptıkları buzulların dramatik biçimde küçüldüğünü ve bazı alanların artık tamamen ortadan kalktığını dile getiriyor. Vonn’un “Eskiden kayak yaptığım buzulların çoğu artık yok oldu” sözleri, değişimin hızını çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. Bu ifadeler yalnızca nostaljik bir kaybı değil, aynı zamanda yüksek irtifa antrenman alanlarının fiziksel olarak daralmasını anlatıyor. Buzul yüzeylerindeki gerileme; pist güvenliğini, yarış takvimini ve sporcuların hazırlık süreçlerini doğrudan etkiliyor.

ABD kayak takımından AJ Hurt ise sezon başlangıçlarının giderek daha belirsiz hale geldiğini belirtiyor. Hurt, her yıl antrenman bölgelerine geldiklerinde kar örtüsünün biraz daha azaldığını hissettiklerini ve sezonun planlanan tarihte başlayıp başlayamayacağı konusunda ciddi tereddüt yaşadıklarını söylüyor. “Gerçekten Ekim’de başlayacak mıyız? Burada kar yok ki” şeklindeki ifadesi, organizasyonel planlamanın bile iklim koşullarına bağlı olarak kırılganlaştığını gösteriyor. Erken sezon antrenmanlarının güvenilir kar örtüsüne dayanması gerekirken, yapay karlama sistemlerine olan bağımlılık artıyor; bu da enerji tüketimi ve maliyetler açısından yeni tartışmaları beraberinde getiriyor.

Buzulların erimesi yalnızca alp disiplini kayak ve snowboard için doğal kar miktarını azaltmakla kalmıyor; aynı zamanda bob, kızak ve skeleton gibi buz pistlerine dayalı disiplinlerde de ciddi teknik zorluklar yaratıyor. Donmuş pistlerin stabilitesini korumak daha fazla enerji gerektiriyor, bu da organizasyon maliyetlerini yükseltiyor ve karbon ayak izini artırabiliyor. Dolayısıyla kış sporları, iklim değişikliğinin hem mağduru hem de dolaylı olarak paydaşı konumunda bulunuyor.

World Economic Forum tarafından yayımlanan bir rapora göre, mevcut iklim projeksiyonları gerçekleşirse 2050 yılına gelindiğinde Kış Olimpiyatları’na güvenilir biçimde ev sahipliği yapabilecek ülke sayısı dramatik biçimde azalacak ve yalnızca yaklaşık 10 ülke gerekli doğal koşulları karşılayabilecek. Bu öngörü, kış sporlarının coğrafi çeşitliliğinin daralabileceğine ve olimpik hareketin mekânsal sürdürülebilirliğinin risk altında olduğuna işaret ediyor.

Ancak mesele yalnızca sporla sınırlı değil. Buzullar, küresel iklim sisteminin kritik bileşenlerinden biri olarak işlev görüyor. Erimeleri deniz seviyesinin yükselmesine katkıda bulunuyor; bu durum kıyı bölgelerinde taşkın riskini artırıyor. Ayrıca dağlık alanlarda heyelan, sel ve çığ riskleri daha sık ve öngörülemez hale geliyor. Buzulların geri çekilmesi, tatlı su kaynaklarını besleyen doğal rezervuarların zayıflaması anlamına geliyor; bu da su döngülerini, tarımı ve yerel ekosistemleri doğrudan etkiliyor. Kısacası, sporcuların dile getirdiği kaygılar yalnızca pistlerin geleceğine değil, daha geniş bir çevresel dengeye işaret ediyor.

Bu bağlamda çeşitli girişimler de dikkat çekiyor. Goodbye Glaciers Project ve Mountain Towns 2030 gibi oluşumlar, dağ topluluklarında farkındalığı artırmayı ve iklim dostu politikaların benimsenmesini teşvik etmeyi amaçlıyor. Bu tür platformlar, sporcuların sesini politika yapıcılarla ve kamuoyuyla buluşturarak, çevresel sorumluluk ile sporun geleceği arasında köprü kurmaya çalışıyor.

ABD’li kayakçı River Radamus’un sözleri, spor camiasındaki ortak endişeyi özetliyor: “Doğru bir şey yapmazsak tehlikeli bir eğilim içinde olduğumuzu her zaman aklımızda tutuyoruz.” Bu ifade, bireysel performans hedeflerinin ötesinde kolektif bir sorumluluk bilincine işaret ediyor. Sporcuların mesajı net: İklim değişikliği artık geleceğin değil, bugünün meselesi ve kış sporlarının varlığını sürdürebilmesi, alınacak somut önlemlere bağlı.

Uluslararası iklim analizlerine göre, iklim değişikliğinin etkileriyle birlikte 2050 civarına gelindiğinde Kış Olimpiyatları’nı düzenleyebilecek ülke sayısının belirgin biçimde azalacağı tahmin ediliyor.  

Mevcut araştırmalar, kar yağışı ve düşük sıcaklık koşullarının giderek daralacağı ve bu nedenle sadece belirli ülkelerin 2050 civarında hâlen güvenilir koşullarda kış sporları yapabilecek iklim ve altyapıya sahip olacaklarını gösteriyor. 

Raporda küresel ölçekte yaklaşık 10 ülke belirlenebilirken, bu tür çalışmalarda genellikle isimler açıkça listelenmese de ulanabilecek olası ülkeler, iklim modelleri ile mevcut/kaynaklı kış sporları altyapısına göre şu şekilde sıralanıyor:

2050’e Kadar Kış Olimpiyatı Düzenleme Potansiyeli Yüksek Olan Ülkeler (çalışmalara göre)

1. Kanada – Yüksek kuzey enlemler ve Rocky Dağları gibi alanlar sayesinde uzun süre soğuk iklim sürdürülebilir.
   • Özellikle Quebec ve Alberta gibi bölgeler birçok kış sporuna ev sahipliği yapmayı sürdürüyor.

2. Birleşik Devletler – Kuzey bölgeler (örneğin Rocky Mountains, Lake Placid, Utah) hâlen uygun kar koşullarına sahip ve mevcut spor altyapısı güçlü.
   • ABD’nin Salt Lake City 2034 için seçilmesi de bu kapsamda değerlendirilebilir. 

3. Norveç – Kuzey Avrupa’nın soğuk bölgeleri hâlen kar sporları için elverişli şartları yüksek oranda koruyabilir.

4. İsveç – İskandinav ülkesi olarak özellikle kuzey kısımları bu dönemde hâlâ kış sporları için iklim elverişliliğini sürdürebilir.

5. Finlandiya – Yüksek enlemli soğuk iklim, uzun kışlar ve kar örtüsü gibi doğal avantajlar nedeniyle öne çıkıyor.

6. İsviçre – Alpler’in yüksek zirveleri ve mevcut kış sporları altyapısı, 2050 civarında hâlâ kullanılabilir olabilecek bölgeler arasında gösteriliyor.

7. Japonya – Özellikle Hokkaido adası ve Sapporo gibi kuzey bölgeleri ile kış sporları koşulları güçlü bir mirasa ve iklime sahip.

8. Avusturya – Alp dağ sisteminin merkezinde yer alan Avusturya, yüksek irtifa alanlarında kar sporlarını sürdürebilir.

9. Fransa – Alpler’in yüksek kısımları ve gelişmiş spor altyapısı ile yine potansiyel kış olimpiyatı bölgesi olarak değerlendiriliyor (özellikle yüksek irtifa alanları).

10. İtalya – Milano-Cortina gibi bölgeler hâlen soğuk sezonlar için uygun koşullar sunuyor ve ülke hem spor altyapısı hem de deneyimiyle bu listeye dahil edilebiliyor.

Bu liste, doğrudan bir “World Economic Forum tarafından açıkça yayımlanmış resmi madde madde sıralı liste” değildir; WEF raporlarının temel bulgusu bu analizlerin ortaya koyduğu eğilimi yansıtmaktadır -yani mevcut araştırmalar, iklim değişikliği ilerledikçe sadece bazı belirli ülkelerin kış sporları için uygun koşulları sürdürebileceğini tahmin ederken, bu ülkeler yukarıdaki şekilde öne çıkıyorlar.

 Raporda Öne Çıkan Çıkarımlar

• Katılımcı analizler, 2040 civarına kadar yaklaşık 10 ülke için hâlen kış olimpiyatı düzenlemeye uygun kar ve düşük sıcaklık koşullarının bulunacağını gösteriyor.

• Bu sayı daha sonra iklim değişikliği devam ettiği takdirde daha da azalabilir ve 2050 sonrasında, fosil yakıt salım yolları değiştirilmezse, çok daha küçük bir havza (özellikle yüksek enlemler) kalabilir.

• Mevcut iklim modelleri, Alpler ve benzeri bölgelerde kar örtüsü ve soğuk mevsim gün sayısının azalacağını öngörüyor; bu yüzden İtalya ve Fransa gibi geleneksel ev sahibi bölgelerin dahi sadece yüksek irtifalı alanlarda sürdürülebilir olacağı belirtiliyor.

Genel Çerçeve

Özetle, 2050’ye kadar kış olimpiyatı düzenlemeye uygun olacak ülkeler büyük ölçüde yüksek enlemli ve yüksek rakımlı bölgelerde bulunan ülkeler olacak -bu da Kuzey Avrupa, Kuzey Amerika ve Asya’nın belirli kesimlerini içeriyor. Bu ülkelerin var olan kış sporları altyapıları, yerleşik kültürleri ve yüksek irtifa alanları, kış sporlarının gelecek on yıllarda da sürdürülebilir olacağına işaret ediyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:40:40

Dünya Beklenenden Daha Hızlı Isınıyor

Bilim insanları artık nedenini bildiklerini düşünüyor. Geçen yıl kayıtlara geçen en sıcak yıldı, okyanuslar kaynadı ve buzullar endişe verici oranlarda eridi ve bilim insanlarını tam olarak ne olduğunu anlamak için çabalamaya itti…

Geçen yıl kayıtlara geçen en sıcak yıl oldu, okyanuslar kaynadı, buzullar endişe verici oranlarda eridi ve bilim insanlarını tam olarak nedenini anlamaya zorladı.

Olağanüstü sıcaklığın, başta fosil yakıtların yakılmasından kaynaklanan gezegeni ısıtan kirlilik ve doğal iklim modeli El Niño olmak üzere bir dizi faktör tarafından körüklendiğini biliyorlar. Ancak bunlar tek başına alışılmadık derecede hızlı sıcaklık artışını açıklamıyordu.

Şimdi Science dergisinde Perşembe günü yayımlanan yeni bir çalışma, bulmacanın eksik parçasını belirlediğini söylüyor: bulutlar.

Daha açık bir ifadeyle, araştırmaya göre, ısınmadaki hızlı artış, okyanuslar üzerindeki alçak bulutların azlığı nedeniyle süper güçlendi -bulgular gelecekteki ısınma için endişe verici etkilere sahip olabilir.

Almanya’daki Alfred Wegener Enstitüsü‘nden rapor yazarı ve iklim fizikçisi Helge Goessling, basit bir ifadeyle, daha az parlak, alçak bulutun gezegenin “karardığı” ve daha fazla güneş ışığı emmesine izin verdiği anlamına geldiğini söyledi.

Bu olgu “albedo” olarak adlandırılır ve yüzeylerin güneş enerjisini uzaya geri yansıtma kabiliyetini ifade eder.

Rapora göre, Dünya’nın albedosu 1970’lerden bu yana azalmaktadır; bunun nedeni kısmen açık renkli kar ve deniz buzlarının eriyerek güneş enerjisini daha fazla emen ve gezegeni ısıtan daha koyu renkli kara ve suları açığa çıkarmasıdır.

Alçak bulutlar da güneş ışığını yansıtarak bu etkiyi besliyor.

NASA uydu verilerini, hava durumu verilerini ve iklim modellerini inceleyen bilim insanları, alçak bulutlardaki azalmanın gezegenin albedosunu geçen yıl rekor düşük seviyelere indirdiğini tespit etti. Çalışmaya göre, Kuzey Atlantik Okyanusu’nun bazı bölgeleri de dahil olmak üzere, özellikle önemli bir düşüş yaşandı.

Goessling CNN‘e verdiği demeçte, geçen yılın alçak bulut örtüsünün on yıllık düşüşüne uyduğunu söyledi.

Çalışmanın henüz kesin olarak açıklayamadığı şey, bunun neden gerçekleştiğidir. Goessling, “Bu çok karmaşık bir canavar ve çözülmesi çok zor” dedi.

Goessling bunun muhtemelen bir dizi faktörün bir araya gelmesinin sonucu olduğuna inanıyor. Bunlardan ilki, endüstrinin zararlı sülfür emisyonlarını azaltmayı amaçlayan düzenlemeler nedeniyle nakliye kirliliğinin azalmasıdır. Bu insan sağlığı için bir kazanç olsa da, bu tür kirlilik bulutları aydınlatarak gezegenin soğumasına da yardımcı oluyordu.

Değişen okyanus örüntüleri de dahil olmak üzere doğal iklim değişkenlikleri de katkıda bulunmuş olabilir. Ancak Goessling üçüncü ve daha endişe verici bir faktöre işaret ediyor: küresel ısınmanın kendisi.

Düşük seviyeli bulutlar serin ve nemli bir alt atmosferde gelişme eğilimindedir. Gezegenin yüzeyi ısındıkça, bu durum bulutların incelmesine ya da tamamen dağılmasına neden olabilir; bu da alçak bulutların küresel ısınma nedeniyle yok olduğu ve yok olmalarının da daha fazla ısınmaya yol açtığı karmaşık bir geri besleme döngüsü oluşturur.

Goessling, eğer bu gerçekleşiyorsa, gelecekteki ısınma tahminlerinin hafife alınabileceğini ve “gelecekte oldukça yoğun bir ısınma beklememiz gerektiğini” söyledi.

Çalışmada yer almayan Lawrence Livermore Ulusal Laboratuvarı‘nda atmosfer bilimci olan Mark Zalinka, “bulutların hikayede kilit bir rol oynaması, esasen Dünya’nın güneş kremi olarak hareket ettikleri için mantıklı” dedi.

CNN‘e verdiği demeçte, bulut örtüsündeki küçük değişikliklerin “Dünya’nın albedosunu büyük ölçüde değiştirebileceğini” söyledi.

California Teknoloji Enstitüsü‘nde iklim bilimci olan Tapio Schneider, araştırmanın endişe verici sonucunun, küresel ısınmanın önemli miktarda bulut örtüsü değişiminden sorumlu olması durumunda, “daha önce tahmin edilenden daha güçlü bir küresel ısınma görebileceğimiz” olduğunu söyledi.

Bulutlar basit, hatta sıradan görünebilir, ancak sonsuz derecede karmaşıktırlar ve bilim insanları nasıl davrandıklarını çözmekten çok uzaktırlar. Goessling, bulutların iklim bilimindeki “en büyük baş ağrılarından biri” olduğunu söyledi.

Ancak Zalkina, bulutların küresel ısınmaya nasıl tepki vereceğini anlamanın kilit önemde olduğunu söyledi. “Gelecekte ne kadar ısınma olacağını tam anlamıyla belirliyor.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

13:47:59

İklim Bilimciler Küresel Sıcaklıklardaki Beklenmedik Artış Karşısında Şaşkın

Geçtiğimiz Mart ayında Nature dergisinde yayımlanan son derece samimi bir makalede, dünyanın en iyi iklim bilimcilerinden biri, küresel ısınmanın uzmanların bundan sonra ne olacağını tahmin etme kabiliyetinin ötesine geçebileceğine dair endişe verici bir olasılık ortaya koydu…

New York’taki NASA Goddard Uzay Araştırmaları Enstitüsü‘nün direktörü İngiliz bilim insanı Gavin Schmidt, “2023 sıcaklık anomalisi birdenbire ortaya çıktı ve uydu verilerinin modelcilere Dünya’nın iklim sisteminin benzersiz, gerçek zamanlı bir görüntüsünü sunmaya başladığı yaklaşık 40 yıl öncesinden bu yana belki de ilk kez benzeri görülmemiş bir bilgi boşluğunu ortaya çıkardı” diye yazdı.

Schmidt, bu anomalinin Ağustos ayına kadar dengelenmemesi halinde, “ısınan bir gezegenin, iklim sisteminin işleyişini bilim insanlarının tahmin ettiğinden çok daha kısa bir süre içinde temelden değiştirdiği” anlamına gelebileceğini söyledi.

Bilim ve çevre camiasındaki pek çok kişi bu sözleri endişe ile okudu. Son 13 ayda sıcaklıklarda yaşanan ve uzmanların küresel ısınma tahminlerini aşan sıçrama, sistemik bir değişimin işareti miydi, yoksa sadece geçici bir anomali miydi? Eğer dünya bilim insanlarının tahmin ettiğinden daha hızlı ısınıyor ve tahminlerin yıllar ötesine sıçrıyorsa, bu daha da önemli on yılların kaybedildiği anlamına mı geliyordu?

“İklim konusunda halihazırda keşfedilmemiş bir bölgedeyiz ve her on yılda bir daha da ileri gidiyoruz.”

Ağustos ayının gelmesiyle birlikte Schmidt biraz daha az tedirgin. Durumun belirsizliğini koruduğunu, ancak daha geniş küresel ısınma eğilimlerinin tahminler doğrultusunda geri dönmeye başladığını söyledi. “Şu anda düşündüğüm şey, beklentilerden o kadar da uzak olmadığımız. Önümüzdeki birkaç ay boyunca bunu sürdürürsek, 2023’ün sonlarında yaşananların sistematik olmaktan çok ‘blippish’ olduğunu söyleyebiliriz. Ancak bunu söylemek için henüz çok erken” dedi. “Biraz daha az endişeliyim ama yine de bunu açıklayamadığımız için mahcubum.”

Schmidt, 2023’ün ikinci yarısında ve 2024’ün başlarında, önceki rekorların zaman zaman 0,2 C’den daha fazla aşıldığı, muazzam bir anomali olan en aşırı sıcaklık aylarına baktığında, bilim insanlarının hâlâ şaşkın olduğunu söyledi: “Bunun yarısı için bile nicel bir açıklamamız yok.”

“Şimdiye kadar daha iyi cevaplara sahip olmalıydık. Bir girişim olarak iklim modellemesi süper reaktif olmak için yola çıkmamıştır. Bu, dünyanın dört bir yanından insanların gönüllü olarak zaman ayırdığı yavaş ve uzun bir süreç. Bu konuda henüz kendimizi toparlayamadık.”

Bu, iklimbilimcilerin yüzde 99.9’undan fazlasının insanların gaz, petrol, kömür ve ormanları yakmasından kaynaklandığı konusunda hemfikir olduğu küresel ısınmanın altında yatan bilimden şüphe etmek anlamına gelmiyor.

Sadece bu bile her yıl endişe verici yeni sıcaklık rekorları kırılmasına yol açıyor; tıpkı geçtiğimiz ay dünyanın, insanoğlunun kayıtlarında yer alan ve muhtemelen 120.000 yıldan uzun bir süredir görülmemiş derecede yüksek sıcaklıkların yaşandığı iki günü arka arkaya yaşaması gibi.

Bu durum orman yangınlarını, kuraklıkları, selleri, deniz buzu kaybını ve aşırı hava koşullarının diğer tezahürlerini yoğunlaştırarak dünyanın daha da geniş bir alanında tahribata yol açıyor.

Fosil yakıtlar durdurulana kadar bu kötüleşme eğilimi devam edecektir. Schmidt, “İklim değişikliği devam ettikçe, ısınan her on yılda etki daha büyük ve sonuçlar daha büyük oluyor” dedi. “Bu anlamda, iklim açısından zaten keşfedilmemiş bir bölgedeyiz ve her on yılda bir daha da uzağa gidiyoruz.”

Unicef, dünyadaki çocukların dörtte birinin halihazırda sık sık sıcak hava dalgalarına maruz kaldığını ve bu oranın yüzyılın ortalarında neredeyse yüzde 100’e çıkacağını hesaplıyor.

Son El Ninõ küresel ısı baskısını arttırdı. Bilim insanları ayrıca Ocak 2022’de Tonga’da meydana gelen Hunga Tonga-Hunga Ha’apai volkanik patlamasından kaynaklanan serpintiye, öngörülen güneş maksimumuna doğru güneş aktivitesinin artmasına ve soğutucu sülfür dioksit partiküllerini azaltan kirlilik kontrollerine işaret ettiler. Ancak Schmidt, bu olası nedenlerin hiçbirinin sıcaklıklardaki artışı açıklamak için yeterli olmadığını söyledi.

Schmidt, Aralık ayında dünyanın en iyi Dünya sistemi bilimcilerinin New Orleans’ta bir araya geleceği Amerikan Jeofizik Birliği toplantısına kadar daha net bir tablonun ortaya çıkacağını umduğunu söyledi.

Ortaya çıkan en endişe verici teorilerden biri, Dünya’nın, gezegenin ısıyı uzaya geri yansıtma yeteneği olan albedosunu kaybetmekte olduğudur. Bunun başlıca nedeni Kuzey Kutbu, Antarktika ve dağ buzullarında daha az beyaz buz olmasıdır. Exeter Üniversitesi‘nde profesör olan Peter Cox, X‘te bunun “küresel ısınmanın hızlanmasına büyük ölçüde katkıda bulunduğunu” belirtti. Ayrıca, son zamanlarda kaydedilen rekorların sadece faktörlerin garip bir birleşimi olmadığını da göstermektedir.

ABD Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi‘nde iklim bilimci olarak görev yapan Zackary Labe‘ye göre, 29 Temmuz’da toplam deniz buzu miktarı tarihin en düşük seviyesindeydi ve yaklaşık 1,5 milyon mil kare – Hindistan’dan daha büyük bir alan – 1981-2010 ortalamasının altındaydı.

Antarktika’nın bazı bölgelerinde sıcaklıklar kısa süre önce Avustralya kışının ortasında yılın ortalama sıcaklığının 24 C üzerine çıktığı için hızla erimeye devam ediyor.

Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres geçtiğimiz günlerde “Dünya her yerde, herkes için daha sıcak ve daha tehlikeli hale geliyor” uyarısında bulundu. Kavurucu koşulların Suudi Arabistan’daki Hac sırasında 1.300 hacının ölümüne yol açtığını, Avrupa’nın ter kokan şehirlerindeki turistik yerleri ve Asya ile Afrika’daki okulları kapattığını belirtti.

50 C’nin üzerindeki sıcaklıklar eskiden iki ya da üç küresel sıcak noktayla sınırlı nadir bir durumdu, ancak Dünya Meteoroloji Örgütü geçtiğimiz yıl en az 10 ülkenin bu düzeyde kavurucu sıcaklar bildirdiğini kaydetti: ABD, Meksika, Fas, Cezayir, Suudi Arabistan, Kuveyt, İran, Pakistan, Hindistan ve Çin.

İran’da ısı endeksi (nemi de içeren bir ölçü) insanlar için güvenli kabul edilen seviyenin çok üzerinde, 60 C’ye tehlikeli bir şekilde yaklaştı.

Sıcak hava dalgaları artık başka yerlerde de olağan hale geldi ve en savunmasız insanları öldürüyor, eşitsizliği kötüleştiriyor ve gelecek nesillerin refahını tehdit ediyor. Unicef, dünyadaki çocukların dörtte birinin halihazırda sık sık sıcak hava dalgalarına maruz kaldığını ve bu oranın yüzyılın ortalarında neredeyse yüzde 100’e çıkacağını hesaplıyor.

Değişimin hızı kafa karıştırıcı. Schmidt, 2024’ün geçen yılın sıcaklık rekorunu kırma ihtimalinin yüzde 72 olduğunu söylüyor. Aralık ayına kadar serinletici bir La Niña yaşanmazsa bu olasılık daha da yükselecek.

Bazıları dünyanın yakında Paris Anlaşması‘nın alt sınırı olan sanayi öncesi ortalamanın 1,5C üzerindeki ısınma sınırını geçeceğini savunurken, Schmidt daha önemli hedefin karbon emisyonlarını mümkün olan en kısa sürede aşamalı olarak durdurmak olması gerektiğini söylüyor: “İnsanları motive etmesi gereken şey, her onda bir derecelik ısınmayla birlikte etkilerin artacağıdır. Temel denklem budur. Şu anda nerede olduğumuz önemli değil, ama net sıfıra ulaşmamız gerekiyor. Bu ne kadar hızlı gerçekleşirse, o kadar mutlu olacağız.”

Zaman zaman yaptığı işin kendisini zor durumda bıraktığını kabul ediyor çünkü bir bilim insanı olarak küresel ısınmayla ilgili tahminlerinin doğru olmasını istiyor ama bir insan olarak tahminlerinin abartılı olmasını tercih ediyor. “Hepimiz bu konuda haklı olmaktansa yanılmayı tercih ederiz” diyor. “Şüphecilerin anlamadığı tek şey bu.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…