Habsburg çenesine çekinik bir genin neden olduğunu öne sürüyorlar…

H üküm sürdükleri topraklar Portekiz'den Transilvanya'ya kadar uzanan bir Alman-Avusturya hanedan ailesi olan Habsburg'ların soyağacı oldukça karışıktır. Birçok kraliyet ailesi gibi, Habsburglar da güçlerini pekiştirmek için, genellikle yakın akrabalarla stratejik evlilikler yaptılar. Ve hanedanın kılık kıyafeti ışıltılı ve sarayları görkemliyken, kraliyet mensuplarının kendileri gözle görülür şekilde daha az göze batıyordu: Nesilden nesile, Habsburg hükümdarlarının keskin çıkıntılı çeneleri, şişkin alt dudakları ve uzun burunları oluştu. Annals of Human Biology'de yayımlanan yeni bir analiz olan bu ayırt edici “Habsburg çenesi”, büyük olasılıkla akrabalı yetiştirmeden – inbreeding – kaynaklandı.

İspanya'nın Santiago de Compostela Üniversitesi'nden genetikçi Román Vilas liderliğindeki araştırmacılar, İspanyol Habsburg'larının 15 üyesine odaklandı. Habsburg ailesi, Avusturya, Almanya ve sonunda Kutsal Roma İmparatorluğu'nun hükümdarları olarak Orta Avrupa'da iktidara yükselirken, ailenin etkisi, ikinci Habsburg Kutsal Roma İmparatoru'nun oğlu Philip I'in 1496'da Joan of Castile ile evlenmesinden sonra İspanya'ya, batıya doğru yayıldı.

İspanyol Habsburgların saltanatı iki yüzyıl sürdü, ta ki çeşitli sağlık sorunları ve zamanın kısırlık uzmanlarının genellikle yakın akraba evliliğine bağladığı 38 yaşındaki Charles II, 1700'de bir varis bırakamadan ölene kadar…

Vilas ve meslektaşları, Diego Velázquez gibi ünlüler de dahil olmak üzere görünüş sanatçılarının fotogerçekçi portrelerde belgelediği İspanyol Habsburg'lara odaklandılar. Bilim insanları, 20'den fazla nesile yayılan geniş bir aile ağacını kullanarak, analiz ettikleri Habsburgların ortalama akrabalı yetiştirme katsayısının .093 olduğunu belirlediler. Bu, National Geographic'ten Ed Yong'a göre, belirli bir kraliyetin karşılık gelen genlerinin (bir anne, bir baba) kabaca yüzde 9'unun aynı atadan geldikleri anlamına geldiği anlamına gelir. – Nispeten, iki birinci kuzenin çocuğu .0625'lik bir akrabalı yetiştirme katsayısına sahip olacaktır ve İngiltere'nin Prens Charles'ı gibi iki üçüncü kuzenin çocuğu, .004'lük bir akrabalı yetiştirme katsayısına sahip olacaktır.

Araştırmacılar, her bir aristokratın ne kadar akraba olduğunu ölçmenin yanı sıra, ağız ve çene cerrahlarından portrelere bakmalarını ve her bir Habsburg'da mandibular prognatizm (MP veya çıkıntılı çene) ve maksiller eksiklik (batık orta yüz) için tipik olan kaç anormal yüz özelliği olduğunu belirlemelerini istediler. . Daha yüksek puanlar, dismorfik özelliklerin daha güçlü bir şekilde ortaya çıktığını gösterdi.

Vilas'ın ekibi, yüksek MP puanlarına sahip talihsiz Habsburgların – “Habsburg çenesi” – yüksek akrabalı yetiştirme katsayısına sahip olma olasılığının daha yüksek olduğunu buldu. Aslında, akrabalı yetiştirme seviyelerindeki farklılıklar, incelenen Habsburglar arasında mandibular prognatizmin farklı ciddiyetinin yüzde 22'sini oluşturuyordu.

Philip IV, Charles I ve Charles II'nin her biri, MP'nin yedi özelliğinden yaklaşık beşini sergiledi – çalışmaya dahil edilen diğer akrabalarından daha fazla. I. Charles, 1517'de İtalyan diplomat Antonio di Beatis'e göre “Uzun, kadavra gibi bir yüze ve orantısız bir ağza sahipti”. Nispeten düşük (ailesi için) .038'lik akrabalı yetiştirme katsayısı, sonraki nesillerle birlikte evliliklerin genetik etkisi de arttı.

“El Hechizado” ya da II. Charles'ın aşırı iri dili, epilepsisi ve diğer hastalıkları nedeniyle adlandırıldığı gibi “büyülenmiş gibiydi”, iki kardeşin çocuklarıyla yaklaşık aynı olan .25'lik bir akrabalı yetiştirme katsayısına sahipti. (Charles'ın annesi ve babası aslında yeğen ve amcaydı, bu nedenle bu yüksek değer, büyük ölçüde sorunun doğuştan geldiğini gösterir.) Charles'ın ölümünden dört yıl önce, İngiliz elçisi Alexander Stanhope, Dük'e yazdığı bir mektupta kralın Habsburg özelliklerini anlatır. Shrewsbury hakkında şöyle yazıyor: “Sürekli acıkan bir midesi var ve yediği her şeyi bütün olarak yutuyor, çünkü alt çenesi o kadar öne çıkıyor ki, iki sıra dişi birleşemiyor.”

Akrabalı yetiştirme düzeyi ile MP arasındaki bu ilişkiye dayanarak, Vilas'ın ekibi, Habsburg çenesine çekinik bir genin neden olduğunu öne sürüyor. Çekinik genler, yalnızca bir bireyin bir genin iki kopyasının her ikisi de aynı olduğunda fark edilebilir bir fenotip olarak ortaya çıkar, bu nedenle akrabalı yetiştirme yoluyla aktarılan kopya genler, çekinik bir özelliğin yüzeye çıkmasını istatistiksel olarak daha yüksek olasılık haline getirir. Bu bulgu, baskın bir genin Habsburg'un kendine özgü görünümünü etkilediğine dair önceki inancın aksine bir düşünce gibi duruyor. Yine de bilim insanları olasılığı “olasılıksız” olarak görmelerine rağmen, alternatif bir hipotezi tamamen göz ardı edemeyeceklerini – akrabalı eşleşme değil, genetik değişikliklerin rastgele birikmesinin artan oranda “Habsburg çenesi” ile sonuçlanabileceğini de kabul ediyor.

Habsburgların hantal yüz özellikleri akrabalı yetiştirmenin tek olumsuz yan etkisi değildi: Santiago de Compostela Üniversitesi genetikçileri daha önce akrabalı çiftleştirmenin Habsburg çocuklarının hayatta kalma şansını yüzde 18'e kadar azalttığını bulmuşlardı . “Hanedanın neslinin tükenmesini”, II. Charles'ın sahip olabileceği iki nadir, çekinik, muhtemelen akrabalı eşleşmenin sonucu olan bozukluğa bağladılar. Akrabalarla evlenmek Habsburgların iktidara gelmesine yardımcı olabilirken, sonuçta ortaya çıkan sorunlu aile ağacı nedeniyle sonunda bumerang gibi bir daire çizip geri dönerek tahttan düşmelerine yol açtı.

Okuduğunuz için teşekkürler. Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…