04:31:47

Araştırmacılar: Nesli tükenmekte olan güneyde yaşayan katil balinalar için inbreeding*  (akraba eşleşmesi) büyük bir sorun…

İnsanlar, Kuzeybatı Pasifik’te uzun süredir açlık, kirlilik ve sayılarının çoğunun deniz parklarında sergilenmek üzere yakalanmasının mirasından muzdarip olan nesli tükenmekte olan katil balinalara yardım etmek için son yıllarda birçok adım attı. Nature Ecology and Evolution dergisinde Pazartesi günü yayımlanan araştırma, bu çabaların şimdiye kadar sınırlı bir başarıya ulaştığını gösteriyor…

Orkaların en önemli besini olan Chinook somonları için sulak alan habitatı yaratmak amacıyla setleri aştılar ve barajları kaldırdılar. Balinalara av sağlamak için ticari balıkçılığı sınırlandırdılar. Streslerini azaltmak ve daha iyi avlanabilmeleri için suları sakinleştirmek amacıyla teknelerin yavaşlamasını ve hayvanlardan daha uzak durmasını sağladılar.

Şimdiye kadar bu çabalar sınırlı bir başarı elde etti ve Pazartesi günü Nature Ecology and Evolution dergisinde yayınlanan araştırma bunun nedenini ortaya koyuyor: Balinalar öylesine soysuzlaştı ki daha genç ölüyorlar ve nüfusları toparlanamıyor. Dişi katil balinaların doğurganlıklarının zirveye ulaşması yaklaşık 20 yıl alıyor ve dişiler nüfuslarının büyümesini sağlayacak kadar uzun yaşamıyor olabilirler.

Çalışmanın yazarlarından Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi NOAA Balıkçılık‘ta genetik uzmanı olan Kim Parsons, bu haberin “güneyde yaşayan” katil balinalar olarak bilinen saygıdeğer orkalar için kulağa korkunç gelse de, koruma çabalarının aciliyetinin de altını çizdiğini söyledi. Parsons, nüfusun mutlaka ölüme mahkum olmadığını söyledi.

Parsons, “Bir bireyin ömrünün kısalmasına ya da ölmesine neden olan şey genellikle akraba eşleşmesinin kendisi değildir” dedi. “Aslında akraba eşleşmesi bu bireyleri hastalıklara ya da çevresel faktörlere karşı daha savunmasız hale getiriyor. Çevreyi destekleyerek ve onlara mümkün olan en iyi şansı vererek popülasyonu destekleyebiliriz.”

Washington eyaleti ile Kanada’nın Britanya Kolumbiyası eyaleti arasındaki sularda yaşayan karizmatik orka popülasyonunun mücadeleleri, 2018 yılında kederli bir annenin ölü doğan yavrusunu yas tutmak ya da canlandırmak için 17 gün boyunca taşıması da dahil olmak üzere, anlamlı bir şekilde belgelenmiştir.

<iframe title=”YouTube video player” src=”https://www.youtube.com/embed/8ldcETEXDgI” width=”819″ height=”461″ frameborder=”0″ allowfullscreen=”allowfullscreen”></iframe>

Güneyde ikamet eden popülasyon J, K ve L sürüsü olarak bilinen üç balina klanından oluşmaktadır. Sosyal olarak farklıdırlar ve hatta tehdit altında olarak listelenen ve esas olarak Vancouver Adası’ndan güneydoğu Alaska’ya kadar uzanan yakındaki kuzey sakinleri de dahil olmak üzere diğer orka popülasyonlarından farklı iletişim kurarlar.

Araştırmacılar, güney sakinlerinin menzilinin diğer katil balina popülasyonlarıyla örtüşmesine rağmen, 30 nesildir düzenli olarak melezleşmediklerini söylüyor.

1960’larda ve 1970’lerde, düzinelerce Kuzeybatı Pasifik balinası deniz temalı parklarda sergilenmek üzere yakalanmıştı. Balina yakalama endüstrisi, denizde çok sayıda orka olduğunu ve bazılarının sürdürülebilir bir şekilde yakalanabileceğini savunuyordu.

Yakalamalarda en az 13 orka öldü ve 45’i dünyanın dört bir yanındaki tema parklarına teslim edildi – güneyde ikamet eden nüfus yaklaşık %40 oranında azaldı. Yakalamaların acımasızlığı halkın tepkisini çekmeye başladı ve Washington eyaletinde durdurulması için bir dava açıldı.

Washington eyaletinin San Juan Adası’ndaki Balina Araştırma Merkezi‘ne göre bugün sadece 73 güney sakini kaldı. Bu sayı 1971’dekinden sadece iki fazladır. Yakalananlardan sadece bir tanesi – Miami Seaquarium’daki 56 yaşındaki Lolita – hayatta. Seaquarium geçen yıl Lolita’ya artık gösterilerde yer vermeyeceğini duyurdu.

Daha önce yapılan çalışmalarda akraba eşleşmesinin bir sorun olduğu zaten öne sürülmüştü. 2018’de yapılan bir çalışmada, 1990’dan bu yana güney sakinlerinin doğan yavrularının yarısından fazlasına sadece iki erkeğin babalık yaptığı tespit edilmişti.

Yeni araştırma için NOAA genetik uzmanı Marty Kardos, Parsons ve diğer meslektaşları, şu anda hayatta olanların %90’ı da dahil olmak üzere 100 yaşayan ve ölü güney sakinlerinin genomlarını sıraladı. Bu balinaların Kuzey Pasifik’teki diğer katil balina popülasyonlarına kıyasla daha düşük genetik çeşitlilik ve daha yüksek akraba eşleşmesi seviyelerine sahip olduğu tespit edildi.

Araştırmacılar, balinaların onlarca yıl önce yakalanmasının yanı sıra hayvanların coğrafi veya sosyal izolasyonunun da muhtemelen akraba eşleşmesini açıkladığını söyledi.

Bu arada, koruma çabaları diğer Kuzey Pasifik katil balina popülasyonlarının gelişmesine yardımcı oldu. Kuzeyde yaşayan katil balinalar 1974’te yaklaşık 122 iken 2018’de 300’ün üzerine çıktı. Güney sakinleri gibi, fok gibi memelileri yiyen diğer katil balinaların aksine, başta somon olmak üzere sadece balıkla besleniyorlar.

Alaska’da ikamet eden katil balina nüfusunun ise 1984’ten 2010’a kadar iki katına çıktığı tahmin ediliyor. Araştırmacılara göre, güney sakinleri yüksek seviyelerde akraba eşleşmesi yapmasalardı muhtemelen benzer bir durumda olacaklardı.

Akraba eşleşmesi Kaliforniya’daki dağ aslanları, Afrika’daki goriller ve Batı Avustralya açıklarındaki şişe burunlu yunuslar gibi diğer izole ya da tehlike altındaki hayvan popülasyonlarını da etkilemiştir. Bazı durumlarda, bilim insanları bir popülasyondaki gen havuzunu başka bir popülasyondan hayvan yakalayıp getirerek geliştirebilirler.

Büyük ve serbest yüzen orkalar için durum böyle değil. Parsons ayrıca, güney sakinlerinin zaten melezleşme fırsatları olduğunu, ancak bunu henüz yapmadıklarını söyledi.

Parsons, “Bu balinaların istedikleri şekilde çiftleşmelerini ve popülasyonu başka şekillerde desteklemelerini gerçekten onlara bırakmalıyız” dedi.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

Yakın akraba eşleşmesinden kaynaklanan genetik hastalıklardan kurtarmak için Beagle cinsi köpekler ilk kez klonlandı…

Genleriyle oynanmış Beagle yavruları, daha sağlıklı safkan köpeklere yol açabilecek bir buluşla ilk kez deri hücrelerinden klonlandı.

Minik yavruların genomları, kanser, Parkinson hastalığı, Alzheimer ve felçle bağlantılı olan DJ-1 genini devre dışı bırakmak üzere değiştirildi.

Birçok safkan köpek, genetik çeşitlilik eksikliği nedeniyle kalp, deri, kemik ve göz sorunları gibi kalıtsal genetik rahatsızlıklara yatkındır, ancak yeni teknik bu rahatsızlıkların doğumdan önce ortadan kaldırılmasına olanak sağlayabilir.

DJ-1 geni, sürecin işe yarayıp yaramadığını görmek ve genin rolünü incelemek için sadece bir test silme işlemi olsa da ekip, halihazırda bir köpekte genetik bir hastalığı düzelttiklerini ve araştırmalarını yakında yayımlayacaklarını söylüyor.

'Nihai hedef köpekleri iyileştirmek'
Klonlama sürecini Chungnam Ulusal Üniversitesi ile birlikte yürüten Güney Koreli biyoteknoloji şirketi ToolGen'den Okjae Koo, The Telegraph'a yaptığı açıklamada şunları söyledi “Bu, köpeklerde bu genom düzenleme yöntemini yerleştirmek için yaptığımız araştırmanın ilk adımıdır.

“Araştırmamızın nihai hedefi, bu teknolojiyi kullanarak köpekleri yakın akraba eşleşmesinin neden olduğu patojenik mutasyonlardan kurtarmaktır.

“Bu teknolojiyi çeşitli köpeklerden patojenik mutasyonları geri kazanmak için kullanma planımız var ve hayvanları tedavi etmek için gen terapisi ürünleri geliştiriyoruz.”

Bu buluş, ciddi hastalıklara neden olabilecek genleri doğumdan önce alınmış safkan köpekler için daha sağlıklı bir yaşam umudu sunuyor

Köpek klonlama, son yıllarda yetiştiriciler için popüler hale geldi ve birçok sahip, ölen ya da ölmek üzere olan bir evcil hayvanın “genetik ikizini” yaratmayı tercih etti.

Yavruların aksine, klonlanmış hayvanlar ikizleriyle aynı zeka, mizaç ve görünüm seviyelerini sergileme eğilimindedir, ancak aynı zamanda aynı sağlık sorunlarına da duyarlıdır.

Hastalıklar ortadan kaldırılabilir
Yeni teknik, klonlama işleminden önce hayvanın ölümüne neden olan hastalığın ve diğer sağlıksız özelliklerin ortadan kaldırılmasına olanak sağlayabilir.

Bir deri hücresi kullanarak bir köpeği klonlama işlemi somatik hücre nükleer transferi olarak biliniyor. Bilim insanları bir yumurta hücresinin çekirdeğini çıkarıp yerine başka bir vücut hücresinin, bu durumda bir beagle deri hücresinin çekirdeğini yerleştiriyor.

Deri hücresi yumurta hücresinin içine yerleştirilmeden önce DNA'sı, genomun zararlı veya istenmeyen kısımlarını kesip atmak için moleküler makas gibi davranan Crispr olarak bilinen bir teknik kullanılarak değiştirilir.

Bilim insanları daha sonra yumurta klonunu taşıyıcı bir anneye yerleştirmek için suni döllenme yöntemini kullanıyor. Bu, 1996'da Koyun Dolly'nin nasıl üetildiğine benzer bir süreçtir, ancak hücreler yumurtanın içine yerleştirilmeden önce hiçbir genetik değişiklik yapılmamıştı.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

Artık hiç şüphe yok gözüyle bakılıyor. Günümüzde Norveç ve İsveç'te bulunan kurtlar, genetik yapıları üzerinde yapılan kapsamlı araştırmalara göre aslında Finliler. İnsanlar, Norveç'in orijinal kurt popülasyonunu 1970'lerde vahşi doğada yok etti. Norveç Bilim ve Teknoloji Üniversitesi (NTNU) Üniversite Müzesi müdürü Hans Stenøien, “Orijinal Norveç-İsveç kurtları muhtemelen bugün Norveç ve İsveç'teki kurtlarla genetiklerini paylaşmadılar” diyor.

Stenøien, Norveç-İsveç kurdu popülasyonunun genetik bileşimini daha önce yapılmış olandan çok daha ayrıntılı olarak ele alan yeni bir raporun baş yazarıdır.

Stenøien, “Dünyadaki en büyük kurt genetik araştırmasını gerçekleştirdik” diyor.

Bu, Norveç Storting'in (Parlamento) 2016'da görevlendirdiği, Norveç'teki kurtla ilgili geniş bir raporun son kısmı. Ancak o zamana kadar gerçek Norveç-İsveç kurtları uzun yıllar ortadan kaybolmuştu.

Stenøien, “Kuşkusuz, bazı orijinal Norveç-İsveç kurtları, Norveç dışındaki hayvanat bahçelerinde hâlâ bulunabilir. Ancak bugünkü kurtlarımız onlarla yakından ilişkili değil” diyor.

Kaybolup geri geldi

Kurtlar, yaklaşık 12.000 yıl önce buz geri çekildiğinde Norveç'e geldi. Ancak 1970'lerde Norveç'ten ve muhtemelen İsveç'ten kaybolup gittiler. Yüksek avlanma ve özellikle tarımla ilgili olan çatışmalar hayvanların azalmasına katkıda bulundu.

Ama görünüşe göre, tür 1980 civarında kendi soyunu yeniden kurdu. Bugün 400'den fazla kurt, Norveç ve İsveç arasındaki sınır bölgesinde dolaşıyor. Ortak bir nüfus olarak kabul ediliyorlar.

Önceleri, hayvanat bahçelerinden gelen kurtların Norveç vahşi yaşamına salıverildiğine dair söylentiler vardı, ancak bu doğru görünmüyor. Her halükârda, Norveç'in orijinal kurt popülasyonundan hayvanlar olamazlardı. Bunun yerine, Fin kurtlarının topraklarını genişlettiği görülüyor.

Profesör Stenøien, “Bugün Norveç ve İsveç'teki kurtlar büyük olasılıkla Finlandiya'dan göç eden kurtlardan geliyor” diyor.

Finlandiya'da nereden geldikleri tam olarak belli değil, ancak yine de Fin oldukları görülüyor.

Yüksek akrabalı yetiştirme (INBREEDEING ) tehdidi altındaki kurtlar

Görünüşte çelişkili bir bükülmeyle, Norveç ve İsveç'teki kurtlar genetik olarak bugün Finlandiya'da yaşayanlardan farklıdır. Ancak bu ne iyi bir haber ne de Norveç'in belirgin bir kurt nüfusuna sahip olduğunun bir işareti.

Norveç kurdunun soyu tükendi

Norveç'in vahşi kurt popülasyonu, az sayıda Fin hayvanından gelmektedir.

Stenøien, “Norveç-İsveç kurtlarında özel veya benzersiz genetik adaptasyon belirtileri bulamadık” diyor.

Bunun yerine, genetik farklılıkların nedeni çok daha az iyi huyludur ve küçük olan ve diğer bölgelerden sınırlı yeni gen akışı olan kurt popülasyonunun büyüklüğünün sonucudur.

Stenøien, akrabalı yetiştirmenin bugün Norveç ve İsveç'teki kurtların çok az genetik varyasyona sahip olduğu anlamına geldiğini söylüyor.

Bu muhtemelen bölgenin vahşi kurtlarının çok az sayıda Fin hayvanından geldiği anlamına geliyor. Genetik kusurlar böylece bir nesilden diğerine daha kolay yayılabilir. Olumsuz genler, doğal seçilim tarafından etkili bir şekilde ayıklanmaz.

Stenøien, “Bu çeşitlilik eksikliği, kurtları çeşitli hastalıklara ve kalıtsal koşullara karşı savunmasız hale getiriyor” diye açıklıyor.

Norveç'te kurdun tekrar ölmesi gibi gerçek bir risk var – sadece bu sefer avlanma nedeniyle değil, aynı zamanda akrabalı yetiştirme hayvanları daha az dirençli hale getirdiği için.

1300 kurt detaylı olarak incelendi

Bu, Storting'in beş yıl önce görevlendirdiği bir raporun ikinci bölümü ve ayrıntılı bir genetik çalışma. İlk bölüm, önceki araştırmaların bir incelemesiydi ve 2017'de teslim edildi.

Araştırma grubu, başlangıçta dünya çapında ve özellikle Avrupa'dan 1800'den fazla kurttan genetik örneklere sahipti. Numunelerin yaklaşık 500'ü, çoğu zaman çok eski malzeme veya bozulmuş olduğu için çeşitli nedenlerle kullanılmak için yeterince iyi durumda değildi.

Araştırmacılar, sonuçlarının temeli olarak yaklaşık 1300 genetik örnek kullandılar. Bu sefer kurtların sadece bazı kısımlarını değil, tüm genetik materyalini (genomu) karşılaştırdılar.

Rapora göre veri seti, kurtların ve köpeklerin küresel genetik bileşimini temsil ediyor.

Norveç-İsveç kurtlarında köpek yok

Araştırma grubu, kurt örneklerine ek olarak, Norveç-İsveç kurt popülasyonunda köpeklerin herhangi bir özelliğinin bulunup bulunmadığını araştırmak için 56 farklı köpek ırkından genetik örnekler de içeriyordu. Köpekler ve kurtlar o kadar yakından ilişkilidir ki, kendi aralarında çiftleşebilir ve birlikte yavruları olabilir.

Norveç ve İsveç'teki kurtlarda köpek izleri yok denecek kadar azdır.

Stenøien, “Bu ülkedeki kurtlar, tüm dünyada en az köpeğe, hatta belki de en az köpek özelliğine sahip olanlar arasında” diyor.

Norveç-İsveç kurtları hem kendi hem de Finli olabilir, ama en azından onlar gerçek kurtlar.

Stenøien, bu genetik sonuçların Norveç veya İsveç'teki kurtların yönetimi için sahip olması gereken sonuçlar hakkında spekülasyon yapmak istemiyor.

“Bu çalışmadan elde edilen gerçekler dışında herhangi bir şey hakkında yorum yapmak bizim görevimiz değil” diyor.

Stenøien bu tartışmayı politikacılara ve çeşitli çıkar gruplarına bırakıyor. Çok iyi bilindiği gibi, Norveç'teki kurt sorunu önemli bir konu ve son derece bölücü.

Norveç-İsveç kurdu muhtemelen sonsuza dek gitti

Teoride, hâlâ hayvanat bahçelerinde dağınık halde bulunan gerçek Norveç-İsveç kurtlarının, genlerini Norveç ve İsveç'teki günümüzün vahşi kurtlarına katkıda bulunabilecekleri düşünülebilir.

Bu hem akrabalı çiftleşmeyi azaltabilir hem de orijinal genetik materyalin parçalarını Norveç ve İsveç vahşi doğasındaki kurt popülasyonuna yeniden dahil edebilir.

Doğrudan sorulduğunda Stenøien, hayvanat bahçesi kurdu genlerini getirmenin “muhtemelen mümkün olduğunu, ancak kesinlikle pahalı, zor ve çok fazla iş olduğunu” kabul ediyor.

Bunu yapmak için harcanan çabaya, çalışmaya ve paraya değip değmeyeceği veya kaynakları Norveç doğasının diğer kısımlarını kurtarmak için kullanmanın daha iyi bir seçenek olup olmayacağı konusunda hiçbir şey söyleyemiyor.

Kurtların hayvanat bahçelerinden vahşi doğaya salıverildiğine dair söylentiler dolaştığında patlak veren on yıllardır süren anlaşmazlık göz önüne alındığında, eğer bu gerçekten olursa, ortaya çıkan kargaşayı ancak tahmin edebiliriz.

Gerçek Norveç-İsveç kurdu, muhtemelen sonsuza dek kendi doğal ortamından gitti.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

İnsanlar neden yüzü buruşuk köpekleri sever? Gerçekten de, en popüler safkan köpeklerden bazıları, yüzü bir cama bastırılmış gibi görünen burunları olanlardır: Pug'lar, İngiliz bulldogları, Fransız bulldogları ve Boston teriyerlerinin tümü bu kategorilere girer.

Bu tür buruşuk yüzlü köpekleri için teknik terim 'brakisefaliktir.'(Kök brakisi – 'kısa' anlamına gelirken, sefalik baş' anlamına gelir.') Belki de insanlar için onları sevimli yapan, yüzleri düz olana kadar burnu kafataslarına doğru ezilmiş görünümleridir. İri, yuvarlak gözleri dost canlısı, meraklı ve nazik görünür; buruşuk bakışları huysuzdan aşırı sevinçli olana kadar keyifli bir ruh hali yelpazesi sergiler.

“Köpeklerimiz, Kendimiz” kitabının yazarı ve bilişsel bir bilim insanı olan Alexandra Horowitz, “Bence kısa burunlu bir köpek hakkında sevdiğimiz şeylerden birinin insan primat yüzüne daha çok benzediğine inanmamız için iyi bir neden var.”

Ancak görünüşler aldatıcı olabilir. Brakisefali köpekler mutlu çizgi film karakterlerinin hayatlarını sürdürüyor gibi görünse de, gerçek günlük yaşamları rahatsızlıkla dolu olabilir – ve genellikle daha da kötüsü olabilir. Bilinen hastalıklardan genetik hastalıklara kadar, brakisefali köpeklerin yalnızca sorunları olmakla kalmaz, aynı zamanda sorunları zamanla daha da kötüleşir. Bunun nedeni, zaman geçtikçe, bu tür ırkların 100 yıl öncesine göre daha fazla akrabalığa sahip olmalarıdır – bu, bazı köpek severler ve veterinerler için onları yetiştirmeye devam etmekle ilgili etik soruları gündeme getirmektedir. Aslında, insanlar köpeklerin en iyi arkadaşı olabilir, ancak daha fazla 'en iyi' arkadaş yetiştirme arayışımızda, sevdiğimi iddia ettiğimiz canlılara istemeden zarar vermiş olabiliriz.

Brakisefali köpek olmak nasıl bir şey
Olay burunun ortadan kaldırılmasıyla başlar; Yetiştiriciler ve sahipler için estetik olarak hoş olsa da, bu anatomik değişiklik köpeği çok küçük burun boşluklarından nefes almaya zorlar.

Virginia Tech'in Hayvan ve Kümes Hayvanları Bilimleri Bölümü'nde doçent olan Erica Feuerbacher, 'Soğuk algınlığımız olduğunda ve nefes almanın daha zor olduğunu ve çok fazla horlamaya eğilimli olduğumuzu hayal edebiliriz ' dedi. Köpekler için böyle bir şey olabilir.'

Bu, insanlar için tam anlamıyla hayal bile edilemeyecek bir rahatsızlıktır. İnsanlar bazen brakisefali ile doğarlar, ancak semptomları bu köpeklerde olduğu gibi değildir. Carroll College'da antropozoloji eğitmeni olan Molly H. Sumridge, brakisefali olan insanların genellikle birçok köpekte kasıtlı olarak geliştirilen aşırı semptomlara sahip olmadığını belirtti. Sumridge verdiği demeçte, “İnsanlarda bu, bebeklik döneminde kranial reform kaskı kullanılarak düzeltilir.” dedi.

Utrecht Üniversitesi'nde hayvan davranışları profesörü olan Marjan van Hagen, e-posta yoluyla yaptığı açıklamada, “Kafatasındaki malformasyon nedeniyle, birçok brakisefalik köpekte stenotik narlar (gırtlağı zorlayan hatalı biçimlendirilmiş burun kıkırdağından kaynaklanan bir durum), şişkin gözler ve derin burun derisi kıvrımları vardır.” dedi. Bu, hayvanların çoğunun sürekli nefes darlığı yaşadığı anlamına gelir, bu da 'aldıkları her nefeste nefes nefese kalmak zorunda oldukları için günlük yaşamları üzerinde büyük bir etkiye sahiptir.' Ayrıca hatalı biçimlendirilmiş yuvaları nedeniyle ağrılı göz bozuklukları da olabilir; örneğin puglar, gözlerinin kafataslarından çıktığı bir durum olan oküler proptoza özellikle eğilimlidir..

Hepsi bu kadar değil. Van Hagen, brakisefalik olmakla ilgili hastalıkların listesinin uzun olduğunu ve bunları inceledikçe de 'büyümeye devam ettiğini' söylüyor. Van Hagen, iç kulak yapılarında ve gözyaşı kanallarında anormalliklere, omurilikte ve kafataslarında bir köpeğin beyinciği için çok küçük beyin omurilik sıvısı birikimleri olan (kas aktivitesini kontrol etmeye yardımcı olan) köpeklere tanıklık edebilirsiniz. İngiliz bulldoglarını aynı anda vahşi ve aptal gibi gösteren çeneler bile çoğu zaman aslında bir ağrı kaynağıdır: brakisefalik köpeklerin dişlerimde çapraşıklık olabilir, çünkü çenelerinde yeterli alan yoktur, bu da iltihaplanmaya neden olur.

Georgia Üniversitesi'nin ünlü maskotu Uga gibi bulldogların güneşte çok uzun süre kaldıklarında sürekli olarak serinlemelerinin gerekli olmasının da iyi bir nedeni var.

Feuerbacher, 'Brakisefali aynı zamanda termoregülasyon yapamamalarına da katkıda bulunuyor ve kolayca aşırı ısınabiliyorlar, bu da hangi faaliyetlere hangi koşullarda katılabilecekleri konusunda sınırlı oldukları anlamına geliyor' dedi. Ayrıca, İngiliz ve Fransız bulldog yavrularının sıkça sezaryen yoluyla doğumlarının gerçekleşmesi yaygın olduğundan ve bunun da annenin refahını etkilediğinden bahsetti.

Daha küçük brakisefalik köpekler de asılı dil sendromu olarak bilinen bir duruma eğilimlidir. Dilleri çok büyük olduğunda, dişleri eksik olduğunda veya anormal bir çene kemiğine sahip olduklarında, sarkık pembe kaslı organ sürekli olarak ağızlarından dışarı sarkacaktır. Bu sevimli görünse de köpekler için çok rahatsız edici olabilir. Dillerini nemli tutmak için yeterince ağzına çekemezlerse kuruyabilir, çatlayabilir, kabarabilir ve enfekte olabilir. Rahatsız edici çatlamış dudaklara sahip olduğunuzu, ancak dilinizin üzerinde olduğunu hayal edin.

Köpekler arası dil engeli
Buruşuk suratlı suratlı köpekler, köpek arkadaşlarıyla sohbet etmek için de mücadele etmek zorunda kalabilirler.

Sumridge, “Brakisefalik deformiteler, bir köpeğin diğer köpeklerle yüz vücut dili aracılığıyla etkili bir şekilde iletişim kurma yeteneğini de engelleyebilir” dedi. Başka bir deyişle, yüz yapıları diğer köpeklere daha tuhaf göründüğü için iletişim kurma yetenekleri engellenir.

Bu köpeklerin birçoğunun hayatta kalması, “konuşması” ve hatta bazı durumlarda üremesi bu kadar zorsa, bunlar nasıl var oluyorlar? Şaşırtıcı bir şekilde, daha az sağlıklı bir biçimde de olsa bir süredir buralardalar.

Sumridge, 'Brakisefalik köpeklerin kökenleri, hangi özelliği ölçmek istediğinize bağlıdır' dedi. Örneğin, Puglar, Shih Tzus ve Pekin köpekleri çok eskidir, ancak şu anki düz yüzlerinin aşırı doğası daha yenidir.

Sumridge, verdiği demeçte, “Daha düz yüzler için üreme, çoğu köpek sahibinin sevdiği ve cezbettiği 'bebek yüzünü' vurgulamak için çoğunlukla son 50-100 yılda artmış gibi görünüyor.”

Modern köpek ırkları, 19. yüzyılda Viktorya dönemi Avrupalılar arasında “safkan” kavramının moda olmasıyla üretildi. Pek çok şeyde olduğu gibi, bu fenomen ırkçılıkla, özellikle de genetik hakkındaki bilginin insan ve hayvan dünyasında “mükemmel” örnekler yaratmak için manipüle edilebileceğini savunan öjeni hareketleriyle bağlantılı olabilir.

Safkan brakisefali köpekler bu rahatsız edici geçmişe sahip olmasalar bile, onları yetiştirmeye devam etme konusunda hâlâ önemli etik kaygılar olacaktır.

Van Hagen, “Dünyanın dört bir yanındaki veteriner hekimler, aşırı brakisefalik fenotipler ile kronik hastalık arasında köpek refahını tehlikeye atan bir bağlantı olduğuna dair yaygın kanıtlar olduğunu savunuyorlar.” Dedi. “Giderek daha kısa ve daha geniş kafataslarına sahip köpeklerin seçimi fizyolojik sınırlara ulaştı. Bu bilgiyle onları bu şekilde yetiştirmeye devam etmek, bu nedenle etik dışı olarak kabul edilebilir.”

Feuerbacher, doğuştan sağlık sorunları olanların sadece brakisefali ırklar olmadığını kaydetti. Giderek daha fazla eğimli sırtlara sahip olarak yetiştirilen ve bu nedenle sırt, kalça ve bacak problemleri geliştiren Alman çoban köpeği gibi bazı safkan köpeklerin akrabalı yetiştirme nedeniyle sağlık sorunları vardır.

Feuerbacher, “Hayvanlarımızı, yalnızca belirli bir estetik arzumuza teslim olmak yerine, onları olabildiğince sağlıklı olacak şekilde yetiştirme sorumluluğumuz olduğunu düşünüyorum” diye yazdı. “Kesinlikle farklı estetikler için seçim yapabiliriz, ancak bu seçim kararlarını verirken hayvanın refahını göz önünde bulundurursak, umarım bir denge buluruz ve hayvanı olumsuz etkileyebilecek aşırı özellikleri seçmeyiz.”

Uzmanlar, çözümün aşırı üremeyi caydırmak olduğu konusunda hemfikir. Köpeklerin çeşitli renk, şekil ve boyutlarda gelmeye devam etmeleri ve yine de sağlıklı yaşam sürmeleri mümkündür. Uzmanların hemfikir olduğu anahtar, soylarında genetik çeşitlilik olduğundan emin olmaktır. Akrabalı yetiştirme, adından da anlaşılacağı gibi çoğu kere kötüdür.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

H üküm sürdükleri topraklar Portekiz'den Transilvanya'ya kadar uzanan bir Alman-Avusturya hanedan ailesi olan Habsburg'ların soyağacı oldukça karışıktır. Birçok kraliyet ailesi gibi, Habsburglar da güçlerini pekiştirmek için, genellikle yakın akrabalarla stratejik evlilikler yaptılar. Ve hanedanın kılık kıyafeti ışıltılı ve sarayları görkemliyken, kraliyet mensuplarının kendileri gözle görülür şekilde daha az göze batıyordu: Nesilden nesile, Habsburg hükümdarlarının keskin çıkıntılı çeneleri, şişkin alt dudakları ve uzun burunları oluştu. Annals of Human Biology'de yayımlanan yeni bir analiz olan bu ayırt edici “Habsburg çenesi”, büyük olasılıkla akrabalı yetiştirmeden – inbreeding – kaynaklandı.

İspanya'nın Santiago de Compostela Üniversitesi'nden genetikçi Román Vilas liderliğindeki araştırmacılar, İspanyol Habsburg'larının 15 üyesine odaklandı. Habsburg ailesi, Avusturya, Almanya ve sonunda Kutsal Roma İmparatorluğu'nun hükümdarları olarak Orta Avrupa'da iktidara yükselirken, ailenin etkisi, ikinci Habsburg Kutsal Roma İmparatoru'nun oğlu Philip I'in 1496'da Joan of Castile ile evlenmesinden sonra İspanya'ya, batıya doğru yayıldı.

İspanyol Habsburgların saltanatı iki yüzyıl sürdü, ta ki çeşitli sağlık sorunları ve zamanın kısırlık uzmanlarının genellikle yakın akraba evliliğine bağladığı 38 yaşındaki Charles II, 1700'de bir varis bırakamadan ölene kadar…

Vilas ve meslektaşları, Diego Velázquez gibi ünlüler de dahil olmak üzere görünüş sanatçılarının fotogerçekçi portrelerde belgelediği İspanyol Habsburg'lara odaklandılar. Bilim insanları, 20'den fazla nesile yayılan geniş bir aile ağacını kullanarak, analiz ettikleri Habsburgların ortalama akrabalı yetiştirme katsayısının .093 olduğunu belirlediler. Bu, National Geographic'ten Ed Yong'a göre, belirli bir kraliyetin karşılık gelen genlerinin (bir anne, bir baba) kabaca yüzde 9'unun aynı atadan geldikleri anlamına geldiği anlamına gelir. – Nispeten, iki birinci kuzenin çocuğu .0625'lik bir akrabalı yetiştirme katsayısına sahip olacaktır ve İngiltere'nin Prens Charles'ı gibi iki üçüncü kuzenin çocuğu, .004'lük bir akrabalı yetiştirme katsayısına sahip olacaktır.

Araştırmacılar, her bir aristokratın ne kadar akraba olduğunu ölçmenin yanı sıra, ağız ve çene cerrahlarından portrelere bakmalarını ve her bir Habsburg'da mandibular prognatizm (MP veya çıkıntılı çene) ve maksiller eksiklik (batık orta yüz) için tipik olan kaç anormal yüz özelliği olduğunu belirlemelerini istediler. . Daha yüksek puanlar, dismorfik özelliklerin daha güçlü bir şekilde ortaya çıktığını gösterdi.

Vilas'ın ekibi, yüksek MP puanlarına sahip talihsiz Habsburgların – “Habsburg çenesi” – yüksek akrabalı yetiştirme katsayısına sahip olma olasılığının daha yüksek olduğunu buldu. Aslında, akrabalı yetiştirme seviyelerindeki farklılıklar, incelenen Habsburglar arasında mandibular prognatizmin farklı ciddiyetinin yüzde 22'sini oluşturuyordu.

Philip IV, Charles I ve Charles II'nin her biri, MP'nin yedi özelliğinden yaklaşık beşini sergiledi – çalışmaya dahil edilen diğer akrabalarından daha fazla. I. Charles, 1517'de İtalyan diplomat Antonio di Beatis'e göre “Uzun, kadavra gibi bir yüze ve orantısız bir ağza sahipti”. Nispeten düşük (ailesi için) .038'lik akrabalı yetiştirme katsayısı, sonraki nesillerle birlikte evliliklerin genetik etkisi de arttı.

“El Hechizado” ya da II. Charles'ın aşırı iri dili, epilepsisi ve diğer hastalıkları nedeniyle adlandırıldığı gibi “büyülenmiş gibiydi”, iki kardeşin çocuklarıyla yaklaşık aynı olan .25'lik bir akrabalı yetiştirme katsayısına sahipti. (Charles'ın annesi ve babası aslında yeğen ve amcaydı, bu nedenle bu yüksek değer, büyük ölçüde sorunun doğuştan geldiğini gösterir.) Charles'ın ölümünden dört yıl önce, İngiliz elçisi Alexander Stanhope, Dük'e yazdığı bir mektupta kralın Habsburg özelliklerini anlatır. Shrewsbury hakkında şöyle yazıyor: “Sürekli acıkan bir midesi var ve yediği her şeyi bütün olarak yutuyor, çünkü alt çenesi o kadar öne çıkıyor ki, iki sıra dişi birleşemiyor.”

Akrabalı yetiştirme düzeyi ile MP arasındaki bu ilişkiye dayanarak, Vilas'ın ekibi, Habsburg çenesine çekinik bir genin neden olduğunu öne sürüyor. Çekinik genler, yalnızca bir bireyin bir genin iki kopyasının her ikisi de aynı olduğunda fark edilebilir bir fenotip olarak ortaya çıkar, bu nedenle akrabalı yetiştirme yoluyla aktarılan kopya genler, çekinik bir özelliğin yüzeye çıkmasını istatistiksel olarak daha yüksek olasılık haline getirir. Bu bulgu, baskın bir genin Habsburg'un kendine özgü görünümünü etkilediğine dair önceki inancın aksine bir düşünce gibi duruyor. Yine de bilim insanları olasılığı “olasılıksız” olarak görmelerine rağmen, alternatif bir hipotezi tamamen göz ardı edemeyeceklerini – akrabalı eşleşme değil, genetik değişikliklerin rastgele birikmesinin artan oranda “Habsburg çenesi” ile sonuçlanabileceğini de kabul ediyor.

Habsburgların hantal yüz özellikleri akrabalı yetiştirmenin tek olumsuz yan etkisi değildi: Santiago de Compostela Üniversitesi genetikçileri daha önce akrabalı çiftleştirmenin Habsburg çocuklarının hayatta kalma şansını yüzde 18'e kadar azalttığını bulmuşlardı . “Hanedanın neslinin tükenmesini”, II. Charles'ın sahip olabileceği iki nadir, çekinik, muhtemelen akrabalı eşleşmenin sonucu olan bozukluğa bağladılar. Akrabalarla evlenmek Habsburgların iktidara gelmesine yardımcı olabilirken, sonuçta ortaya çıkan sorunlu aile ağacı nedeniyle sonunda bumerang gibi bir daire çizip geri dönerek tahttan düşmelerine yol açtı.

Okuduğunuz için teşekkürler. Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…