Atalardan Kalma Genetik…

Teksas, Galveston Adası'nın köpekleri uzaktan bakıldığında, geceleri kumsalda sinsi sinsi dolaşan, gözleri karanlıkta parlayan çakallara benziyor. Ancak daha yakından bakılınca tuhaflıklar ortaya çıkıyor. Aşırı uzun bacakları, alışılmadık derecede geniş kafaları ve keskin sivri burunları olan hayvanların vücutları biraz orantısız görünüyor. Ve ayrıca, yüzlerinde beyaz lekeler olan, belirgin bir şekilde kızılmsı renkte kürkleri var.

Galveston Adası köpekleri geleneksel çakallar değildir – ya da en azından tamamen değiller. Hayalet bir genetik miras taşıyorlar: 1980'de vahşi doğada neslinin tükendiği ilan edilen kızıl kurtlardan alınan bir DNA bu.

Yıllardır bu genler, barınma alanlarının arkasında yiyecek arayan ve yerel havalimanının arazisinde dolaşan, görünüşte dikkat çekici olmayan hayvanlarda saklanarak gözlerden bir şekilde gizlendi.

Kararlı bir yerel sakinin bilim insanlarını köpeklere daha yakından bakmaya ikna etmesinden sonra ortaya çıkan keşifleri, kızıl kurtlar için bir üreme programını canlandırmaya ve bir zamanlar vahşi popülasyonda var olan zengin genetik varyasyonu geri kazanmaya yardımcı olabilecek gibi görünüyor.

Princeton Üniversitesi'nde evrimsel biyolog olan Bridgett vonHoldt, bir zamanlar kızıl kurtları karakterize eden genetik çeşitliliğe atıfta bulunarak, “Artık kaybolmuş gibi görünmüyorlar” dedi. “Onu geri getirme şansımız olabilir.”

'Doğru bakmadılar'

Galveston'da yaşayan Ron Wooten, 2008'de bir gece köpeğini alıp kaçırana kadar yerel çakallara hiç dikkat etmedi. ABD Ordusu Mühendisler Kolordusu'nda sosyal yardım uzmanı olan Wooten, “Bir sürü onu aldı ve götürdü” diye hatırlıyor.

Wooten, sürüyü ve köpeğinden geriye kalanları yakındaki bir tarlada buldu. Dehşete kapıldı ve köpeğinin ölümünden kendini sorumlu tuttu. Ama el fenerinin ışığı çakalların kızıl ağızlarının üzerinde dolaşırken kendini büyülenmiş buldu.

Daha fazlasını öğrenmek için Facebook'ta bir mesaj yayımladı ve komşularından bu hayvanları gördüklerinde ona haber vermelerini istedi. Sonunda bir arkadaşından haber geldi: Apartmanının yakınında bir sürü vardı.

Wooten, bir grup yavrunun birbirini kovaladığını görünce fotoğraf makinesiyle hızla yanlarına gitti. “Onlar sadece güzeldi,” dedi

Ancak fotoğraflara daha dikkatli baktığında, sözde çakalların gerçekten çakal olup olmadığını merak etmeye başladı. “Sadece çakal gibi görünmüyorlardı,” dedi. “İlk başta, süper uzun bacakları, süper uzun burunları olduğu için Marmaduke ya da başka bir şeyle çiftleşmiş olmaları gerektiğini düşündüm.”

Eski bir balıkçılık biyoloğu olan Wooten, yerel vahşi yaşamı okumaya başladı ve bir şekilde kızıl kurtların tarihine rastladı. Bir zamanlar güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nde bol miktarda bulunan kurtların sayısı, habitat kaybı, avlanma ve diğer tehditlerin bir sonucu olarak 20. yüzyılda azalmıştı.

1970'lerde, ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi, Körfez Kıyısı boyunca seyahat ederek ve bulabildiği tüm kızıl kurtları yakalayarak türleri kurtarmak için son bir çaba sarf etti. Bilim insanları kızıl kurdu esaret altında tutma umuduyla bazı hayvanları bir üreme programı için seçtiler.

Wooten, köpeğini alan yaratıkların, gerçek kızıl kurtlar olmasa da, aslında kızıl kurt-çakal melezleri olduğuna artık iyice ikna olmuştu.

Hipotezini kanıtlamak için yol kenarlarında ölü köpek aramaya başladı. “Eğer bunlar kızıl kurtlarsa, bunu anlamalarının tek yolunun genetik olduğunu düşünüyordum,” diye hatırlıyor.

Kısa süre sonra iki ölü hayvan buldu, her birinden küçük bir deri parçası örneği aldı ve yıllarca bilim insanlarının ilgisini çekmeye çalıştığı sürece onları dondurucusunda sakladı.

“Bazen cevap vermediler,” dedi. “Bazen 'Evet, bu temiz bir hayvan' derlerdi. Bu konuda yapabileceğimiz bir şey yok.' Ve, 'nesilleri tükendi. kızıl bir kurt değil.'”

Genetik sırlar
Sonunda, 2016 yılında, Wooten'in fotoğrafları, köpek genetiği konusunda uzman olan Dr. vonHoldt'a ulaştı.

Wooten'in fotoğraflarındaki hayvanlar onu hemen etkiledi. “Sadece özel bir görünüme sahiplerdi” dedi.

Ondan numunelerini göndermesini istedi ama bir sorun vardı: Wooten, o zamana kadar numunelerin bir tanesini kaybetmişti. Böylece bulabildiği deri dokusuyla birlikte örneği hazırlamak için kullandığı neşteri içine attı, bilim insanlarının ondan DNA çıkarabileceğini umuyordu.

Dr. vonHoldt, “Bu gerçekten çok hoş bir kaostu,” dedi. Bilim insanları neşterden DNA almayı başardılar, ancak Wooten daha sonra ikinci örneği de buldu ve onu da postalayarak gönderdi.

Dr. vonHoldt ve meslektaşları deri örneklerinden DNA çıkardılar ve bunu çakallardan, kızıl kurtlardan, gri kurtlardan ve doğu kurtlarından alınan DNA ile karşılaştırdılar. İki Galveston Adası köpeği çoğunlukla çakal olmasına rağmen, önemli bir kızıl kurt atalarına sahiptiler; genetik materyallerinin kabaca yüzde 30'unun kurtlardan geldiğini tespit ettiler.

O zamanlar Dr. vonHoldt'un laboratuvarında doktora sonrası araştırmacı olan genetik koruma uzmanı Kristin Brzeski, “Bence sahadaki insanlar için gerçek bir doğrulamaydı – doğa bilimciler ve alandaki fotoğrafçılar 'Burada özel bir şeyimiz var' diyorlardı,” dedi. “Ve öylelerdi.”

Wooten çok heyecanlıydı. ”Bu, beni havalara uçurdu” dedi.

Daha da dikkat çekici olanı, taşınan Galveston hayvanlarının genetik varyantlarının veya alellerinin bazılarının, araştırmacıların analiz ettiği diğer Kuzey Amerika köpeklerinin hiçbirinde, çağdaş kızıl kurtlar da dahil olmak üzere mevcut olmamasıydı. Bilim insanları, bu alellerin bölgede dolaşan vahşi kızıl kurtlardan aktarıldığını öne sürüyorlardı.

Dr. vonHoldt, “Soyu tükenmiş olduğunu düşündüğümüz bu hayalet varyasyonu, atalardan kalma genetik varyasyonu barındırıyor” dedi. “Yani yok olduğunu düşündüğümüz şeyi yeniden canlandırma ihtimali var.”

Araştırmacılar, 1970'lerde bazı kızıl kurtların ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi'nden kaçtığından şüpheleniyorlar. Dr. vonHoldt, “Kesinlikle kaçan bir tane ya da bir çift vardı,” dedi.

Bir noktada, kızıl kurtlar ya da onların torunları yerel çakallarla çiftleşti – sadece Teksas'ta değil. 2018'de, aynı yıl Dr. Vonholdt'un ekibi bulgularını yayımladı, başka bir grup Louisiana'daki vahşi köpeklerde yüksek düzeyde kızıl kurt soyunu belgeledi.

Bulgular, bilim insanlarının bir zamanlar vahşi kızıl kurtlarda var olan genetik çeşitliliği anlamasına ve hatta onu diriltmesine yardımcı olabilir. Şu anda Michigan Teknoloji Üniversitesi'nde olan Dr. Brzeski, “Tarihsel kızıl kurdun ne olduğunu gerçekten anlamaya başlayabilir ve o hayvanı yeniden inşa etmeyi düşünebiliriz” dedi.

1980'lerin sonlarında, üreme ve yetiştirme programından bazı kızıl kurtlar Kuzey Carolina'da serbest bırakıldı. Ancak bu deneysel popülasyon son yıllarda sayı olarak düştü; Yetkililer, şu anda 20'den az hayvanın Carolina kıyılarında gezindiğini tahmin ediyor. Ve bugün yaşayan tüm kızıl kurtlar, türleri daha da tehlikeye atabilecek son derece düşük bir genetik çeşitlilik seviyesi olan yaklaşık bir düzine hayvandan geliyor.

Hibrit yardım
Melezlemeler yeni koruma olanaklarını artırıyor. Örneğin, bilim insanları kızıl kurtları yüksek düzeyde kızıl kurt soyuna sahip melezlere dikkatlice yetiştirerek genetik çeşitliliği geri yükleyebilirler. Dr. vonHoldt, hayalet alellerini kızıl kurtlara geri yerleştirmek için yapay üreme teknolojilerini veya gen düzenleme tekniklerini kullanabileceklerini söylüyor.

Bulgular, bazı bilim insanlarının türler arası melezlerin değerini yeniden düşünmeye başlamasıyla birlikte ortaya çıktı. Dr. Brzeski, “Çoğu zaman, melezleme, bir türün bütünlüğü için gerçek bir tehdit olarak görülür ki bu olabilir.” dedi.

kızıl kurt popülasyonlarının vahşi doğada azalmasının bir nedeni de, hayvanların sık sık çakallarla iç içe olmasıdır. Ama, “Burada şu anda nesli tükenmekte olan kızıl kurtların can simidi olma potansiyeline sahip melezlerimiz var.” diye de ekledi.

Idaho Üniversitesi'nde genetik koruma uzmanı ve Louisiana melezleri hakkında 2018 makalesinin ortak yazarı Lisette Waits, hem Teksas hem de Louisiana'da melezlerin keşfinin, bilim insanlarının ve yetkililerin kızıl kurdu koruma çabalarını bu alanlara “yeniden odaklamak” isteyebileceğini de gösterdiğini söyledi.

Melezleri incelemeye ek olarak, kızıl kurt genlerine sahip hayvanların hala arazide dolaştığı bölgelere üreme programıyla yetiştirilmiş kızıl kurtları yeniden sokmak mantıklı olabilir. Dr. Waits, “Bu, kızıl kurt kurtarma programının yönünü tamamen değiştirebilir” diyor.

Köpeklerin hareketleri ve davranışları hakkında daha fazla bilgi edinmek için GPS tasmaları ve vahşi yaşam kameraları kullanıyorlar, diyetlerini analiz etmek için dışkı örnekleri topluyorlar, sürü ilişkisini izlemek için genetik analiz kullanırken bir yandan da en çok kızıl kurt soyuna sahip hayvanlardan doku örnekleri topluyorlar. Dr. vonHoldt, ana hedefin, üreme programıyla kızıl kurt popülasyonunun genetik sağlığını arttırmaya yardımcı olmak için kullanılabilecek bir 'biobank seti' oluşturmak olduğunu söyledi.

Ayrıca, özellikle popüler bir turizm bölgesinde insanlara yakın yaşayan hayvanlarda, bu kızıl kurt alellerinin nasıl devam ettiği hakkında daha fazla bilgi edinmeyi umuyorlar. Köpekleri nispeten izole eden ada ortamının muhtemelen üremeyle ilgili açıklamanın bir parçası olduğunu, ancak “zulüm eksikliği”nin de bir sebep olduğunu belirten Dr. Brzeski, hayvanların yaygın olarak avlanmadığını belirtti.

Gerçekten de, hayvanlarla ilgilenen tek yerel sakin Wooten değil. Araştırma ekibi, Galveston Polis Departmanında hayvan hizmetleri amiri olan Josh Henderson ile yakın bir şekilde çalışıyor ve köpekler için önemli bir topluluk desteği var.

Bölgede büyüyen bir avukat olan Steve Parker, akrabalarının kızıl kurtları tuzağa düşürdükleriyle ilgili çocukluk hikayeleri duyduğunu hatırlıyor. Galveston köpekleri çoğu vefat eden eski nesillerle bağlantı kurmasına yardımcı oldu. “Bir şey görmek ve belki de onlar için özel olan bir şeye dokunabilmek isterdim.” dedi.

Wooten, halka bu benzersiz hayvanlar hakkında bilgi vermeye adanmış bir eğitim merkezi kurmanın hayalini kuruyor. “Burada tutulan bu hayvanların varlıkları oldukça değerli” dedi. “Ve sanırım bu yüzden peşlerinden koştum, sanırım Tanrı kafama vuruyor ve 'Hey, burada hayvanlarım var” diyordu. “Onlara iyi bak.''

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…