06:53:02

İngiltere Ana Caddelerini Yeniden Canlandırmak İstiyor

İngiltere hükûmeti, uzun süredir devam eden ana cadde ve şehir merkezi sorununa daha sert müdahale etmeye hazırlanıyor. Başbakan Andy Burnham tarafından açıklanan yeni planın merkezinde, giderek artan elektronik sigara mağazaları, bahis dükkânları ve yetişkinlere yönelik oyun merkezlerinin açılmasını yerel yönetimlerin daha sıkı biçimde denetleyebilmesi bulunuyor. Hükûmet, şehir merkezlerinin yalnızca boş dükkânların doldurulduğu alanlar olmaktan çıkarılıp insanların alışveriş yaptığı, çalıştığı, sosyalleştiği ve vakit geçirdiği canlı merkezlere dönüştürülmesini amaçlıyor…

Yeni düzenlemelerin tamamlanmasının ardından uygulamanın 2027’nin başlarında başlaması bekleniyor. Hükûmetin yaklaşımındaki temel değişiklik ise kararların daha fazla merkezi otoriteden yerel topluluklara aktarılması. Buna göre belediyeler, kendi bölgelerinin ihtiyaçlarını ve sakinlerin endişelerini dikkate alarak hangi tür işletmelerin yeni açılmasına izin verileceği konusunda daha fazla söz sahibi olacak.

Bu değişiklik, İngiltere’nin son yıllarda yaşadığı ana cadde dönüşümünün yarattığı tartışmaların ortasında geliyor. Geleneksel mağazaların, pubların ve farklı hizmet işletmelerinin bir bölümünün kapanmasının ardından bazı şehir merkezlerinde aynı tür işletmelerin giderek daha fazla yer kaplaması, “ana caddelerin birbirine benzemeye başlaması” eleştirilerine yol açıyor. Hükûmet ise sorunun yalnızca ekonomik olmadığını, şehir merkezlerinin sosyal niteliğinin de değiştiğini savunuyor.

Yeni planın en önemli unsurlarından biri bahis dükkânları ve yetişkinlere yönelik oyun merkezleriyle ilgili kuralların değiştirilmesi. Mevcut sistemde, 2005 tarihli Kumar Yasası‘ndaki “izin verme amacı” olarak özetlenebilecek yaklaşım, lisans koşullarını karşılayan bazı kumar işletmelerinin belediyeler tarafından reddedilmesini zorlaştırıyor. Hükûmet bu yaklaşımı değiştirmeyi ve yerel yönetimlerin yeni bir bahis veya kumar işletmesini yalnızca teknik lisans koşullarına bakarak değil, bulunduğu bölgenin ihtiyaçlarını ve yerel etkilerini de dikkate alarak değerlendirebilmesini sağlamayı planlıyor.

Böylece bir belediye, kendi şehir merkezinde zaten çok sayıda bahis dükkânı bulunduğunu, yeni bir işletmeye ihtiyaç olmadığını veya belirli bir bölgede kumar işletmelerinin yoğunlaşmasının toplumsal açıdan sorun oluşturduğunu gerekçe göstererek yeni başvuruyu reddedebilecek. Özellikle ekonomik açıdan daha kırılgan bölgelerde kumar işletmelerinin yoğunlaşması uzun süredir tartışılan konulardan biri.

Hükûmetin elektronik sigara mağazalarına yönelik yaklaşımı ise farklı bir mekanizma üzerinden ilerleyecek. Bu mağazalar, mevcut durumda her zaman özel bir imar iznine ihtiyaç duymadığı için yeni düzenlemeyle elektronik sigara satış noktalarının ayrı bir planlama kategorisine alınması öngörülüyor. Böylece belediyeler, yeni bir elektronik sigara mağazası açılması talebini diğer perakende işletmelerinden ayrı biçimde değerlendirebilecek.

Bu değişiklik özellikle okulların çevresindeki işletmeler açısından önem taşıyor. Elektronik sigara kullanımının gençler arasında yaygınlaşmasına ilişkin endişeler nedeniyle, okulların yakınlarında yeni satış noktalarının açılmasının sınırlandırılması hükümetin üzerinde durduğu başlıklardan biri. Buradaki amaç yalnızca mevcut mağazaları kapatmak değil, yeni işletmelerin şehir merkezlerinde ve hassas bölgelerde nasıl konumlanacağını daha baştan kontrol edebilmek.

Hükûmet ayrıca elektronik sigara mağazalarının yasal tanımını da sıkılaştırmayı planlıyor. Bunun nedeni, bazı işletmelerin kendilerini farklı bir perakende kategorisi altında göstererek elektronik sigara satışına yönelik kuralları aşmasının önüne geçmek. Başka bir ifadeyle hükûmet, yalnızca mağazanın tabelasına veya işletme kaydındaki tanımına bakmak yerine gerçekte ne sattığını ve faaliyetinin niteliğini dikkate alan daha açık bir sistem oluşturmak istiyor.

Planın bir başka ayağı ise kurallara uymayan işletmelere yönelik daha uzun süreli kapatma yetkisi. Polis ve belediyeler, yasa dışı faaliyetlerden veya organize suç bağlantılarından şüphe edilen işletmeler hakkında daha etkili soruşturma yürütebilmek amacıyla geçici kapatma sürelerinin uzatılmasını sağlayacak yeni yetkilere kavuşacak.

Mevcut altı aylık sınırın 12 aya çıkarılması planlanıyor. Böylece özellikle soruşturmanın karmaşık olduğu durumlarda işletmenin faaliyetlerine devam ederek delillerin ortadan kaldırılması veya aynı faaliyetin başka bir isim altında sürdürülmesi gibi risklerin azaltılması hedefleniyor.

Bu düzenlemenin yalnızca elektronik sigara mağazalarını kapsaması da beklenmiyor. Şüpheli berberler ve organize suçla bağlantılı olduğu düşünülen başka işletmeler de yeni uygulamanın hedefinde olacak. Son yıllarda İngiltere’deki bazı şehir merkezlerinde belirli tür işletmelerin yasa dışı faaliyetler için paravan olarak kullanıldığına ilişkin soruşturmalar, ana cadde tartışmasının yalnızca estetik veya ekonomik bir mesele olmadığını gösteriyor.

Bu nedenle hükûmetin planında “kurallara uymayan işletmeler” ile tamamen yasal faaliyet gösteren işletmeler arasında ayrım yapılması önemli. Amaç, belirli bir sektördeki bütün işletmeleri suçlu ilan etmekten ziyade, yasa dışı faaliyetlere karıştığından şüphelenilen işletmelere karşı yerel makamların daha hızlı hareket edebilmesini sağlamak.

Ana caddelerin görünümü de planın dışında bırakılmıyor. Hükûmet, şehir merkezlerindeki dükkânların cepheleri, tabelaları, aydınlatmaları ve genel tasarımı konusunda yeni kılavuzlar yayımlamaya hazırlanıyor. Özellikle aşırı büyük logolar, göz alıcı neon tabelalar ve çevredeki yapıların karakteriyle uyumsuz mağaza tasarımları konusunda yerel yönetimlere daha fazla yönlendirme yapılması planlanıyor.

İlk bakışta estetik bir ayrıntı gibi görünen bu yaklaşımın arkasında daha geniş bir şehircilik anlayışı bulunuyor. Bir ana caddenin canlılığı yalnızca kaç dükkânın açık olduğuyla ölçülmüyor. İnsanların o bölgede ne kadar zaman geçirdiği, dükkânların birbirini tamamlayıp tamamlamadığı, kamusal alanların nasıl kullanıldığı ve şehir merkezinin güvenli ve çekici görünüp görünmediği de ekonomik canlılığı etkiliyor.

Hükûmet bu nedenle yalnızca “boş dükkân kalmasın” yaklaşımından uzaklaşmak istiyor. Bir dükkânın boş kalmaması tek başına başarı anlamına gelmiyor. Eğer boşalan bir mağazanın yerine, çevrede zaten çok sayıda bulunan ve bölgeye sınırlı sosyal veya ekonomik katkı sağlayan başka bir işletme geliyorsa, sorun yalnızca şekil değiştirmiş oluyor.

Bu tartışmanın arkasındaki veriler de dikkat çekici. Centre for Social Justice tarafından yapılan analize göre İngiltere, 2016’dan bu yana yaklaşık 1.800 pub ve bar kaybetti. Aynı dönemde elektronik sigara ve tütün ürünleri satan mağazaların sayısı yaklaşık 245 artarak 2.200’e yaklaştı. Bu veriler, her kapanan pubın yerine doğrudan bir elektronik sigara mağazasının açıldığı anlamına gelmiyor. Ancak şehir merkezlerinin ticari yapısındaki değişimin yönünü göstermesi bakımından dikkat çekici.

Pub kültürünün İngiltere’deki yeri bu tartışmayı daha da önemli hale getiriyor. Publar yalnızca içki satılan işletmeler değil; birçok bölgede sosyal hayatın, spor karşılaşmalarının, yerel etkinliklerin ve topluluk ilişkilerinin önemli parçaları. Bu nedenle pubların kapanması, bazı bölgelerde yalnızca ticari bir işletmenin ortadan kalkması olarak görülmüyor.

Bunun karşısında elektronik sigara mağazalarının sayısındaki artış, hükûmet açısından daha farklı bir şehir merkezi modeli ortaya çıkarıyor. Elektronik sigara ürünleri satan mağazalar yasal işletmeler olsa da hükûmet bunların bazı bölgelerde aşırı yoğunlaşmasının ana caddelerin çeşitliliğini azalttığını düşünüyor.

Ancak plan herkes tarafından desteklenmiyor. Muhafazakârlar ve Reform UK gibi siyasi aktörler, yeni düzenlemelerin ana caddelerdeki sorunları çözmek yerine bürokrasiyi artırabileceğini savunuyor. Eleştirmenlere göre belediyelere daha fazla veto yetkisi verilmesi, yeni işletmelerin açılmasını zorlaştırabilir ve zaten ekonomik baskı altında bulunan şehir merkezlerinde yatırım iştahını daha da azaltabilir.

Bu eleştirinin temelinde önemli bir soru bulunuyor: Bir şehir merkezinde hangi işletmelerin açılacağına belediye mi karar vermeli, yoksa bunu büyük ölçüde tüketici talebi ve piyasa koşulları mı belirlemeli?

Serbest piyasa yaklaşımını savunanlara göre bir elektronik sigara mağazası, bahis dükkânı veya başka bir işletme müşteri bulabiliyorsa orada faaliyet göstermesi doğal. Eğer bir şehir merkezinde bu tür işletmeler çoğalıyorsa bunun nedeni insanların o hizmetlere yönelik talebinin bulunması olabilir. Bu durumda işletmeleri sınırlamak, talebi ortadan kaldırmak yerine yalnızca arzın başka bir bölgeye taşınmasına neden olabilir.

Hükûmet ise sorunun yalnızca tüketici talebiyle açıklanamayacağını düşünüyor. Çünkü bir şehir merkezinin uzun vadeli niteliği, tek tek işletmelerin kısa vadeli ticari başarısından daha geniş bir mesele. Bir bölgedeki işletmelerin toplam yapısı, zaman içinde o bölgenin nasıl algılandığını ve insanların orayı ziyaret edip etmeyeceğini de etkileyebilir.

Liberal Demokratlar ise farklı bir noktaya dikkat çekiyor ve “korsan” işletmecilere karşı daha sert önlemler alınmasını istiyor. Bu yaklaşım, yasal olarak faaliyet gösteren işletmeler ile yasa dışı faaliyetlere karıştığından şüphelenilen işletmelerin birbirinden ayrılması gerektiği düşüncesine dayanıyor.

Aslında İngiltere hükûmetinin önündeki temel sorun da burada yatıyor. Ana caddeleri yeniden canlandırmak yalnızca belirli işletmelerin açılmasını engellemekle mümkün olmayabilir. İnsanların şehir merkezlerine yeniden gelmesini sağlayacak alternatiflerin de oluşturulması gerekiyor. Mağazaların yanı sıra restoranlar, kafeler, kültür merkezleri, eğlence mekânları, spor tesisleri, kamusal alanlar ve topluluk merkezleri gibi farklı kullanım alanlarının bir arada bulunması gerekiyor.

İnternet üzerinden alışverişin büyümesi de bu dönüşümün en önemli nedenlerinden biri. Tüketicilerin birçok ürünü fiziksel mağazaya gitmeden satın alabilmesi, geleneksel perakendenin şehir merkezlerindeki ağırlığını azalttı. Bu nedenle 20 yıl önceki ana cadde modelini olduğu gibi geri getirmek artık mümkün olmayabilir.

Geleceğin şehir merkezi, yalnızca alışveriş yapılan bir yer olmaktan çıkıp insanların deneyim yaşadığı, sosyalleştiği ve zaman geçirdiği karma kullanımlı alanlara dönüşebilir. Hükümetin pub, kulüp ve canlı müzik mekânlarını desteklemeye yönelik daha geniş politikası da bu düşünceyle bağlantılı.

Dolayısıyla elektronik sigara ve bahis dükkânlarına yönelik yeni yetkiler, tek başına bir düzenleme değişikliğinden daha fazlasını ifade ediyor. İngiltere hükümeti, şehir merkezlerinin geleceğinin yalnızca piyasanın kendi dinamiklerine bırakılmaması gerektiğini savunuyor. Yerel yönetimlerin, kendi bölgelerinde nasıl bir ticari ve sosyal yapı oluşturulacağı konusunda daha fazla söz sahibi olmasını istiyor.

Bunun işe yarayıp yaramayacağı ise yalnızca yeni kuralların ne kadar sıkı olduğuna değil, belediyelerin bu yetkileri nasıl kullanacağına bağlı olacak. Bir işletmeyi engellemek, onun yerine daha iyi bir işletme getirilmesini garanti etmiyor. Boş bir dükkânı elektronik sigara mağazasına dönüştürmemek kolay olabilir; asıl zor olan, o dükkânı insanların gerçekten ihtiyaç duyduğu ve şehir merkezine yeni bir canlılık getirecek başka bir işleve kazandırmak.

Bu nedenle İngiltere’nin ana cadde politikası önümüzdeki dönemde önemli bir sınavla karşı karşıya. Hükûmet, bir yandan şehir merkezlerinde sosyal ve ekonomik çeşitliliği yeniden oluşturmak, diğer yandan da işletmelere yönelik aşırı bürokratik müdahalelerden kaçınmak zorunda.

Andy Burnham‘ın açıkladığı plan, bu açıdan daha geniş bir değişimin parçası olarak görülüyor. Hedef yalnızca daha az elektronik sigara veya bahis dükkânı bulunan caddeler yaratmak değil; insanların yeniden gitmek isteyeceği, ekonomik olarak sürdürülebilir ve sosyal açıdan canlı şehir merkezleri oluşturmak.

Ancak bunun gerçekleşmesi için yalnızca hangi işletmelerin açılmayacağına karar vermek yeterli olmayacak. Asıl mesele, şehir merkezlerinde neyin yer alması gerektiğine dair daha güçlü ve uzun vadeli bir vizyon ortaya koyabilmek olacak. İngiltere’nin ana caddelerinin geleceğini belirleyecek tartışma da büyük ölçüde burada şekillenecek.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

10:44:41

Modern İngiltere’de Barınma Paradoksu

İngiltere’de konut krizi artık yalnızca ekonomik bir mesele değil; giderek daha karmaşık, çok katmanlı ve politik bir gerçekliğe dönüşmüş durumda. Bu krizin en dikkat çekici ve çoğu zaman göz ardı edilen boyutlarından biri ise düzensiz göç ile konut piyasası arasındaki kırılgan ve gerilimli ilişki…

Bir zamanlar sosyal konut politikalarıyla örnek gösterilen ülke, bugün yeniden barınma sorununun en temel hâliyle yüzleşiyor. İkinci Dünya Savaşı sonrası geliştirilen sistem, düşük gelirli kesimleri sağlıksız ve güvensiz yaşam alanlarından çıkararak modern konutlara yerleştirmeyi başarmıştı. Ancak aradan geçen yıllar içinde bu sistem aşındı. Özellikle sosyal konut stokunun azalması ve özel kiralık sektörün kontrolsüz büyümesi, bugün yaşanan krizin temelini attı.

Bu yapısal zayıflıkların üzerine bir de düzensiz göç baskısı eklendiğinde, ortaya çok daha kırılgan bir tablo çıkıyor. İngiltere’ye ulaşan ve yasal statüsü belirsiz olan ya da iltica süreci devam eden binlerce insan, resmi konut sistemine erişemiyor. Ne sosyal konutlara başvurabiliyorlar ne de çoğu zaman yasal kira sözleşmeleri yapabilecek koşullara sahipler. Bu durum onları sistemin dışına itiyor -tam anlamıyla görünmeyen bir konut piyasasının içine.

Bu “görünmeyen piyasa”, modern İngiltere’nin en rahatsız edici gerçeklerinden biri. Burada evler, odalar hatta yataklar bile kayıt dışı şekilde kiralanıyor. Aşırı kalabalık, rutubetli ve çoğu zaman güvenlik standartlarından yoksun alanlar, çaresiz insanlar için tek seçenek haline geliyor. Özellikle düşük gelirli göçmenler ve sığınmacılar, sınır dışı edilme korkusu ya da yasal haklarını bilmemeleri nedeniyle bu koşullara itiraz edemiyor.

Bu noktada sorunun yönü netleşiyor: mesele yalnızca göç değil, bu göçün nasıl yönetildiği ve hangi koşullarda karşılandığı. Çünkü düzensiz göç, tek başına bir kriz üretmekten ziyade, mevcut zayıf sistemin açıklarını büyüten bir etki yaratıyor. Denetimsiz konut piyasasıyla birleştiğinde ise bu etki katlanarak artıyor.

Özellikle bazı yatırımcıların bu kırılganlığı fırsata çevirdiği görülüyor. Tek ailelik evler, çok sayıda kişinin barındığı düzensiz konutlara dönüştürülüyor. Küf, nem ve altyapı sorunlarıyla dolu bu alanlar, yüksek kiralarla pazarlanıyor. Yasal denetimin sınırlı olması ve kiracıların şikâyet mekanizmalarına erişememesi, bu sömürü düzeninin sürmesini kolaylaştırıyor.

Bununla birlikte, yerel halk üzerindeki baskıyı da göz ardı etmek mümkün değil. Artan nüfus, özellikle düşük gelirli bölgelerde konut talebini hızla yükseltiyor. Bu durum kiraların artmasına, uygun fiyatlı konutların azalmasına ve yerel halk ile yeni gelenler arasında görünmez bir rekabet oluşmasına neden oluyor. Böylece kriz, yalnızca barınma sorunu olmaktan çıkıp sosyal gerilimleri de tetikleyen bir unsura dönüşüyor.

Son yıllarda Bristol gibi şehirlerde ortaya çıkan manzaralar, bu çok katmanlı krizin somut yansımaları. Kaçak dökülen çöplerin arasında kurulan geçici kamp alanları, yanmış karavanlarda yaşayan yüzlerce insan ve temel hizmetlerden yoksun yaşam koşulları… Bunlar yalnızca yoksulluğun değil, aynı zamanda sistemin dışına itilen insanların hikâyesi.

Benzer şekilde South Ockendon ve London’ın bazı bölgelerinde görülen aşırı kalabalık ve sağlıksız konutlar, geçmişin gecekondu mahallelerini hatırlatıyor. Ancak bu kez sorun daha karmaşık: küresel göç hareketleri, ekonomik eşitsizlikler ve zayıflayan sosyal politikalar aynı noktada kesişiyor.

Tüm bu gelişmeler, İngiltere’de konut krizinin artık yalnızca arz-talep dengesiyle açıklanamayacağını gösteriyor. Bu, aynı zamanda bir yönetim ve planlama sorunu. Göç politikaları ile konut politikalarının birbirinden kopuk ilerlemesi, krizi daha da derinleştiriyor. Gelen nüfus için yeterli barınma planlanmadığında, sistem kendi içinde alternatif—ve çoğu zaman sağlıksız—çözümler üretmeye başlıyor.

Sonuç olarak ortaya çıkan tablo net: düzensiz göç, bu krizin merkezinde değil ama en güçlü hızlandırıcılarından biri. Asıl problem, kırılgan insan gruplarını koruyamayan, konutu bir hak olmaktan çıkarıp bir yatırım aracına dönüştüren sistemde yatıyor. Bu sistem değişmediği sürece, ister yerel halk ister göçmenler olsun, en zayıf olanlar bedel ödemeye devam edecek.

Ve belki de en çarpıcı gerçek şu: Bir zamanlar ortadan kaldırıldığı düşünülen gecekondu koşulları, bugün geri dönmedi -hiç gitmemişti. Sadece biçim değiştirdi.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

21:54:11

Kemi Badenoch, Yüksek Göç Seviyelerinin Topluma Zarar Verdiğini Söylüyor

2 Ocak 1980, Wimbledon, Londra, doğumlu Kemi Badenoch, Birleşik Krallık’ta 2024 yılından bu yana Muhafazakâr Parti’nin lideri ve Muhalefet Lideri olarak görev yapmaktadır. Aynı zamanda North West Essex milletvekili olarak da görev yapmaktadır. Babası doktor, annesi ise fizyoloji profesörüdür. Ailesi, Badenoch henüz küçükken Nijerya’ya taşındı. Badenoch, çocukluğunun büyük bir kısmını Lagos’ta geçirdi ve 16 yaşında Birleşik Krallık’a döndü. Birkbeck, Londra Üniversitesi‘nde Hukuk eğitimi alarak 2009 yılında mezun oldu.

Muhafazakâr Parti lideri, endişeler üzerinde harekete geçilmezse toplumun parçalanma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu söylüyor. Kemi Badenoch, BBC‘ye verdiği demeçte, hükûmetin entegrasyonu teşvik etmek için daha fazla çaba göstermesi ve “ırkçı olarak yaftalanma” korkusuyla sorunlardan gözlerini kaçırmaması gerektiğini söyledi.

Muhafazakâr lider, Birleşik Krallık’ın “oldukça uyumlu bir toplum olduğumuzu hafife aldığını” ancak “toplumun parçalanmakta olduğunu” söyledi.

Göçmenlik seviyelerinin çok yüksek olduğunu belirterek, “insanlar çok hızlı gelirse entegrasyon imkansız hale gelir” diye ekledi.

Ayrıca, Birmingham’daki Handsworth’un “gittiği en kötü entegre olmuş yerlerden biri” olduğunu söyleyen gölge adalet bakanı Robert Jenrick‘in sözlerini savundu.

Guardian gazetesi tarafından yayımlanan ve Mart ayında bir akşam yemeği sırasında kaydedildiği bildirilen kayıtta, gölge adalet bakanı, Handsworth’ta çöp hakkında bir video çekmek için geçirdiği bir buçuk saat boyunca “başka bir beyaz yüz” görmediğini söyledi.

Bakan şöyle devam etti: “İnsanların düzgün bir şekilde entegre olduğu bir ülkede yaşamak istiyorum.

Bu, ten renginizle veya inancınızla ilgili değil, elbette değil. Ama insanların birbirleriyle birlikte yaşamalarını istiyorum, paralel hayatlar sürmelerini değil.”

Bu yorumlarla ilgili olarak BBC‘den Chris Mason‘a şunları söyledi: “Ülkemizde şu anda aynı hikayenin yaşandığı birçok yer var ve aşırı düzeyde entegrasyon eksikliği, ülke olarak bizi çok karanlık bir yere götürüyor.

Bugün Manchester’dayız, bir hafta önce ülkemizde 30 yıldır yaşayan bir adamın, İngiliz değerlerini paylaşmadığı ve İngiliz Yahudilerini öldürdüğü için açıkça iyi entegre olamadığı korkunç bir terör saldırısı yaşandı.”

Daha önceki yorumları muhalefet politikacılarının eleştirilerine neden oldu.

Badenoch, yorumlarını savundu ve bunların Birmingham’daki çöp grevi sırasında yapıldığını söyledi.

“Sokaklarda çöp yığıldı ve politikacılar neye odaklanıyordu? Pakistan ve Gazze’deki havaalanlarına,” dedi.

“İnsanların bu ülkede olup bitenlere odaklanmaları gerekiyor.”

Badenoch, BBC‘nin siyasi editörü Chris Mason’a, göçmenlik konusunun partisinin hükûmette “yanlış yaptığı” bir konu olduğunu ve bu nedenle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nden ayrılmak ve beş yıl içinde 750.000 yasadışı göçmeni sınır dışı etmek gibi “daha sert” politikalar geliştirdiğini söyledi.

Badenoch, göç düzeyini azaltmanın yanı sıra, hükûmetin “insanların değerlerimizi anlamasını sağlaması” gerektiğini de söyledi.

“Hoşgörüsüzlüğe hoşgörülü davranmamak, ırkçı olarak yaftalanmaktan korktuğumuz için görmezden gelmemek.

Bu, çocuk istismarı çetesi skandalında gördüğüm şeylerden biri -bunu durdurmak için çok şey yapılabilirdi.

Devlet yetkilileri, önyargılı görünmekten korktukları için müdahale etmeye cesaret edemediler.”

Badenoch bir dizi medya röportajı yaparken, Reform UK 20 muhafazakâr meclis üyesinin partiden ayrıldığını duyurdu.

Muhafazakârlar, son kamuoyu yoklamalarında önde olan Reform‘un siyasi meydan okumasıyla karşı karşıya.

Bu hafta düzenlenen Muhafazakârlar konferansında, muhafazakârlar Nigel Farage‘ın partisinin oluşturduğu tehdide nasıl yanıt verileceğini tartıştılar.

Konferans sırasında yapılan bir dizi politika açıklaması, Badenoch‘un daha önce Reform‘un doldurduğu bir boşluk bıraktığı yönündeki suçlamayı etkisiz hale getirdi.

Ancak Badenoch, ayrılma açıklamalarını “bir numara” olarak nitelendirdi.

“Bazı insanlar sadece kazananın yanında olmak istiyor. Birçok insan anketlere göre fikir değiştiriyor” dedi.

“Muhalefetteki zorluklarla başa çıkacak kadar güçlü değillerse, hükûmetteki zorluklarla da başa çıkacak kadar güçlü olamazlar.”

Ayrıca Reform UK ile anlaşma yapmak istemediğini de yineledi.

“Sosyal yardımları artırmak isteyen bir parti ile anlaşma yapmayı nasıl açıklayabilirsiniz?” diye sordu.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

00:24:47

Elon Musk’tan Londra’da Şok Çıkış: “Parlamento Feshedilmeli, Hükûmet Değişmeli”

Teknoloji dünyasının en tartışmalı isimlerinden Elon Musk, Londra’da düzenlenen aşırı sağcı bir mitinge uzaktan bağlanarak İngiltere siyasetini hedef alan çarpıcı açıklamalarda bulundu. Tommy Robinson tarafından organize edilen “Unite the Kingdom” (Krallığı Birleştir) mitingine video bağlantısıyla katılan Musk, Birleşik Krallık’ta mevcut hükûmetin devam etmesinin ülke için bir felaket olacağını söyledi…

Musk, konuşmasında açıkça “Parlamentonun feshedilmesi ve yeni bir seçim yapılması gerekiyor” çağrısı yaptı. “Bu hükûmetin dört yıl daha iktidarda kalması düşünülemez,” diyerek sözlerine devam eden milyarder, “Bir şey yapılmalı, hem de derhal” ifadesiyle aciliyet vurgusu yaptı.

Ancak asıl yankı uyandıran sözleri, politikadan uzak duran kitlelere yönelik uyarılarıydı. “Benim çağrım, sıradan insanlara. Siyasetten uzak durmaya çalışan, sadece huzur içinde yaşamak isteyenlere,” diyen Musk, “Eğer bu gidişat sürerse, şiddet sizin kapınızı da çalacak. Seçme şansınız kalmayacak. Ya direnirsiniz, ya da ölürsünüz,” ifadelerini kullandı.

Musk’ın “woke zihin virüsü” olarak adlandırdığı sosyal adalet temelli ilerici görüşlere yönelik eleştirileri de konuşmanın dikkat çeken bölümlerindendi. “Bu akım; ırkçılığı, cinsiyetçiliği ve özellikle Hristiyanlık karşıtlığını körüklüyor. Eşitliği savunmak değil; dini, cinsiyeti ve ırkı bir silaha dönüştürmek için var,” diyerek sözde kapsayıcı söylemlerin aslında ayrımcılığı derinleştirdiğini savundu.

Konuşmasında ABD’li muhafazakâr aktivist Charlie Kirk’ün öldürülmesine de değinen Musk, sol siyaseti doğrudan “cinayetle” ilişkilendirdi. “Bu hafta Charlie Kirk soğukkanlılıkla katledildi ve sol çevreler bunu açıkça kutladı. Sol, artık cinayeti kutsayan bir yapıya dönüştü,” sözleri, kalabalık tarafından alkışlarla karşılandı.

Elon Musk’ın Birleşik Krallık siyasetine ilk kez müdahil oluşu değil bu. Daha önce de İngiliz hükûmetiyle çocuk istismarı çeteleri skandalı üzerinden polemiğe giren Musk, ayrıca Çevrimiçi Güvenlik Yasası’nı “ifade özgürlüğüne tehdit” olarak nitelendirmişti. Nigel Farage ile de zaman zaman yakın ilişkiler kurduğu bilinen iş insanı, son dönemde Farage’ın Tommy Robinson’a desteği nedeniyle Reform UK liderinin değişmesi gerektiğini savunmuştu.

Yaklaşık 110 bin kişinin katıldığı miting, son yıllarda İngiltere'de gerçekleşen en büyük aşırı sağ gösterilerden biri olarak kayıtlara geçti. Gösteriye karşılık olarak, yaklaşık 5 bin anti-ırkçı eylemci de sokaklara çıktı. Etkinlikte Musk dışında Katie Hopkins ve Fransız aşırı sağcı siyasetçi Éric Zemmour da konuşmacı olarak yer aldı.

Elon Musk’ın İngiltere siyasetine yönelik bu son çıkışı, sadece siyasi çevrelerde değil, küresel ölçekte de büyük yankı uyandırmaya aday. Teknoloji devinin “ya diren ya öl” mesajı, yalnızca bir siyasi çağrı değil; aynı zamanda toplumsal bir kırılmanın işaret fişeği gibi görünüyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

07:34:16

İngiliz Otelleri Nasıl Öfkeli Bir Göçmenlik Tartışmasının Patlama Noktası Haline Geldi

Londra'nın hemen dışındaki Epping'de bulunan Bell Hotel, yeni rezervasyon almıyor, ancak her gece dolu. Bunun nedeni, 2020'den beri hükûmetin, her yıl İngiltere'nin güney kıyılarına gelen ve idari belirsizlik içinde sıkışıp kalan binlerce sığınmacıyı barındırmak için bu oteli kullanmasıdır.

Otelciler hariç, kimse mevcut sistemden memnun değil: Kârlı sözleşmeler için büyük meblağlar ödemek zorunda kalan hükûmet ve yerel konseyler; İngiltere'de kalıp kalamayacaklarını öğrenmek için yıllarca küçük bir odada yaşayan sığınmacılar; ve son zamanlarda Epping oteli örneğinde olduğu gibi, kasabada yaşayan genç erkek grupları nedeniyle kendilerini güvende hissetmediklerini söyleyen yerel sakinler.

Zaman zaman bu şikayetler patlak veriyor. Epping'de, geçen ay Etiyopya'dan gelen bir sığınmacının yerel ana caddede bir kız öğrenciye cinsel saldırıda bulunduğu iddiasıyla suçlanmasıyla olaylar tırmandı. Bu kişi başka suçlarla da suçlanıyor ve yargılanmayı bekliyor. O ise İddiaları reddediyor.

Birçok sakin öfkelendi. Bazıları, aşırı sağcıların kışkırttığı, şiddetli protestolar düzenledi.

Ancak protestocular Salı günü sevinç yaşadı, çünkü belediye, otelin amacına uygun kullanılmadığını şikayet ettikten sonra, Bell Hotel'in sahiplerinin sığınmacıları barındırmasını engelleyecek tarihi bir Yüksek Mahkeme kararı aldı. Orada yaşayan 138 kişi önümüzdeki ay otelden çıkarılmak zorunda kalacak.

Mahkeme kararı, bu üç yıldızlı oteli siyasi bir fırtınanın merkezine itti ve İşçi Partisi hükûmeti için büyük bir baş ağrısı haline getirdi. Bu sığınmacıların bundan sonra nereye gideceği, Başbakan Keir Starmer için en çetrefilli sorunlardan biri.

Ancak, aşırı sağcı Reform UK partisinin ateşli lideri Nigel Farage için bu karar kutlama nedeni oldu.

Bir zamanlar İngiltere'nin Brexit hareketinin itici gücü olan ve şu anda milletvekili olan Farage, “büyük zafer” olarak nitelendirdiği bu kararı alkışladı. Ülke çapındaki göçmen otellerinin önünde benzer protestolar düzenlenerek, diğer otellerin sığınmacıları barındırmasını engellemek için “yerel konseylere baskı yapıp mahkemeye gitmeleri” çağrısında bulundu.

İngiltere'deki belediyeler benzer yasal işlemler başlatmaya karar verirse, bu durum hükûmet için büyük bir sorun yaratabilir. İngiltere'de yaklaşık 210 otel, 32.000 kişiyi barındırmak için kullanılıyor. Diğer belediyeler de Epping gibi kararlar alırsa, hükûmet birkaç ay içinde bu kişileri barındıracak başka yerler bulmak zorunda kalabilir.

Bir dönüm noktası

Mohamed Khador, Somali'den İngiltere'ye gelmesinin üç yıl sürdüğünü söyledi. 24 yaşındaki genç, en uzun süre Avusturya'da kaldı ve burada kısa bir süre bulaşıkçı olarak çalıştı, ancak çoğunlukla sürekli seyahat halindeydi. Kuzey Fransa'nın Dunkirk kentine vardığında, yaklaşık 1.000 dolar biriktirmişti. Bu para, yaklaşık 70 kişiyle birlikte terk edilmiş bir botta yer satın almasına yetti ve yakında İngiltere'nin beyaz kayalıklarını göreceğini umuyordu. Khador, Kanal'ı geçme yolculuğunun “korkutucu, acı verici ve soğuk” olduğunu söyledi.

Dört ay önce vardığında, bir işlem merkezine götürüldü. O zamandan beri Bell Hotel'de yaşıyor.

İlk başta her şey “normaldi” dedi. Yerel halk kriket oynarken, o otelde kalan diğerleriyle futbol oynardı. “Dışarı çıkardık. Kimse umursamıyordu” dedi.

Sonra onun “olay” olarak adlandırdığı şey oldu.

“Olay”, kasabanın kolektif zihninde bir mihenk taşı haline gelmiş gibiydi.

Temmuz ayında, Etiyopya'dan gelen 38 yaşındaki Hadush Kebatu, cinsel saldırı, taciz ve bir kızı cinsel faaliyete teşvik etmekle suçlandı. Kız 14 yaşındaydı.

15 yıldır bu bölgede yaşayan ve soyadlarını vermek istemeyen Eddie ve Elaine çifti, yıllarca süren nispeten sakin bir dönemin ardından son birkaç haftanın bir dönüm noktası olduğunu söyledi.

Elaine, “Bu yaz, sorunlar açısından en kötüsüydü” dedi. “Hiç kimse, 150 erkeğin kasabanın köşesinde, okulun hemen yanında böyle bir yerde bulunmasının iyi bir fikir olduğunu düşünmüyor.”

Mahkeme kararının ertesi günü, kasabadaki birçok kişi duygularını dile getirdi. Onlarca kişi Bell Hotel'in önünden geçerek, kutlama yapar gibi kornalarını çaldı. Diğerleri ise “Starmer gitsin” ve “Zamanı geldi, onlardan kurtulun” diye bağırdı. Halkın ilk adıyla tanıdığı az sayıdaki İngiliz politikacıdan biri olan Farage'ı desteklemek için “Niiigel” diye yüksek sesle sloganlar atıldı.

Khador için “olay” da her şeyi değiştirdi. Yerel dükkana giderken insanların kendisine bira kutuları attığını, diğerlerinin ise arabayla geçerken “pislik” diye bağırdığını söyledi.

“Suçlu olduğu kanıtlanana kadar masumsun derler. Şimdi ise bunun tam tersi gibi. Masum olduğu kanıtlanana kadar suçlusun gibi. Şu anda sen sadece bir göçmensin. Suçlusun.”

'Bizim sokaklarımız'
Şehir merkezinden Bell Hotel'e uzanan yol, son iki haftadır İngiltere'nin St. George's Cross bayrağının beyaz ve kırmızı renkleriyle süslenmiş durumda.

“Bence bu harika,” dedi bir yaya. “Bunlar bizim sokaklarımız.”

Ancak diğerleri, bazılarının çirkin bir boyuta ulaşabileceğinden korktuğu milliyetçilik gösterilerinden rahatsızdı. Bir adam, göçmenlere destek verdiğini söylerse, son günlerde otelin önünde gösteri yapan protestocuların hedefi haline gelebileceğinden korktuğu için isminin açıklanmasını istemediğini söyledi.

“Burası küçük bir kasaba. İnsanlar konuşur. Herkes herkesin nerede yaşadığını bilir” dedi.

Farage, Birleşik Krallık genelinde “barışçıl” gösteriler çağrısında bulunsa da, son protestolar her zaman barışçıl geçmedi.

Geçen yaz, yanlış bilgiler ülke çapında göçmen karşıtı ayaklanmaları körükleyince, İngiltere'de protestolar şiddet ve açık ırkçılığa dönüştü. Geçen Temmuz ayında İngiltere'nin kuzeyindeki Southport'ta Taylor Swift temalı bir yoga dersinde üç kızın öldürülmesi, yaygın bir kargaşaya yol açtı ve onlarca kişi tutuklandı. Bir olayda, protestocular sığınmacıların kaldığı bir oteli, içinde insanlar varken ateşe verdi.

Aşırı sağcı aktivistler, sosyal medya platformlarını yanlış bilgi yaymak için kullandıkları gerekçesiyle suçlandı. En dikkat çekici örnek, Southport saldırganının Birleşik Krallık'a yasadışı olarak gelen bir göçmen olduğu yönündeki yanlış iddiaydı. Gerçekte, cinayetlerden suçlu bulunan kişi, Galler'in başkenti Cardiff'te Ruandalı göçmenlerin çocuğu olarak dünyaya gelen bir gençti.

İşçi Partisi geçen yaz iktidara geldiğinden bu yana, yaklaşık 38.000 kişi küçük teknelerle geldi; bu sayı 2022'deki zirveden düşüş gösterdi, ancak yine de bir önceki yıla göre üçte birinden fazla artış gösterdi. Bunların çoğu otellerde barındırıldı.

Fransa ile yapılan “bir girer bir çıkar” anlaşması gibi son dönemdeki politikalar, temel sorunu çözemiyor: Her yıl binlerce kişi, hayatlarını tehlikeye atarak Manş Denizi'ni geçmeye devam ediyor.

Yüksek göç seviyelerine duyulan hayal kırıklığı, İngiltere'nin yavaş ekonomik büyümesine duyulan hoşnutsuzlukla birleşerek, yerlicilik için verimli bir zemin oluşturdu.

Eddie, “Biz küçük bir yeriz” dedi. “Çevremizi tamamen değiştirmeden önce ancak bu kadarını kaldırabiliriz. Ama biz aslında, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ailelerimiz tarafından burada büyütüldük.”

Bell Hotel'de kalanların nereye taşınması gerektiğini düşündüğü sorulduğunda, “Muhtemelen bu amaçla yapılmış kamplar olmalı. Bunu düşünmek için yılları vardı… Akını karşılamak ve onlarla başa çıkmak için bazı kamplar inşa etmeliler” dedi.

Mahkemenin kararının ardından hükûmet, İngiltere'deki sığınmacıları barındıracak “uygun konaklama seçenekleri” aradığını açıkladı. Kararı durdurmak için son anda müdahale etmeye çalışan İçişleri Bakanlığı, mahkemenin kararının Birleşik Krallık'taki otellerde sığınmacıları barındırma kabiliyetini “önemli ölçüde etkileyeceği” uyarısında bulundu.

Diğer belediyeler de kendi yasal itirazlarını değerlendirirken, bu etkiler daha da büyüyecek gibi görünüyor. Farage, Reform UK tarafından yönetilen 10 belediyenin benzer kararlar almak için “ellerinden gelen her şeyi” yapacaklarını söyledi. Hatta bazı İşçi Partisi belediyeleri de benzer planlar açıkladı.

Bell Hotel'de, 138 kişiyi barındıran 80 odanın tamamı 12 Eylül akşamı itibarıyla boşaltılmak zorunda.

Somali'li Khador için bu, kendi deyimiyle, hayatına yeniden başlayabilmesi için muhtemelen aylarca daha beklemesi gerektiği anlamına geliyor. Sığınmacılar, başvuruları beklemede olduğu sürece çalışma hakkına sahip değiller.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

14:43:43

İngiltere, Göçmen Kaçakçılığını Önlemek ve Ülkedeki Öfkeyi Dindirmek İçin Harekete Geçti

Yetkililer, çeteler ve organize suç örgütleri tarafından yönetilen ağları cezalandırmak ve yasaklamak için yeni yasal yetkiler kullandı. Ancak uzmanlar ve eleştirmenler, bu önlemlerin artan göç dalgasını durdurmasının olası olmadığını söylüyor…

İngiliz yetkililer Çarşamba günü, göçmenleri İngiltere'ye kaçak olarak soktuğu şüphelenilen bir düzineden fazla kişi ve kuruluşa yaptırım uyguladı, onları ülkenin finansal sisteminden çıkardı ve ülkeye girişlerini yasakladı.

Bu, çaresiz göçmenleri ülkeye taşıyan çeteler ve organize suç örgütleri tarafından yönetilen insan kaçakçılığı ağlarını çökertmeyi amaçlayan yeni bir yasal yetkinin ilk kez kullanılmasıydı. Göçmenlerin yolculukları genellikle küçük, çürük teknelerle İngiliz Kanalı'nı tehlikeli bir şekilde geçmekle sona eriyor.

Bu, Başbakan Keir Starmer hükûmetinin, kanalı geçmeye çalışan göçmen sayısının artmasıyla ilgili artan siyasi öfkeyle yüzleşmek için yaptığı son girişimdi. Yabancı öğrenciler ve işçiler de dahil olmak üzere genel göç sayısı azalırken, küçük teknelerle gelen göçmen sayısı 30 Haziran itibarıyla bu yıl yaklaşık 42.000'e yükseldi -bu, geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 34'lük bir artışa tekabül ediyor.

İngiliz Dışişleri Bakanlığı, Çarşamba günü hedef alınan 25 kişi ve suç örgütünün küçük tekneler sağladığını, sahte pasaportlar ürettiğini ve insanların yasadışı hareketini kolaylaştırmak için geleneksel finans ağlarının dışında para transferi konusunda uzmanlaştığını söyledi.

Bunlar arasında, hükûmetin kaçakçılık rotaları boyunca güvenli evler işlettiğini söylediği bir kişi ve sahte pasaportlar ürettiği söylenen Balkan merkezli Kavac Çetesi ile bağlantılı olduğu bildirilen yedi kişi vardı.

Dışişleri Bakanı David Lammy, bu baskıyı, sınır geçişlerini durdurmak için ülkenin ahlaki görevi olarak nitelendirdi.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

01:39:39

İngiltere ve Almanya, Rusya'nın Artan Tehdidine Karşı Bir Savunma Anlaşması İmzalayacak

Alman denizaltı avlama uçakları, Rusya'nın artan tehdidine yanıt olarak yeni bir İngiltere-Almanya savunma anlaşması kapsamında İskoçya'daki bir üsten Kuzey Atlantik'te devriye gezecek. Yetkililer, Alman denizaltı avlama uçaklarının, Rusya'nın artan tehdidine yanıt olarak yeni bir İngiltere-Almanya savunma anlaşması kapsamında İskoçya'daki bir üsten Kuzey Atlantik'te devriye gezeceğini söyledi…

İngiltere ve Almanya Savunma Bakanları Çarşamba günü Londra'da, Rusya'nın artan saldırganlığı karşısında Avrupa'nın güvenliğini arttırmak amacıyla iki ülke arasında imzalanan ilk savunma anlaşması olarak nitelendirilen anlaşmayı imzalayacaklar.

“İngiltere ve Almanya birbirine daha da yaklaşıyor. Hava, kara, deniz ve siber alanlardaki projelerle savunma kabiliyetlerimizi ortaklaşa arttıracak ve böylece NATO'nun Avrupa ayağını güçlendireceğiz” dedi Almanya Savunma Bakanı Boris Pistorius anlaşmanın imzalanmasından önce yaptığı açıklamada.

“NATO'nun doğu kanadını güçlendirmek ve örneğin uzun menzilli saldırı silahları alanındaki kritik kabiliyet açıklarını kapatmak için daha da yakın işbirliği yapmamız benim için özellikle önemli” diye ekledi.

Rusya Şubat 2022'de Ukrayna'ya yönelik geniş çaplı işgalini başlatmıştı.

Anlaşma kapsamında, Alman denizaltı avcı uçaklarının Kuzey Atlantik'te devriye gezmek üzere İskoçya'daki bir askeri üsten “periyodik olarak” faaliyet göstermesi bekleniyor. Müttefikler Kuzey Denizi'ndeki hayati su altı kablolarını korumak için birlikte daha yakın çalışacaklar.

İki ülke ayrıca İngiltere'nin mevcut Storm Shadow füzelerinden daha uzağa gidebilen uzun menzilli saldırı silahları geliştirmeye öncelik vermek için işbirliği yapacaklarını söylüyor. Alman savunma devi Rheinmetall'in de İngiliz çeliği kullanarak top namlusu üreten bir fabrika açması bekleniyor.

Yetkililer anlaşmanın Estonya ve Litvanya'da NATO'ya bağlı İngiliz ve Alman kuvvetlerinin birlikte daha yakın tatbikat ve operasyon yapmaları anlamına geleceğini ve “NATO'nun doğu kanadındaki kara kuvvetlerinin güçlü bir caydırıcı unsur olarak kalmasını ve gerektiğinde savaşmaya ve kazanmaya hazır olmalarını” sağlayacağını söylüyorlar.

İngiltere ve Almanya'nın yeni kara ve hava insansız hava araçları geliştirme konusunda da işbirliği yapması bekleniyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

06:00:00
Aşılar İngiltere'de Planlanandan Daha Hızlı Yapılıyor, Çünkü Yeni Bir Varyant İngiltere'de Yayılıyor.

NHS, yayılmakta olan yüksek mutasyona uğramış yeni bir Covid varyantıyla ilgili endişeler nedeniyle İngiltere'deki bakım evlerinde yaşayan yaşlılara Covid ve grip aşısı takviyesi yapmaya başlıyor…

Pazartesi günü başlayan ve planlanandan daha hızlı olan bu uygulama, en fazla risk altında olan kişilerin korunmasını hızlı bir şekilde arttırmayı amaçlıyor.

İngiltere'de BA.2.86 ile ilgili 34 vaka teyit edilmiş olup, bunların 28'i Norfolk'taki bir bakım evinde ortaya çıkmıştır.

Geçmiş varyantlardan daha ciddi olup olmadığını bilmek için henüz çok erken.

Yetişkin bakım evleri ve eve bağlı kişilerle başlayarak, diğer uygun gruplar kısa süre sonra aşı için davet edilmeye başlanacaktır.

İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda da takviye uygulamasını Eylül ayı başına çekmiştir.

Covid takviyesi yaptırabilecek kişiler şunlardır:

• Yaşlı yetişkinler için bir bakım evinde ikamet edenler
• 65 yaş ve üzeri tüm yetişkinler
• Klinik risk grubundaki altı ay ila 64 yaş arası kişiler
• Çn saflardaki sağlık ve sosyal bakım çalışanları
• Bağışıklık sistemi zayıflamış kişilerin ev temaslısı olan 12 ila 64 yaş arası kişiler
• 16-64 yaş arası bakıcı olan kişiler ve yaşlı yetişkinlere yönelik bakım evlerinde çalışan personel

Geçtiğimiz sonbaharda 50 yaş üstü herkese ekstra doz önerilmişti, ancak hükûmetin aşı danışmanları bu yıl sadece 65 yaş üstü kişilerin otomatik olarak dahil edilmesini tavsiye etti.

Birleşik Krallık genelinde Pfizer-BioNTech, Moderna ve Sanofi/GSK tarafından üretilenler de dahil olmak üzere çeşitli Covid aşıları kullanılmaktadır. Bunların hepsi, Covid'in son yeni varyantlarıyla daha yakından eşleştiklerinden emin olmak için güncellendi.

Ek doz, Covid-19'dan ciddi şekilde hastalanmaya karşı korumayı artırmaya yardımcı olur.

İnsanların kendilerine hangi marka öneriliyorsa onu almaları tavsiye edilir, çünkü hepsi ciddi hastalık veya ölüme karşı koruma sağlar.

Tüm ilaçlar gibi hiçbir aşı da tamamen etkili değildir. Bazı insanlar aşı olmalarına rağmen yine de koronavirüse yakalanabilir, ancak herhangi bir hastalığın daha az şiddetli geçmesi beklenilir.

Ücretsiz grip aşıları şu kişilere sunulmaktadır:

• İngiltere ve Galler'de 65 yaş ve üzeri, Kuzey İrlanda ve İskoçya'da 50 yaş ve üzeri tüm yetişkinlere
• Klinik risk gruplarındaki altı aylıktan 65 yaş altına kadar olan kişiler
• Hamile kadınlar
• 31 Ağustos 2023 tarihinde iki veya üç yaşında olan tüm çocuklar
• Okul çağındaki çocuklar (Resepsiyondan 11. sınıfa kadar)
• Uzun süreli yatılı bakım evlerinde kalan kişiler
• Bakıcı ödeneği alan bakıcılar veya yaşlı ya da engelli bir kişinin ana bakıcısı olanlar
• Bağışıklık sistemi baskılanmış bireylerin yakın temaslıları
• Ön saflardaki bakım çalışanları
  Grip ve Covid aşıları aynı randevuda güvenle birlikte yapılabilir.

NHS aşılama ve tarama direktörü Steve Russell şunları söyledi: “Yeni Covid varyantlarıyla ilgili endişelerin ortaya çıkmasıyla birlikte, programı uyarlamamız ve en çok risk altında olanlar için öne çekmemiz hayati önem taşıyor ve bu nedenle uygun olan herkesin bu önemli koruma için mümkün olan en kısa sürede öne çıkmasını şiddetle tavsiye ediyorum.”

BA.2.86 nedir?
Birleşik Krallık Sağlık Güvenliği Ajansı'nın (UKHSA) Covid ile ilgili son brifingi, bir Omicron yan ürünü olan BA.2.86 ile ilgili bir analiz içermektedir.

Dünya çapında birçok ülkede vakaların görüldüğü belirtiliyor.

UKHSA olay direktörü Dr Renu Bindra şunları söyledi: “UKHSA bilim insanları, numuneleri kültürlemek ve elde edilen kanıtları analiz etmek için uluslararası ortaklarla birlikte çalışıyor.

“Ancak, kesin bir değerlendirme yapmak için yeterli veriye sahip olmamız muhtemelen biraz zaman alacaktır.

“Hem Birleşik Krallık'ta hem de küresel çapta bir dereceye kadar yaygın bir toplumsal bulaşma olduğu açıktır ve bunun tam kapsamını tespit etmek için çalışıyoruz.

“Bu arada, uygun olan herkesin kendilerine teklif edilir edilmez sonbahar aşılarını yaptırmaları hayati önem taşımaktadır.”

Belirtilerin Covid'in önceki versiyonlarından farklı olup olmadığını bilmek için de henüz çok erken, ancak virüsün mutasyonlar yoluyla geçirdiği değişiklikler Delta'dan Omicron'a geçişle aynı seviyede.

Belirtiler nelerdir?
Koku ve tat kaybı, pandeminin ilk iki yılında tespit edilen üç temel Covid semptomundan – öksürük ve ateş ile birlikte – biriydi. Ancak daha sonra ortaya çıkan Omicron enfeksiyonlarında çok daha az yaygın olduğu görüldü.

Covid için yapılan testlerin büyük ölçüde azaltılmış olması, Birleşik Krallık'ta kaç kişinin bu hastalığa sahip olabileceğini bilmeyi zorlaştırıyor.

Örneğin, çoğu insanın kendilerini hasta hissetmeleri ve Covid kapmış olabileceklerini düşünmeleri halinde test yaptırmaları gerekmemekte, ancak evde kalmaları ve başkalarıyla temastan kaçınmaları tavsiye edilmektedir.

Hastanelerde bazı testler yapılıyor – Covid vakaları son haftalarda artıyor, bu da toplumda da daha fazla olduğunu gösteriyor.

ABD'li uzmanlara göre, tespit için mevcut testler ve tedavi için kullanılan ilaçlar BA.2.86 için hâlâ işe yarıyor gibi görünmektedir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

Manş Adaları, Almanya’nın İkinci Dünya Savaşı sırasında işgal etmeyi başardığı tek İngiliz toprak parçasıydı…

Alderney Manş Adası sakinleri 22 Mayıs’ta Nazi işgali kurbanlarını anmak için bir araya geldiklerinde çoğu yıl yağmur yağar. Topluluk bu küçük adadaki zorunlu çalışma kamplarında çalışan ve ölen binlerce insanı anmak için toplanırken denizden soğuk bir rüzgar eser.

Adada dalgalanan mavi-beyaz çizgili bir bayrak var. Mahkumların üniformalarını temsil ediyor. Manş Denizi’ndeki bu adanın 1940-1945 yılları arasında Alman işgaline uğramasının kurbanlarını anmak için Rusça, İbranice, Fransızca, Lehçe ve İspanyolca plaketler var. İngiliz Kraliyetine ait bir takımada olan Manş Adaları, Adolf Hitler‘in İkinci Dünya Savaşı sırasında fethetmeyi başardığı tek İngiliz toprak parçasıydı. Ve Naziler Alderney’de, SS tarafından yönetilen iki toplama kampı da dahil olmak üzere bir dizi çalışma kampı inşa etti.

Birleşik Krallık’ta bu hikâye yaygın bir bilgi olmaktan uzak, İngiliz kolektif hafızasının karanlık dehlizlerine hapsolmuş durumda. Yakınlardaki Jersey adasında yaşayan diğer Manş Adalılara Britanya topraklarında Nazi kamplarının varlığından haberdar olup olmadıklarını sorulduğunda dahi ayrıntıları bilmediklerini söylüyorlar.

Geçtiğimiz aylarda İngiltere İçişleri Bakanı Priti Patel, hükûmetin İngiltere’ye küçük teknelerle gelen sığınmacıları Ruanda’daki gözaltı merkezlerine transfer etme planını açıkladı. Ancak bu politika uygulamaya konulmadan önce Alderney, sağcı bir düşünce kuruluşu tarafından tutuklular için olası bir varış noktası olarak gündeme getirilmişti. Raporda “konumu ve topografyası birçok açıdan uygun” denildikten sonra adanın “İkinci Dünya Savaşı sırasında Naziler tarafından ciddi şekilde kötüye kullanıldığına” dikkat çekildi.

Bazı adalılar, Alderney’e yönelik uluslararası ilginin muazzam bir Pandora’nın kutusunu açacağını düşündüklerinden olsa gerek, bu öneri hızla reddedildi.

Şimdi, Londra’daki Parlamento binasının yanına 100 milyon sterlinlik (120 milyon dolar) bir Holokost Anıtı inşa edilmesi planlanırken, Alderney’de tam olarak ne olduğu ve İngiltere’nin kendi topraklarında meydana gelen Nazi vahşetiyle nasıl yüzleşmesi gerektiği konusunda bir mücadele sürüyor.

İngilizler savaştan sonra adada soruşturmalara başladıklarında, vahşetin boyutlarının geniş çaplı savaş suçları yargılamalarını gerektirebileceği yavaş yavaş anlaşıldı. Staffordshire Üniversitesi‘nde adli arkeolog olan ve on yılı aşkın bir süredir adayı inceleyen Profesör Caroline Sturdy Colls, bu farkındalığın yerleşmesiyle birlikte soruşturmaların tonunda da bir değişim olduğunu söylüyor. Resmi anlatı değişti ve aralarında yüzlerce Fransız Yahudisinin de bulunduğu 27 farklı milletten insanın adaya getirildiğinin düşünüldüğü gerçeği atlandı. Bunun yerine Dışişleri Bakanlığı basitçe “pratik amaçlar için Rusların bu kampların tek sakinleri olarak kabul edilebileceğini” söyledi.

“Bu da İngiliz yetkililerin soruşturmayı Sovyetlere devretmesini sağladı. Ve bu da savaş suçları yargılamalarının tüm maliyetinden ve diğer her şeyden ellerini yıkayabilecekleri anlamına geliyordu” diyor Sturdy Colls. Mahkumların Rus olduğunu ve Sovyetler Birliği’nin sorumluluğunda olduğunu söylemek daha temiz ve kolaydı. Bu kararın kalıcı mirası, diğer mahkumların – Yahudiler, diğer Avrupalılar, Kuzey Afrikalılar – hikayelerinin Alderney’in resmi tarihinden büyük ölçüde silinmesi oldu.

Törende kendi kendini yöneten adanın Başkanı William Tate, Alderney adasının geçmişiyle yüzleşmediğini söyleyenlere yanıt verdi. “Yeterince şey yapmadığımızı söyleyenler var. Ben buna karşı çıkıyorum. Bence hepimiz o dönemde hayatını kaybeden insanların hayatlarının unutulmamasını sağlama sorumluluğuyla yaşıyoruz.”

Fransa kıyılarından sadece on mil açıkta olmasına rağmen, burası açık bir şekilde Britanya toprağıdır.

İngiliz sakinlerinin Alman işgali altında yaşadığı diğer Jersey, Guernsey ve Sark adalarının aksine, Alderney halkı Fransa’nın düşmesinin yakın olduğu Haziran 1940’ta toplu olarak evlerini boşaltmaya karar verdi. Aralık 1945’e kadar da geri dönmediler. Neredeyse ıssız olan bu adada – adada sadece bir avuç insan kalmıştı – Alman işgalciler cezasızlıkla hareket ederek çalışma kampları ve SS tarafından yönetilen toplama kampları inşa ettiler.

Kamplar “Vernichtung durch Arbeit” – ağır iş yoluyla imha – sistemi altında işletildi ve binlerce olmasa da yüzlerce mahkum burada öldü. Ölümüne çalıştırıldılar, Adolf Hiter‘in “Atlantik Duvarı“nın bir parçası olarak geniş bir tahkimat ağı inşa etmeye zorlandılar, bu sistem müttefik işgalini caydırmak için kıta Avrupası kıyısı boyunca tasarlanmış bir savunma sistemiydi. Kanal Adaları bu savunma yapısının önemli bir parçasıydı ve Alderney o kadar değerli bir stratejik varlıktı ki, “Adolf Adası” olarak adlandırıldı.

Seksen yıl sonra ada, Alderney tarihinin en karanlık döneminin kalıntıları olan beton sığınaklar, atış poligonları, bataryalar ve çimento tahkimatlarıyla hâlâ çirkin bir görünüme sahip. Adanın derinliklerindeki kayaların içinden geçen geniş bir tünel ağı, zorla çalıştırılan işçiler tarafından oyulmuş.

Burada tam olarak ne olduğu, kaç kişinin öldüğü ve bunların nasıl hatırlanması gerektiği şiddetli tartışmalara konu olmuştur. İngiliz hükûmeti, kendi topraklarındaki Nazi vahşetini örtbas etmekle, Alderney’in geçmişindeki dehşetle yüzleşmeyi ya da uzlaşmayı reddetmekle ve bunu onlarca yıldır bir sır olarak saklamakla suçlanıyor.

Anma törenine katılan bölge sakinlerinden Michael James, “Britanya topraklarında yaşanan Holokost’un küçük bir parmağının ucunu bile temizleyemezken, nasıl olur da vicdanen 100 milyon sterlinlik bir anıt ve eğitim merkezi inşa edebilir ve 2024 yılında Uluslararası Holokost Anma İttifakı’nın başına geçebilir?” dedi. “Bu çok yanlış. Kötü kokuyor.”

James, savaş sırasında Alderney’de ölenlerin sayısının binlerce olduğuna inanıyor. “Gerçeği öğrenmek için mücadele etmek zorunda kalmamız çok şaşırtıcı. Burada ölmüş olsaydınız çocuklarınızın burada öldüğünüzü bilmesini istemez miydiniz? Aile üyelerinin bu adada öldüğünü bilmeyen kaç yüz akraba var?”

Ada sakinlerine Alderney’de dört kamp olduğu söylendi. Köle işçiler burada çalışmış ve adanın surlarını inşa etmişler. Bu işçiler Rus’tu. 337’si ölmüştü. Ancak son araştırmalar dokuz kadar kamp olduğunu ve Rus esirlerin yanı sıra Avrupalılar, Kuzey Afrikalılar ve Yahudilerin de bulunduğunu ortaya çıkardı.

Resmi rakam olan 337’nin aksine, Alderney’de ölenlerin sayısına ilişkin en yüksek tahminler 70,000’e kadar çıkmaktadır. Birçok adalı gerçek sayının yüzlerce değil binlerce olduğuna inanmaktadır.

Alderney halkı savaştan sonra adalarına döndüklerinde kuşların ötmediğini söylediler. Ada dikenli teller ve betonla kaplıydı ve sessizlik korkunç bir şey olduğunu düşündürüyordu. Ada sakinlerine çok az şey anlatılmış ve çok az soru sorulmuştu. Çocuklar mezarlıkların “köle işçilerin gömüldüğü” yerler olduğunu biliyorlardı. Ancak, savaştan sonra bebekken Alderney’e dönen Sally Bohan, ergenlik çağının sonlarına kadar bunun ne anlama geldiğini tam olarak kavrayamadığını söyledi. “Olayın ciddiyetinin ve korkunçluğunun farkında değildik. Ve burada ne olduğunu söyleyecek hiçbir şey yoktu.”

İnsanlar kulaktan dolma bilgilere güveniyordu. Mendirekten atılan cesetler, adanın el değmemiş sahillerinden biri boyunca uzanan geniş bir tanksavar duvarı inşa edilirken ölen insanların cesetlerinin çimentoya gömüldüğüne dair tanıklıklar rutin olarak anlatılıyordu. 

Franco rejiminden kaçtıktan sonra Naziler tarafından Alderney’e götürülen İspanyol zorunlu işçi John Dalmau, Alderney’in Braye Körfezi’nde bir anti-denizaltı ağını çözmek için dalgıç olarak gönderildiğini anlattı.

“Kayaların ve deniz yosunlarının arasında her yerde iskeletler vardı. Yengeçler ve ıstakozlar sağlam kalan cesetler üzerinde ziyafet çekiyorlardı,” diye yazmıştı serbest bırakıldıktan sonraki yıllarda. “Havaya uçmuş cesetlerin gelgitle birlikte hareket edişini izledim.”

İngiliz hükûmetinin olayı örtbas ettiğine dair söylentiler on yıllardır adada yaygındır. Bir soru her zaman havada asılı kalmıştır. İngiliz hükûmeti neden Almanların kendi topraklarında işlediği savaş suçlarının kanıtlarının – toplama kampları ve buralarda acı çekenlerin – karanlıkta kalmasına izin verdi? Neden hiç kimse yargılanmadı?

Farklı adalıların farklı cevapları var. Çünkü İngiltere’nin uğraşması gereken başka şeyler vardı – yeniden inşa etmesi gereken bir ülke. Çünkü zulümler Nürnberg tarzı yargılamaları gerektirecek kadar önemli değildi. Çünkü kimse Alman suçlarında adalıların ne kadar işbirliği yaptığını düşünmek istemiyordu. Çünkü Manş Adaları’nın düşman eline geçmesine izin vermekten dolayı kolektif bir utanç duygusu vardı. Çünkü hiçbir hükûmet kendi topraklarında işlenen Yahudi cinayetlerinin konuşulmasını istemiyordu.

2016 yılında dönemin Başbakanı David Cameron, Londra’nın Thames Nehri kıyısındaki ikonik Victoria Kulesi Bahçeleri’nde, Parlamento Binası’nın hemen yanında bir Holokost Anıtı inşa edileceğini açıkladığında, bunu “bir ulus olarak değerlerimizin kalıcı bir ifadesi” olarak tanımladı.

Ukrayna krizinin başlangıcında, Birleşik Krallık siyasetçileri ülkenin “mültecilere kucak açan uzun ve gururlu geçmişini” övdü. Hükûmet kabinesinden bir bakan, Tom Pursglove, İkinci Dünya Savaşı öncesinde yaklaşık 10,000 Yahudi çocuğun refakatsiz olarak İngiltere’ye getirildiği 1930’ların İngiliz “Kindertransport” politikasını örnek olarak gösterdi. Londra’nın Liverpool Street İstasyonu’nda, bavullarıyla gelen Yahudi çocukların bronz heykeli sessizce yolcuları izliyor.

Kindertransport’un hikayesi, İngiliz okul tarih müfredatının bir parçası olarak yaygın bir şekilde öğretilmektedir. Ancak çok az kişi neden sadece çocuklara – “kinder” – sığınma hakkı verildiğini, ebeveynlerinin neden Naziler tarafından öldürülmeye terk edildiğini soruyor.

On yılı aşkın bir süredir Alderney’deki Alman işgalini inceleyen Jtrails adlı bir İngiliz-Yahudi miras örgütünün kurucusu Marcus Roberts, “Mesele şu ki, Holokost’un Alderney’de gerçekleştiğini ve orada çok sayıda Yahudi’nin öldüğünü, hükûmetin bunu örtbas ettiğini ve özellikle Fransız Yahudilerinin adalet önüne çıkmasını engellediğini ortaya çıkarırsak, Holokost üzerinden İngiliz değerlerini öğretme programımızın değeri nerede kaldı?” dedi.

Geçtiğimiz Temmuz ayında Alderney’de düzenlenen ateşli bir toplantıda, Uluslararası Holokost Anma İttifakı Birleşik Krallık Delegasyonu Başkanı Lord Eric Pickles, İngiltere’nin Holokost sırasındaki tarihiyle “her yönüyle” yüzleşmesinin zamanının geldiğini söyledi. İttifak tarafından yapılan ve Alderney’in adanın dört bir yanında bulunan kampların ve mezar alanlarının anısını nasıl daha iyi koruyabileceğine ilişkin önerileri ortaya koyan bir sunumun ardından Lord Pickles, Alderney sakinlerine topraklarında yaşananlarla yüzleşmeleri gerektiğini söyledi.

“Her şey güllük gülistanlıkmış gibi davranamayız” dedi. “Bu, sizin gerçeğiniz. Britanya Adaları’ndaki en önemli Holokost alanının koruyucusu olmayı siz istemediniz. Bunu siz istemediniz. Ama siz buranın bekçilerisiniz ve biz de sizi desteklemek istiyoruz.” Holokost Anma İttifakı‘nın sekiz tavsiyesi arasında kamp ve mezar alanlarının haritalanması, işaretlenmesi ve listelenmesinin iyileştirilmesi gibi görevler yer alıyordu.

Ayağa kalkan ilk kişi, onlarca yıl İngiliz Dışişleri Bakanlığı için çalışmış olan emekli Alderney sakini 77 yaşındaki Susan Allen oldu. “Tüm bunlar karşısında dehşete düştüm” dedi. “Tüm adayı ele geçirip bir Holokost’a, neredeyse bir Disneyland’a dönüştürmekten bahsediyorsunuz. Üzgünüm ama ben bunu kabul etmiyorum.”

Bir başka Alderney sakini, eski bir Alderney politikacısı olan James Dent, anıtlaştırmanın esas olarak Yahudi anısına odaklanmaması gerektiğini söyledi. Allen’ın adanın “Holokost turistleri için ürkütücü bir tema parkı” haline gelmemesi gerektiği yönündeki endişesini yineleyen Dent, “Alderney’de mahkumlar her inançtan ve hiçbir inançtan değildi” dedi.

Pickles, belediye binasında karşılaştığı muhalefetin şiddetinden etkilenmiş görünüyordu. Hararetli toplantıdan yarım saat sonra “Biz sadece ne durumda olunduğuna dair yaklaşık bir fikir verebilmek için bazı küçük taşların konmasını öneriyoruz” dedi.

“Eğer cennete taşınırsanız, onu bu şartlarda görmek istersiniz. Yaşamak için seçtikleri bu güzel yere taşınan ve buranın karanlık sırlarıyla ilgilenmek istemeyen insanlara burun kıvırmamamız gerektiğini düşünüyorum” dedi. Bir süre durakladıktan sonra, “Belki de doğam gereği biraz fazla hoşgörülüyüm,” diye ekledi.

Belediye binası toplantısı sırasında, Holokost mirası konusunda uzmanlaşmış bir Cambridge arkeoloğu olan Dr. Gilly Carr, taşların üzerinde herhangi bir metin yerine QR kodları bulunabileceğini, böylece insanların yalnızca istedikleri takdirde mezarlar ve toplama kampı kalıntıları hakkında daha fazla bilgi edinebileceklerini öne sürdü. Alderney sakinlerine “Çevrimiçi bir sitenin güzelliği görünmez olmasıdır” dedi.

Alderney Eyaletleri sözcüsü Alistair Forrest, IHRA‘nın önerileri üzerinde çalışıldığını söyledi. “Güzel adamızdaki köle kamplarında acı çeken ve ölenlere saygımızı sunuyoruz” dedi.

Alderney’de ölen insanların sayısına ilişkin bir tartışma alevlendi. Eski politikacı Dent, toplantı sırasında “Biraz tuhaf bir rekabete girmiş gibi görünüyoruz” dedi ve insanların sürekli olarak daha büyük ölü sayıları vererek birbirlerini “geçmeye” çalıştıklarını anlattı. “Burada ölenlerin 400, 4.000 ya da 40.000 kişi olması önemli değil” diyen Dent, kurbanların “sessizce ve onurlu bir şekilde” anılması gerektiğini sözlerine ekledi.

Adalarında kaç kişinin öldüğünü bilmek, Alderney’deki diğerlerine göre çok önemli. Resmi sayı olan 337’ye 1940’lı yıllarda, İngiltere’nin savaş sonrasında adada yaşanan zulümlere ilişkin bir soruşturma başlatmasıyla ulaşıldı.

Mayıs 1945’te, İngiltere adayı Alman işgalcilerden geri aldıktan sonra, Yüzbaşı Theodore “Bunny” Pantcheff İngiliz istihbaratı adına bir soruşturma yürütmek üzere Alderney’e gönderildi. Genç yüzbaşı o sırada henüz 24 yaşındaydı ama deneyimsiz değildi. Savaş yıllarında İngiliz istihbaratının gizli sorgulama tesisi olan London Cage’de yıldız bir müfettiş olarak görev yapmıştı. Hem Almanca hem de Fransızcayı akıcı bir şekilde konuşabiliyordu ve – bir bonus olarak – çocukken Alderney’de tatil yapmıştı.

Pantcheff yaklaşık 3,000 tanığın deneyimlerini değerlendirdi. Alderney’deki çeşitli toplama kamplarında yaşananları detaylandıran üzücü bir rapor hazırladı. “Son üç yıl içinde -İngiliz topraklarında- sistematik olarak duygusuz ve acımasız nitelikte suçlar işlendi” diye yazdığı raporun başında, zorla çalıştırılan işçilere nasıl işkence yapıldığını, aç bırakıldıklarını ve ölümüne çalıştırıldıklarını detaylandırdı.

“İşçiler, bir talim hareketini düzgün yapmamak veya çöp kovasından yiyecek almaya çalışmak gibi sert yönetmeliklere aykırı en önemsiz suçlar nedeniyle dövülüyordu. Bazen de işçiler hiçbir neden yokken dövülüyordu.”

Adadaki mezarların sayısını sayarak 337 kişinin öldüğünü kesin olarak bildiğini belirten Pantcheff, “337 rakamının adadaki ölümlerin tam sayısını temsil ettiğini kesin olarak söylemek mümkün değil” dedi. Oğulları, Pantcheff‘in kovuşturma yapılabilmesi için ceset aradığını açıkladı.

Ancak hiçbir kovuşturma yapılmadı – bu adada hâlâ akıllardan çıkmayan bir sonuç. Bunun yerine İngiliz hükûmeti Pantcheff‘in raporunu paketledi ve Sturdy Colls‘un deyimiyle “ellerini yıkamak” için Sovyetler Birliği’ne gönderdi. Ancak savaş sonrası yıllarda İngiliz-Sovyet ilişkileri bozuldukça, iki hükûmetin işbirliği yapma ve savaş suçları tanıklarını paylaşma şansı azalmaya başladı ve yargılamalar imkansız hale geldi.

1947 yılında Fransız Savaş Suçları yetkilileri soruşturmanın bir kopyasını talep etti. İngilizler, “enterne edilenlerin çoğunun Rus olduğunun tespit edildiğini” ve raporların Sovyetler Birliği’ne teslim edildiğini söyledi. İngilizlerin Fransız makamlarına gönderdiği mektupta, “Bu konuda size verebileceğimiz tek bilginin Ruslara büyük bir zulümle muamele edildiğine dair genel bir ifade olmasından üzüntü duyuyorum” deniliyordu. Mektupta Rus, Polonyalı ve Ukraynalı mahkumların yanı sıra Alman, İspanyol ve Kuzey Afrikalı mahkumlarla birlikte yüzlerce Fransız Yahudi’nin de tutulduğu belirtilmemiştir.

Bunny Pantcheff’in raporu on yıllar boyunca bir sır olarak kaldı.

Oğlu 67 yaşındaki Andrew Pantcheff, babasının Alderney’de insanlığa karşı suç işleyenlerin adalet önüne çıkarılmasını çok istediğini söyledi. Oğluna göre Pantcheff üstlerine “Bir kişi bile olsa” diye yalvarmış. “Sadece bir kişi bile olsa, bunu tekrar yapmaya kalkışan biri elini kolunu sallayarak gidebileceğinden tamamen emin olmasın diye.”

Belki de hiç gerçekleşmeyen en önemli kovuşturma, zorla çalıştırılan işçileri adanın devasa tahkimatını inşa etmeye ikna etmekle görevli acımasız ve merhametsiz komutan Binbaşı Carl Hoffman‘ın kovuşturmasıydı.

Savaştan sonra Hoffman‘ın 1945 yılında Kiev’de asıldığı haberi yayıldı. Ama gerçekte serbest kaldı. Almanya’ya dönmesine izin verilmeden önce 1948 yılına kadar İngiliz gözetiminde tutuldu ve hayatının geri kalanını burada geçirdi. 1974 yılında Hamburg’da huzur içinde öldü. İngiliz Dışişleri Bakanlığı bunu 1980’lere kadar kabul etmedi.

1980’lerin başında Güney Afrikalı bir gazeteci olan Solomon H. Steckoll kendi soruşturmasını yürütmeye çalıştı. 1982’de yayınlanan “Alderney Ölüm Kampı” adlı kitabında “Gerçeğin önüne bir yığın engel konulmuştu” diye yazdı. “Otuz yılı aşkın bir süredir,” diye yazıyordu Steckoll, “sessizlik Alderney’de yaşananların üzerine ağır bir sis örtüsü gibi çökmüştü.”

Pantcheff, Steckoll‘un kitabından önce yayımlanan “Alderney, Fortress Island” başlıklı, “beton iskelete et giydirmek ve ona hayat vermeye çalışmak” için yola çıkan kendi kitabını yazdı.

Tanıtım yazısında şöyle deniyor: “Ne bir imha kampı, ne Auschwitz, ne de herhangi bir ‘örtbas’ vardı.” Pantcheff kitapta spekülasyonları nasıl ortadan kaldırmak istediğini anlatıyor: “Başka hiçbir şey yapmazsa, en azından şimdiye kadar ortaya atılan daha fantastik hayaletlerden bazılarına yardımcı olabilir – örneğin toplama kampındaki gaz fırınları veya çimento mikserine atılan cesetlerle ilgili hikayeler.”

Ancak kitap aynı zamanda “Suçlama kavramından kaçınan ya da her şeyin uzun zaman önce gerçekleştiğini ve kendilerini ilgilendirmediğini düşünenleri de eleştiriyor. Eğer bu kitabın bir amacı varsa, o da bu kolay seçeneklerden herhangi birini izlemeyi mümkün olduğunca zorlaştırmaktır.”

Oğullarına göre Pantcheff, Alderney’de yaşanan felaketi gözler önüne sermeyi ve orada çalışan ve hayatlarını kaybedenlerin hikayelerini anlatmayı umuyordu. Küçük oğlu 63 yaşındaki Richard Pantcheff, “Auschwitz’le karşılaştırıldığında çok küçük bir trajedi olabilir,” dedi. “Ama yine de bir trajediydi. Dehşet vericiydi. Bunun sansasyonel hale getirilmesini istemedi. Küçümsenmesini de istemedi.”

“Alderney, Fortress Island” Pantcheff‘in adada yaşananlara ilişkin kendi anlattıkları ilk kez kamuoyuna sunuldu.

Uzun yıllar boyunca İngiliz hükûmetinin resmi söylemi, Pantcheff‘in orijinal raporunun Birleşik Krallık kopyasının “raflarda yer açmak” amacıyla imha edildiği yönündeydi. Müze müdürü Trevor Davenport‘a göre Pantcheff‘in belgelerinin çoğu, İngiliz istihbarat teşkilatı MI6’nın dosyaları geri istediği 2000’li yılların başına kadar Alderney Müzesi dosyalarında saklandı. Davenport, “Ben şahsen onları paketledim ve gönderdim” dedi ve MI6’nın kopyaları geri gönderme sözü verdiğini ekledi. “Onları gönderdiğimizde konseye ‘onları bir daha asla göremeyeceğiz’ dedim. Ve tabii ki görmedik.” Davenport, MI6’in sadece bir özet gönderdiğini söyledi.

2000’li yılların sonlarında Pantcheff‘in raporundaki materyallerin birçoğu İngiliz Arşivlerinde erişilebilir hale geldi. Ancak belgelerde yer almayan dosyalar da var – özellikle de işgal sırasında Alderney’de kalan tek ada sakinlerinden biri olan George Pope‘un tam ifadesi. Pope, yaklaşık 1.800 Ukraynalının öldüğünü gördüğünü ve 400 kadar Yahudinin toplu mezarlara atıldığına tanık olduğunu söyledi. Anlattıkları, Pope’un Almanlarla işbirliği yaptığından şüphelenen Pantcheff tarafından güvenilmez olarak değerlendirildi. Alderney sakini Michael James, “Pope’un ifadesi kilit belge olabilir” dedi.

İki askeri yazar, Albay Richard Kemp ve John Weigold, 2017 yılında Daily Mail gazetesinde, Alderney’de en az 40.000 köle işçinin öldüğüne ve “belki de 70.000 kadarının” öldüğüne inandıklarını yazdılar. Alderney’in “Güney Sahili’ne kimyasal başlıklı V1 füzeleri fırlatmak için gizli bir üsse” dönüştürüldüğünü söylediler.

Bu şaşırtıcı rakamlar, diğer tarihçiler tarafından yapılan en büyük tahminleri bile gölgede bırakıyor ve Alderney’de büyük bir şaşkınlığa neden oluyor. Alderney müzesinin müdürü Trevor Davenport bu sayı karşısında öfkeye kapılıyor. “Saçmalık! Yani saçmalık. Buna hiç itibar etmiyorum” diyor.

Davenport “holokost” kelimesinin Alderney ile ilgili olduğuna inanmıyor ve adanın savaş zamanı geçmişini zorunlu işçilerden bahsetmeden tartışmayı tercih ediyor. Davenport, ada sakinlerinin adaya paraşütle inen akademisyenler tarafından üretilen “saçmalıkları” dinlemekten bıktıklarını söyledi.

Alderney müzesinde, işçiler tarafından giyilen bir sandalet ile arşiv fotoğraflarının yer aldığı, işçilere ayrılmış tek bir dolap bulunuyor. Lord Pickles tarafından ada sakinlerine açıklanan IHRA tavsiyeleri arasında, müzenin adadaki mahkumlarla ilgili koleksiyonuna daha fazla şey eklenmesi ve yeni bir sergi düzenlenmesi önerisi de yer alıyor.

2016 yılının başlarında Alderney’e iki sondaj kulesi geldi. Biri kıyıdan hemen açıkta konuşlanmıştı. Diğeri ise zorla çalıştırılan işçilerin mezarlarının bulunduğu bilinen arazideydi.

Alderney hükûmeti, Fransa, Alderney ve İngiltere arasında “FAB projesi” olarak bilinen bir yeraltı elektrik bağlantısı inşa etmek için milyonlarca sterlinlik bir planla istişarelerde bulunuyordu. Kablo Alderney adasını boydan boya geçecek ve potansiyel olarak yüzlerce zorla çalıştırılan kurbanın gömülü olduğu Longis common’dan geçecekti.

Projenin arkasındaki enerji geliştiricisi Alderney Renewable Energy, gazetecilere yaptığı açıklamada sondajın, bölgedeki “bilinmeyen arkeolojik alanları tespit etmeyi” amaçlayan, müdahaleci olmayan bir jeofizik araştırmanın parçası olduğunu söyledi. Bölge sakinleri, Alderney hükûmetinin planlar hakkında kendileriyle iletişime geçmediğini, bu nedenle sondajlar geldiğinde birçoğunun orada ne yaptıklarını bilmediğini söyledi.

Bir bölge sakini komşu ada Guernsey’deki polisle temasa geçerek bir toplu katliam alanının yağmalandığını bildirdi. Britanya Hahambaşısı, akademisyenler ve yerel tarihçilerin yanı sıra, Holokost kurbanlarınınkiler de dahil olmak üzere toplu mezarların proje nedeniyle bozulacağına dair endişelerini dile getirdiler. Bir izleyicinin lobi faaliyetlerinin ardından Rusya Büyükelçiliği devreye girerek, inşaat sırasında bulunan Sovyet Vatandaşlarına ait kalıntıların tespit edilmesi ve uygun bir şekilde defnedilmesi gerektiğini belirten bir açıklama yayımladı. Açıklamada, “Büyükelçilik ayrıca söz konusu kalıntıların kimlik tespiti için yardım teklifinde bulunmuştur” denildi.

32 adalıdan oluşan bir grup yasal yollara başvurarak İngiliz Adalet Bakanlığı’ndan kamu soruşturması yürütmesini talep etti. Bu kişiler, ada hükûmetinin FAB ile ilişkilerinde yolsuzlukla hareket ettiğini ve hükûmet içindeki kişilerin projeden maddi kazanç elde ederken projeyi ilerletme konusunda önemli bir çıkar çatışması yaşadığını iddia ettiler. Guernsey polisi, grubun iddialarını kanıtlamak için yeterli delil olmadığı gerekçesiyle konuyu reddetti.

FAB Direktörü James Dickson, FAB‘ın “en katı profesyonel davranış standartlarına bağlı kaldığını” ve sondaj makineleri gelmeden önce kapı kapı dolaşarak ve halka açık toplantılar düzenleyerek sakinleri proje hakkında kapsamlı bir şekilde bilgilendirdiğini söyledi.

Alderney Eyaletleri FAB ile ilgili sorulara yanıt vermemeyi tercih etti.

Geçtiğimiz hafta FAB, enterkonnektörün artık Alderney’den geçmeyeceğini ve bunun yerine adayı bypass edeceğini açıkladı. Dickson yaptığı açıklamada, “Daha az izin, onay ve lisansla çalışmamız gerektiği için bu bize daha fazla kesinlik sağlıyor” dedi.

FAB‘ın inşaata 2025 yılında başlamayı umduğunu söyledi.

Sondaj, ateşi yakan kibrit oldu. Adada büyüyen ve son dört yılını Alderney’in geçmişini yoğun bir şekilde araştırarak geçiren Michael James, “Bu benim için her şeyi yeniden gündeme getiren şey oldu,” dedi. FAB projesinin kendisi de dahil olmak üzere pek çok adalıyı, savaş yıllarında gerçekten neler olduğu ve adada gerçekten kaç kişinin gömülü olduğu sorusuna nasıl uyandırdığını anlattı.

Projenin başlangıcında projeyi eleştirenler arasında, mezarların konumu ve hangi alanlardan kaçınılması gerektiği konusunda bir rapor sunan Profesör Caroline Sturdy Colls da vardı. “Eski bir mezarlık alanından geçtiği için çok derin endişelerimi dile getirdim” dedi.

Adalılar tarafından çalışmaları bölücü nitelikte bulunan adli arkeolog Sturdy Colls, 2019 yılında “Adolf Adası” adlı bir belgesel yayımladı. Film, Colls‘un Alderney’deki toplu mezarlarda tam olarak kaç kişinin gömülü olduğunu bulma çabalarını, yere nüfuz eden radar, lazer teknolojisi ve insansız hava araçları da dahil olmak üzere farklı son teknoloji ürünü, invazif olmayan teknikler kullanarak takip ediyordu.

Ancak film çekilmeden önce, belgesel için sızdırılan bir sunum başka bir nedene işaret ediyordu: Holokost mezarlarını kazmak. “Caroline, bölgeyi kazmak için Eyaletler Konseyi ile görüşür. Kanıtlar görmezden gelinemeyecek kadar güçlüdür. Bu, hikayeye dahil olan herkes için duygusal bir eksen olacaktır,” deniyordu. JTrails‘ten Marcus Roberts üniversiteye yazdığı mektupta filmin “Yahudi insan kalıntılarının ticari kazanç ve kamu eğlencesi için istismar edilmesi” anlamına geldiğini belirtti. Roberts‘a göre üniversite şikayeti dikkate almamayı tercih etti.

Sturdy Colls, TV prodüksiyon şirketinin web sitesinin hack’lenmesi sonucu filmin sızdırıldığını ve asla kamuya açık olmaması gerektiğini söyledi. Roberts‘ın iddialarını haksız ve temelsiz olarak nitelendirdi. “Herhangi bir izin alınmadan gidip kazı yapacağıma dair bir ima yoktu,” dedi. “Yahudi yasalarını çok iyi anlıyorum.”

Sturdy Colls‘un belgeseli yayımlandığında, araştırmasına yönelik yerel muhalefet üzerinde durdu. Konuya ait filmin basın bülteninde, “Yerel yetkililerin incelemeyi ve Nazi zulmünün kayıp kurbanlarını aramayı engelleme girişimleri nedeniyle onlarca yıl sessizliğe gömülen ekip, aradıkları cevapları bulmak için en son teknolojiye başvurmak zorunda kaldı” denildi.

Sturdy Colls, invazif olmayan tekniklerine bile bazı ada sakinlerinin şiddetli muhalefetiyle karşılaştı. Öfkeli bir ada sakini yerel gazeteye şunları yazdı: “Tüm hortlakları, ucubeleri ve sapkın zihinlere sahip herkesi Alderney’e gelmeye teşvik etmek istiyorlar.” “Nazi başarılarını görmek ve onlara tapmak için, böylece modern aletlerle sondaj yapabilecekler, köle çalışma kamplarını kazabilecekler ve küçük casus uçaklarını uçurabilecekler. Elimden gelse yaptırmam.”

Sturdy Colls, kariyeri boyunca Alderney’de karşılaştığı düşmanlığı hiç yaşamadığını söyledi. Belgeselinde “Hepsi bu adada vahşice öldürülen insanların anısını unutmak istedikleri için” dedi. Bir noktada, ada sakinlerinin drone ekipmanını düşürmekle tehdit ettiklerini anlattı.

Ailesi altı kuşaktır adada yaşayan ve ömür boyu Alderney’de ikamet eden 63 yaşındaki Nigel Dupont ise unutmak istemiyor. İngiltere Manş Adalarını geri aldıktan sonra savaş zamanı olaylarının “tamamen örtbas edildiğine” inanıyor.

“Burada pek çok karanlık şey yaşandı” diyen Dupont, kolektif bir sessizlik kültürü içinde büyüdüğünü hatırlıyor. “Yerel aileler masanın etrafında oturup olanlar hakkında konuşmazdı.”

2000’li yıllarda bu tutum değişmeye başladı. “İnsanlar ölmeye başladıkça, konuşmak için daha fazla baskı oluşmaya başladı,” diyerek savaşa dair canlı bir anısı olan son neslin vefatına atıfta bulundu.

Dupont, genç bir adamken adayı süsleyen mimarinin önemine pek dikkat etmediğini söyledi. Alman sığınaklarında destansı partiler düzenlerdi – “akustik harikaydı“. Ancak yaşı ilerledikçe ve müteahhitlik yapmaya başladıkça adanın mimarisini daha farklı görmeye başlamış. “Yıllar geçtikçe, daha çok okudukça ve yaşlandıkça, etrafıma bakmaya ve matematiği kendim yapmaya başladım” diyor. Uzun süredir orada yaşayan gerçek Alderney yerlilerinin, adadaki evlerini terk etmek zorunda kaldıkları yıllarda gerçekte neler olduğunu anlamaya ne kadar hevesli olduklarını anlatıyor.

1947 yılında, Alman vahşetini araştırmak üzere Alderney’e yaptığı ziyaretten iki yıl sonra, 26 yaşındaki Yüzbaşı Theodore “Bunny” Pantcheff kendi kendine bir memorandum yazdı. Siyah dolmakalemle yazılmış, her biri aynı dört kelimeyle başlayan, altı çizili cümlelerden oluşan bir listeydi bu: “Unutmamalıyım.“

“Öldürülen ölüleri unutmamalıyım,” diye yazdı. “Ne de sakat bırakılmış ve diri diri gömülmüş bir cesedin yüzünü.”

“İnsanlığa hakaret edildi ve ediliyor; sadece buna yürekten inanan, bunu bilen birkaç kişi bu konuda bir şeyler yapmaya hazır olacaktır.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

İ ngiltere hükûmetinin pandeminin başlangıcında koronavirüs salgınıyla mücadele yaklaşımı, ülkenin şimdiye kadarki en kötü halk sağlığı başarısızlıklarından biri olarak adlandırıldı. Hükûmetin ilk Covid yanıtının olumsuz değerlendirmesi, İngiliz milletvekilleri tarafından yapılan bir soruşturmanın ardından geliyor.

Rapor, hükümetin, Covid’in nüfusa yayılmasına izin verme kararı da dahil olmak üzere, küresel salgının başlangıcında büyük hatalar yaptığını tespit etti.

Birleşik Krallık’ın Covid pandemisine ilk tepkisini inceleyen raporda, hükûmetin “sürü bağışıklığı” ve ülkeyi kilitlemedeki tereddütü öne çıkıyor.

150 sayfalık raporda, “Pandeminin ilk haftalarında sokağa çıkma yasağı ve sosyal mesafeye ilişkin kararlar – ve bunlara yol açan tavsiyeler – Birleşik Krallık’ın şimdiye kadar yaşadığı en önemli halk sağlığı başarısızlıklarından biri olarak yer alıyor.” Salı günü iki meclis komisyonu tarafından yürütülen bir soruşturmanın ardından bulundu.

Başbakan Boris Johnson liderliğindeki İngiliz hükûmeti, Covid pandemisi 2020′nin başlarında Avrupa’yı vurduğunda ve kamusal yaşam, seyahat veya sınırlara kısıtlamalar getirme konusunda isteksiz görünerek tereddüt etmekle suçlandı.

Hiçbir zaman resmi olarak açıklanmamasına rağmen, Birleşik Krallık’ın – virüsün yayılmasını ‘kontrol etmeye’ çalışmaktan, onu ‘ertelemeye’ çalışmaya giden – Covid’e ilk yaklaşımı, yaygın olarak “sürü bağışıklığı” elde etmenin bir yolu olarak görülüyordu.

Bir popülasyonda virüse karşı yüksek düzeyde bağışıklık, hem doğal enfeksiyon – vücut bir virüsle savaşırken antikorların oluşturulması yoluyla – hem de aşılama yoluyla sağlanabilir.

İkinci yol, bir virüsün neden olduğu aşırı ölümler gibi olumsuz etkilerden kaçınılabildiği için genellikle tercih edilir. Bununla birlikte, pandeminin başlangıcında hiçbir Covid aşısı bulunmadığından, İngiltere ve İsveç gibi bazı ülkeler, popülasyonlarında bir sürü bağışıklığı düzeyi elde etmek amacıyla virüsün nüfus arasında bir dereceye kadar yayılmasına izin vermeyi tercih ediyor gibi görünüyordu.

Strateji, Covid-19 vakalarının Birleşik Krallık’ta hızla yayıldığını, ancak yaşlılar arasında binlerce ölüme ve Ulusal Sağlık Hizmetinde gerginliklere neden oldu. İngiliz hükûmeti – ve daha sonra İsveç’te daha az ölçüde – neden sonra yolunu değiştirdi ve 26 Mart’ta ülke çapında bir sokağa çıkma yasağı getirdi.

Aralarında yüksek profilli kamu görevlileri ve salgın boyunca hükümete tavsiyelerde bulunan sağlık uzmanlarının da yer aldığı 50’den fazla “tanığın” kanıtlarını içeren soruşturma, hükûmetin ilk yaklaşımına ilişkin değerlendirmesinde, bunun sürü bağışıklığının talihsiz bir şekilde takip edildiğine dikkat çekerek eleştirildi.

“Hükûmet ‘kapsayıcı’ aşamasından ‘erteleme’ aşamasına geçtiğinde, bu yaklaşım, Covid’in yayılmasını tamamen durdurmak yerine nüfus aracılığıyla yönetmeye çalışmayı içeriyordu. Bu, pratikte, Birleşik Krallık’ın kesin bir aşı umudunun olmadığı, sınırlı test kapasitesinin ve halkın önemli bir süre için bir karantinayı kabul etmeyeceğine dair yaygın bir görüşün olduğu göz önüne alındığında, enfeksiyon yoluyla sürü bağışıklığının kaçınılmaz sonuç olduğunu kabul etmek anlamına geliyordu.“

Hükûmet ‘kapsayıcı aşamasından geciktirme aşamasına’ geçtiğinde, bu yaklaşım, Covid’in yayılmasını tamamen durdurmak yerine nüfus aracılığıyla yönetmeye çalışmasını içeriyordu. Raporda, ‘bu, pratikte, Birleşik Krallık’ın kesin bir aşı umudunun olmadığı, sınırlı test kapasitesi ve halkın önemli bir süre için bir karantinayı kabul etmeyeceğine dair yaygın bir görüşün olduğu göz önüne alındığında, enfeksiyon yoluyla sürü bağışıklığının kaçınılmaz sonuç olduğunu kabul etmek anlamına geliyordu’ deniliyor.

Soruşturma raporunda, İngiltere’nin bunu yaparak “Bu kaderci yaklaşımı benimsemekle ciddi bir erken hata yapıldığını ve birçok Doğu ve Güney Doğu Asya ülkesi tarafından benimsendiği gibi virüsün yayılmasını durdurmak için daha vurgulu ve titiz bir yaklaşım düşünülmediği” tespit edildi.

O sırada Birleşik Krallık hükûmeti, virüsü baskılayarak ama aynı zamanda yayılmasına izin vererek ve çoğu insanın hafif bir hastalık geçirmesiyle nüfusta doğal bağışıklığın oluşacağını savunan stratejiyi savunuyordu.

Raporda, Birleşik Krallık yaklaşımının resmi bilim danışmanları ve hükûmet arasındaki bir fikir birliğini yansıttığı gerçeğinin, “bir dereceye kadar grup düşüncesine” işaret ettiğini ve bunun “olmamız gerektiği gibi başka yerlerde ele alınan yaklaşımlara açık olunmadığı anlamına geldiği” belirtildi.

Avam Kamarası Bilim ve Teknoloji Komitesi ile Sağlık ve Sosyal Bakım Komitesi (İngiltere’nin başlıca üç siyasi partisinden milletvekillerinden oluşan) tarafından yürütülen soruşturma, ülkenin Covid-19’a verdiği yanıtın altı temel alanını inceledi. Bunlar arasında Birleşik Krallık’ın bir pandemiye ne kadar hazır olduğu ve pandemiyi kontrol etmek için sınır kontrolleri, sosyal mesafe ve sokağa çıkma yasağı gibi ilaç dışı müdahaleleri kullanma isteği yer aldı.

Komite, ayrıca test, izleme ve izole etme stratejilerinin kullanımına ve pandeminin sosyal bakım ve belirli topluluklar üzerindeki etkisine ve son olarak Covid-19 aşılarının satın alınmasına ve piyasaya sürülmesine de baktı.

Bulgularını vurgulayan soruşturma şu sonuca varmıştır:

Bulguları vurgulayan soruşturma şu sonuca varmıştır:
“Yeterli bir test, izleme ve izole etme sisteminin kurulmasındaki gecikmeler, salgını anlama ve kontrol altına alma çabalarını engelledi ve karantinalardan kaçınmak için belirtilen amacında başarısız oldu.”

“Dünyanın başka yerlerindeki uygulamalara rağmen kapsamlı bir sokağa çıkma yasağını ertelemeye yönelik ilk karar, o sırada güçlü bir şekilde meydan okunması gereken Covid’in yayılmasıyla ilgili bir kaderciliği yansıtıyordu.”

”Salgının erken aşamalarında sosyal bakıma yeterli öncelik verilmedi. Aşı geliştirme ve yerleştirme çabasının ileriye dönük planlaması, çabukluğu ve kararlı organizasyonu” oldukça olumluydu ve gelecekteki hükûmet uygulamaları için bir rehber olmalıdır.”

Buna ek olarak, soruşturma, İngiltere’nin bir pandemiye hazırlığının önceden büyük beğeni topladığını, ancak pratikte diğer birçok ülkeden daha olumsuz performans gösterdiğini ortaya koydu. Ayrıca pandeminin sağlık eşitsizliklerinin üstesinden gelmek için acil ve uzun vadeli bir stratejiye duyulan ihtiyacın altını çizdiğini söyledi.

Bununla birlikte, Birleşik Krallık’ın Covid aşılarını çoğu ülkeden önce sipariş ettiği, yetkilendirdiği ve dağıttığına dair övgü de vardı. Hükûmet verileri bu güne kadar, 12 yaşın üzerindeki Birleşik Krallık nüfusunun %85,5′inin tam olarak aşılandığını ve şu anda en savunmasız kişilere destekleyici aşıların yapıldığını gösteriyor.

Karanlık zamanlarda ‘büyük hatalar’
İngiltere, 8,2 milyondan fazla virüs vakası ve 138.000′den fazla ölüm getiren pandemi tarafından şiddetle hırpalandı. Eleştirmenler, pandemi sırasında sorunlarla dolup taşan test ve izleme sistemi gibi pandeminin bazı alanlarında hükûmetin yetersiz davranışlarının binlerce cana mal olduğunu savunuyor.

Soruşturma sonuç olarak, hükûmetin salgına verdiği tepkinin hem olumlu hem de olumsuz sonuçlarının, bunların gelecekteki acil durumlara verilen yanıtları güçlendireceği umuduyla, derslerin alınmasını sağlamak için yansıtılması gerektiğine dikkat çekti.

Raporda ayrıca, milletvekillerinin Birleşik Krallık’ı salgınlara karşı daha iyi donatabileceklerini belirttikleri 38 tavsiyede bulunuldu.

Soruşturmayı denetleyen iki meclis komisyonunun başkanları, bulgularını özetleyen ortak bir bildiri yayımlayarak, İngiltere’nin tepkisinin “bazı büyük başarıları bazı büyük hatalarla birleştirdiğini” söyledi.

Sağlık ve Sosyal Bakım Komitesi başkanı Jeremy Hunt ve Bilim ve Teknoloji Komitesi başkanı Greg Clark, “Aşı programımız cesurca planlandı ve etkili bir şekilde yürütüldü. Test ve izleme programımızın etkili olması çok uzun sürdü. Hükûmet bilimsel tavsiyeleri ciddiye aldı, ancak Güney Kore gibi ülkeler farklı bir yaklaşımın mümkün olduğunu gösterdiğinde daha kapsamlı bir karantinayı erken dönemde erteleyen Birleşik Krallık fikir birliği için herkesten daha fazla meydan okumalıydı.” Diyorlar.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…