İddialar 884 Farklı İstismarcı İddiasıyla İlgili Olarak Yapılmıştır….

01:08:21

2.395 Dini Okullarda İstismar İddiası

İrlanda hükûmeti, Katolik dini tarikatlar tarafından yönetilen okullardaki cinsel istismarla ilgili olarak yürütülen ön soruşturmada yaklaşık 2.400 tarihi istismar iddiasının tespit edilmesinin ardından yasal bir soruşturma komisyonu kuracak. İrlanda’nın önde gelen avukatlardan Mary O’Toole tarafından yürütülen soruşturmada, İrlanda Cumhuriyeti genelinde 42 dini tarikat tarafından yönetilen 308 okulda 844 istismar iddiası belgelenmiştir.

Dini tarikatlar tarafından yönetilen okullardaki istismar iddialarına ilişkin kapsam araştırması, bu okulları yöneten dini tarikatlar tarafından kaydedilen 308 okulla ilgili olarak 2.395 cinsel istismar iddiası olduğunu ortaya koymuştur. İddialar 884 farklı istismarcı iddiasıyla ilgili olarak yapılmıştır.

Soruşturma, Hükûmet’e gündüzlü ve yatılı okullarda geçmişte cinsel istismara uğramış mağdurlar için bir telafi programı düşünmesini tavsiye etmiştir.

Ayrıca Hükûmete, tazminata katkıda bulunma konusunda ilgili dini tarikatlara başvurmasını tavsiye etmiştir.

Dini tarikatların kayıtları, tarihsel cinsel istismarla suçlanan 884 kişinin yarısından fazlasının ölmüş olduğunu ve özel okullarda özellikle yüksek sayıda iddia olduğunu göstermektedir.

17 özel okul, 190 istismarcı iddiasını içeren 590 iddia kaydetmiştir.

Tarihsel cinsel istismar iddialarının bulunduğu okulların sayısı, bu tür iddiaların herhangi bir coğrafi veya sosyal kategorideki okullarla sınırlı olmadığını da göstermektedir.

Raporda, dini tarikatlar tarafından yönetilen gündüzlü ve yatılı okulların tüm eski öğrencilerine açık olan sürece katılmak isteyenlerin nasıl davet edildiği özetlenmektedir.

205 kişi – ezici çoğunluğu erkek – deneyimleri hakkında anket doldurmuştur.

Ankete verdikleri yanıtlarda hayatta kalanlar, İrlanda’nın en az 22 ilçesindeki okullarda, 24 tarikat tarafından yönetilen 80’den fazla okulun adını vererek, geçmişte yaşadıkları cinsel istismar deneyimlerinden bahsetmişlerdir.

Cinsel istismar vakaları esas olarak 1960’ların başı ile 1990’ların başı arasında meydana gelmiş olarak tanımlanmış olup, bildirilen en yüksek vaka sayısı 1970’lerin başı ile ortalarında meydana gelmiştir.

Anketleri dolduranlardan 182’si kapsam belirleme araştırmasının görev tanımına uygun olarak değerlendirilmiş ve ikinci aşamaya davet edilmiştir.

149 katılımcı, travma konusunda bilgilendirilmiş bir kolaylaştırıcıya röportaj vermeyi veya yazılı bir sunum yapmayı seçebilecekleri sürecin ikinci aşamasında yer almayı tercih etti.

137 katılımcı yüz yüze görüşmeleri tamamlamış, 12 katılımcı ise yazılı görüşlerini sunmuştur.

Mağdurların ve hayatta kalanların anlatıları

Hayatta kalanların okullarda yaşadıkları cinsel istismar deneyimlerine ilişkin olarak raporda yer alan anlatımları üzücü ve çoğu zaman da kahredici niteliktedir.

Bazı vakalarda, cinsel istismar deneyimlerini ve bunun yaşamları üzerindeki etkisini ilk kez tam olarak anlatmışlardır.

Rapora göre, birçok katılımcının hikayesi, cinsel istismar deneyimlerinin bir sonucu olarak okullarında ve hatta hayatlarında hiçbir yer ya da güvenlik hissi olmadığını açıklıyor.

Katılımcılar tarafından anlatılan korkunç çocukluk çağı cinsel istismarının sınıflar, yatakhaneler, spor tesisleri, müzikal ve müfredat dışı etkinlikler de dahil olmak üzere çeşitli yerlerde gerçekleştiği bildirilmektedir.

Bazıları kendi evlerinde, ailelerinin güvenini kazanmış, ancak bu güveni korkunç bir şekilde kötüye kullanan, okullarıyla ilişkili yetişkinler tarafından cinsel istismara uğradıklarını bildirmiştir.

Katılımcılar, okul personeli ve tarikat mensuplarının özel ofislerinde ve konaklama yerlerinde cinsel istismara uğradıklarını anlattılar

Birçoğu diğer çocukların veya yetişkinlerin yanında cinsel istismara uğradığını söylerken, diğerleri bir öğretmen, rahip veya din görevlisi, diğer okul personeli veya okullarına gelen bir ziyaretçi ile yalnızken cinsel istismara uğradıklarını bildirmiştir.

Birçoğu cinsel istismarın devam ettiğini anlatırken, diğerleri bunun rastgele gerçekleştiğini veya bir bakım dönemini takip ettiğini ve genellikle vahşi şiddetin eşlik ettiğini bildirmiştir.

Katılımcılar dehşet ve sessizlik ortamında tacize uğradıklarını, çırılçıplak soyulduklarını, tecavüze uğradıklarını ve uyuşturulduklarını anlatmışlardır.

Birçoğu, yaşananların diğer personel ve dini tarikatların üyeleri ve liderleri tarafından fark edilmemiş olmasının mümkün olamayacağı kadar yaygın olduğuna dair güçlü inançlarından bahsetmiştir.

Birçok katılımcı, okullarında veya dini tarikatlar tarafından bir örtbas yapıldığına ve bazılarının da Devletin bazı kurumları ile Kilise arasında gizli bir anlaşma olduğuna inandıklarını açıkça ifade etmiştir.

Katılımcılar, cinsel istismar meydana geldiğinde yaşadıkları korku, şok ve saflıktan bahsetmişlerdir.

Bunun kendilerinde nasıl utanç, sorumluluk, izolasyon, güçsüzlük ve gizlilik duyguları uyandırdığını anlattılar. Katılımcılar cinsel istismardan kaçınmaya çalıştıklarını, en sevdikleri aktivitelerden, arkadaşlarından ve nihayetinde okullarından kaçtıklarını anlatmışlardır.

Bazıları çocukken nasıl ruh sağlığı sorunları yaşamaya başladıklarını, alkol ve uyuşturucu kullanımı da dahil olmak üzere sağlıksız başa çıkma mekanizmaları benimsediklerini ve bu sorunlardan bazılarının onları yetişkinliğe kadar nasıl takip ettiğini anlatmıştır.

Birçoğu bunun neden kendi başlarına geldiği konusunda kafa karışıklığı yaşadıklarını anlatırken, bazıları da diğer çocukların bazen kendilerini riskli durumlar veya belirli personel konusunda uyarmaya çalıştığını söyledi.

Yankılar

Katılımcılar, gelişmekte olan cinsellikleri konusunda yaşadıkları kafa karışıklığından ve daha sonra eğitim ve iş bulma fırsatlarını kısıtlayan akademik performanslarındaki düşüşten bahsetmiştir.

Birçok katılımcı, Katolik Kilisesi’nin gücünün hayatlarına her şekilde nüfuz ettiğini hissettiklerini ve çoğunluk için, ebeveynleri de dahil olmak üzere söyleyebilecekleri kimsenin olmadığını hissettiklerini söyledi.

Bazıları için bu durum ömür boyu sürecek bir yabancılaşmaya ya da zor aile ilişkilerine yol açmış. Birçoğu istismarın başladığı gün çocukluklarının sona erdiğini söyledi.

Yetişkinler olarak katılımcılar, cinsel istismarın etkisinin ilişkilerde ciddi ve devam eden zorluklara, zihinsel ve fiziksel sağlık sorunlarına, bağımlılık sorunlarına, kariyer fırsatlarının kaybedilmesine ve yer ve/veya toplum duygularında hasara yol açtığını söyledi.

Birçoğu erken dönemdeki yakın ilişkilerinin başarısız olduğunu ve evliliklerinin bozulduğunu anlatmıştır.

Bazıları, cinsel istismarın bir sonucu olarak çocuk sahibi olmamaya karar verdiklerini ya da çocuk sahibi olduklarında bunun ebeveynliklerini etkilediğini söyledi ve birçok katılımcı nesiller arası travmanın aileleri üzerindeki etkilerini anlattı.

Birçoğu, yaşlı ebeveynlerine yaşadıklarını anlatmanın etkisinden çok gerçek bir üzüntüyle bahsetmiştir.

Katılımcılar istihdam konusunda otorite figürleriyle yaşadıkları zorluklardan bahsetmiş, uzun vadede buldukları çözüm ise sözleşmeli çalışmak veya serbest meslek sahibi olmak olmuştur.

Kariyer üzerindeki diğer etkiler arasında akademik ilerlemenin zayıf olması nedeniyle üniversiteye gitme fırsatının kaçırılması ya da ruh sağlığı sorunları ve bağımlılık nedeniyle iş yerinde uygunsuz davranışlarda bulunulması yer almaktadır.

Bazı katılımcılar, erken dönem travmalarından uzaklaşmak için yakın ilişkileri pahasına aşırı çalıştıkları için nasıl başarılı kariyerlere sahip olduklarını özetlemiştir.

Katılımcılar travmatik anılardan kaçınmak için göç etmekten ve aile ve arkadaşlarıyla aralarına mesafe koymaktan bahsetmiştir.

Birçoğu, kiliseye giremedikleri için ebeveynlerinin cenazesine veya başka bir aile etkinliğine katılmaktan kaçınacak kadar dine ve kiliseyle ilgili hizmetlere yabancılaştıklarını anlatmıştır.

Katılımcılar sıklıkla, intihar girişimi ya da rehabilitasyon programında geçirilen süre gibi yetişkinlikte yaşanan bir krizi, çocukluk deneyimlerinin ilk kez ön plana çıktığı ve yaşadıkları zorlukların kaynağı olarak tanımlandığı ve bu farkındalığın iyileşme sürecini başlattığı bir zaman olarak tanımlamıştır.

Daha sonraki yıllarda, kabul edilmek için dini tarikata başvuran katılımcıların çoğunluğu, özellikle savunulan bir yasal süreç içerdiğinde, bu karşılaşmanın yararlı olmadığını söylerken, azınlık bir kesim, şefkat ve anlamla birlikte samimi bir özür sunulduğunda bu deneyimi yararlı bulmuştur.

Öneriler

Hayatta kalanların çoğu yasal bir soruşturma istediklerini ve çoğu da mümkün olduğunca az çekişmeli bir soruşturma sürecinin arzu edildiğini belirtmiştir.

Soruşturma ekibinin görüşü, herhangi bir soruşturma sürecinin mümkün olduğunca kapsayıcı olması gerektiği yönündedir.

Bununla birlikte, mahkeme benzeri süreçlerin hayatta kalanları ortaya çıkmaktan caydırma riski taşıdığına ve daha büyük bir yeniden travmatizasyon riski oluşturacağına dikkat çekilmiştir.

“Bir komisyonun usule ilişkin esnekliği, en az çekişmeli soruşturma modelini ve dolayısıyla yeniden travmatizasyon riskini azaltma konusunda en büyük ihtimali sunmaktadır.”

Komisyon, 2004 tarihli Soruşturma Komisyonları Yasası uyarınca bir Soruşturma Komisyonu kurulmasını tavsiye etmiştir.

Ayrıca, dini tarikatlar tarafından işletilen gündüzlü ve yatılı okullarda geçmişte yaşanan cinsel istismardan hayatta kalanlar için bir telafi programı oluşturulmasının Hükûmet tarafından erken bir aşamada değerlendirilmesini tavsiye etmiştir.

“Ayrıca, Hükûmetin ilgili dini tarikatlara bir telafi programına katkıda bulunmaları konusunda yaklaşmasını tavsiye ediyoruz.”

Raporda ayrıca, önerilen Görev Tanımına uygun olarak Komisyon tarafından bir Mağdur Katılım Programı oluşturulması tavsiye edilmiştir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…