07:34:40

Futbol Taraftarlarında Mağduriyet Anlatısının Oluşumu ve Sürdürülmesi

Futbol, taraftarları için sadece bir spor değil, güçlü bir toplumsal kimlik alanıdır. Bir takımın taraftarı olmak, bireylerin aidiyet ve bağlılık ihtiyaçlarını karşılar; aidiyet, kimlik, bağlılık, anlam ve güç ihtiyacının tatmin yollarından biridir. Bu nedenle taraftarlar, takımlarını sportif başarılarına bağlı olmaksızın benimser; kazanıldığında “biz kazandık” diyerek övünür, kaybedildiğinde ise suçu genellikle dış faktörlere atarak kendilerini psikolojik olarak korurlar. Sosyal kimlik teorisi bu olguyu “BIRGing/CORFing” kavramlarıyla açıklar: Taraftarlar galibiyetleri kendi zaferleri gibi içselleştirirken, yenilgileri dışsal haksızlıklar olarak yorumlar. Bu “zaferi içselleştirme, mağlubiyeti dışsallaştırma” eğilimi, grubun bütünlüğünü korur ve genellikle mağduriyet anlatısının temelini atar…

Kolektif Kimlik ve Aidiyet Arzusu

Büyük taraftar kitleleri bir aidiyet duygusu etrafında örgütlenir. Örneğin Türkiye’de İstanbul’un üç büyük kulübüne gönül verenler, “büyük takımın mensubu olmak” kimliğini benimser; bu takımlar sürekli gündemde, başarılı ve görünür olduğu için onlara destek vermek “prestijli” bir kimlik sağlar. Bu bağlamda, güçlü takımlara taraftarlık bireylere sosyal statü, gurur ve güç vaat eder. Bir araştırmaya göre, maç günlerinde maça gitmek yerine “Biz (takım olarak) maç kazanacağız” gibi ifadeler kullanılır; yani taraftarlar kendilerini takımın bir parçası olarak görürler. Bu gruplaşma duygusu derinleştikçe, taraftarların dış dünyadaki eleştirileri veya mağlubiyetleri içselleştirmesi giderek zorlaşır. Dahası, grup içi benlik algısı bazen kolektif narsisizm boyutuna ulaşabilir: Grubun istisnai ancak diğerleri tarafından layıkıyla tanınmadığı inancı oluşur. Bu savunmacı benlik anlayışı, taraftarların kulüplerini haklı ve üstün görmelerini, karşı grupları veya otoriteleri ‘anlamayan düşmanlar’ olarak algılamalarını kolaylaştırır. Yani taraftarlar, kendi gruplarının “hak ettiği değeri görmediği” fikrini içselleştirerek her olumsuz sonucu zamanla bir zulüm anlatısına dönüştürebilir.

Gruplaşma, Önyargı ve Bilişsel Mekanizmalar

Taraftar grupları içinde yürütülen konuşmalar ve paylaşımlar, inancı pekiştirir. Grup dinamikleri çerçevesinde tartışmalar ileri doğru kutuplaşarak (grup polarizasyonu), takımın yüceliği hakkındaki düşünceler aşırılaşır. Örneğin bir taraftar sohbeti ilerledikçe herkes “takımımız en iyisi” yönünde inançlarını büyütür; dışarıdan gelebilecek itirazlar ise sert bir şekilde reddedilir. Aynı zamanda teyit yanlılığı (confirmation bias) etkisiyle taraftarlar sadece kendi inançlarını onaylayan bilgilere dikkat ederler. Hakem hatalarıyla karşılaştıklarında hemen tepki verip eleştirirken, takım lehine kararları alkışlarlar. Bu bilişsel eğilim, taraftarlardaki “haksızlığa uğradık” söylemlerini güçlendirir: Karşılaşılan her olumsuz hakem kararı veya rakip takım avantajı, “onlar bize karşı” inancını pekiştirir. Sonuçta galibiyetler kolektif gurur olarak sahiplenilir, yenilgiler ise sistemsel sorunlara veya komplo teorilerine bağlanır.

Medya ve Kulüp Söyleminin Rolü

Büyük futbol kulüpleri, taraftarlarına yönelik mağduriyet anlatısını medya üzerinden sürekli dolaşıma sokabilir. Spor medyasında çalışan gazeteciler genellikle kulüplere bağımlıdır; kulüplere yakın spor yazarlarının zamanla “o kulübün avukatlığına soyunması” ve “sözcüsü gibi davranması” sık rastlanan bir durumdur. Bu durum, taraftarların kendi kaynaklarından bir güç bulmalarını engeller, çünkü haber dili neredeyse kulübün propagandasına dönüşür. Kulüp yöneticileri de medya mensupları üzerinde baskı kurarak haksızlık hikayesinin pekişmesini sağlar: Örneğin bir basın toplantısında “Bir dahaki maçta böyle yazmazsan seni kulübe almayız” gibi ifadelerle gazetecilere baskı yapılabilir. Medyanın reyting kaygısıyla büyük kulüplere angaje olması ise tarafsız haberciliği zedeler; bu sayede tribünde “doğru haber” olarak görülen şey genellikle kulübün çizdiği hikaye olur. Yani medya ve kulüp çıkarları örtüştükçe, taraftarlar kulübün mağduriyet anlatısını güvenilir bir gerçek olarak kabul eder.

Dijital Çağda Taraftar Topluluğu ve Anlatının Pekiştirilmesi

Günümüzde sosyal medya platformları, taraftarların duygularını kolektif olarak dışa vurma ve paylaşma alanı haline gelmiştir. Artan dijital ortamda taraftarlar pasif seyirciler olmaktan çıkar, tezahüratlar, pankartlar ve çevrimiçi paylaşımlar aracılığıyla anlatıyı aktif şekilde şekillendirirler. Örneğin bir maçta haksız bir penaltı kararı verildiğinde, o an çekilen görüntüler hızla sosyal medyada paylaşılır; yorumlar hızla “futbol sistematik olarak bizi hedef alıyor” algısını güçlendirir. Toplanan bu içerikler, fan topluluklarında teyit yanlılığını besleyerek gerçekliğin öznel bir versiyonunu yaratır. Araştırmalar sosyal medyanın, taraftarların beklentilerini ve eleştirilerini sporun sınırlarının ötesine taşıyan bir katalizör olduğunu göstermektedir. Yani sosyal medya, her haksızlık narası için diğer taraftarlardan destek ve sahiplenme bulmaya yarayan bir çarşı havası oluşturur. Ayrıca sporcularla kurulan parasosyal ilişki (hayran-süperstar bağlamı) da anlatıyı güçlendirir; taraftar kendini sporcuya yakın hisseder, yaşanan her adaletsizliği kişisel bir değer yitimine dönüştürür. Özetle dijital mecralar, taraftarlar arasında mağduriyet mitini yeniden üretir ve sürekli kılmak için duygusal bir toplumsal zemin hazırlar.

Psikolojik ve Ritüel Boyutlar

Bir anlatının inandırıcılığı büyük ölçüde ritüeller ve ortak belleğe dayanır. Tribünlerde söylenen marşlar, pankartlarda yazılan sloganlar yıllar içinde kulübün “kurban ediliş” hikâyesini kuşaklara aktarır. Örneğin her jenerasyon yenilgilerden söz açıldığında “Şu finalde hakem bizi doğradı”, “Hakemler şampiyonluğu elimizden çalıyor” gibi ifadelerle hatırlatılan olaylar, mağduriyet hikâyesinin unutulmasını engeller. Bu kolektif ritüeller, kulübün hafızasını ve aidiyet duygusunu canlı tutar. Ayrıca taraftarlar arasındaki sosyal etkileşim de inancı besler: Grup içindeki onaylanma ihtiyacı ve “aynı hikâyeyi dinlemek” tutkusu, kimseyi şüpheci olmaya ikna etmez. Çevrimiçi forumlarda ve lokal kahvehane sohbetlerinde çoğunluğun aynı anlatıyı tekrarlaması, farklı düşünenleri sessize alır. Böylece haksızlık fikri, zihinlerde tartışmasız bir gerçek haline gelir.

 Mağduriyet Anlatısının Sürekliliği

Özetle, büyük taraftar kitlesine sahip bir kulüp, kolektif kimlik ve bağlılık duygularını kullanarak haksızlığa uğradığı imajını inşa eder ve sürdürür. Taraftarların gruba aidiyet ihtiyacı, mağlubiyetleri dışsal faktörlere yükleme eğilimi, grup içi etkileşimlerdeki önyargılar ve medya ile dijital mecralardaki yankı odaları, bu anlatının güvenilirliğini pekiştirir. Kulüp yönetimi ve taraftar önderleri, her önemli olaydan sonra mağduriyet temasını gündemde tutar; medya ve sosyal ağlar da bu temayı besleyen bir hikâye tekrar makinesi işlevi görür. Sonuçta taraftarlar yıllar içinde aynı “haklarımız çalındı” hikâyesine inanmaya devam ederler. Bu dinamikler bir arada değerlendirildiğinde, 30 milyon kişilik bir taraftar topluluğu dahi uzun yıllar boyunca sürekli haksızlığa uğradığına dair bir anlatıya içtenlikle inanabilir. Çünkü bu inanç, hem bireysel psikolojik ihtiyaçlara hem de toplumsal ritüellere ve örgütlü medya söylemine dayanarak sürekli olarak yeniden üretilir ve meşrulaştırılır.

Taraftar Nasıl Aydınlanabilir?

Büyük taraftar kitlelerinde “sürekli haksızlığa uğruyoruz” anlatısı yalnızca taraftar psikolojisinin kendiliğinden oluşan bir ürünü değildir; çoğu zaman kulüp yönetimleri, medya çevreleri ve kulübe yakın kanaat üreticileri tarafından bilinçli veya yarı bilinçli biçimde yeniden üretilir. Bu durum spor sosyolojisinde sıkça tartışılan bir mekanizmadır: kurumlar, kitlenin duygularını yönlendirerek kolektif bir anlatıyı canlı tutar. Bunun temel nedeni basittir: mağduriyet anlatısı güçlü bir mobilizasyon aracıdır.

Bir kulüp yönetimi sportif başarısızlık yaşadığında taraftarın tepkisi doğal olarak yönetime dönebilir. Transfer politikaları, mali yönetim, teknik kadro tercihleri veya uzun vadeli planlama hataları sorgulanmaya başlanır. Ancak yönetim bu baskıyı azaltmak için gündemi farklı bir yöne kaydırabilir. En etkili yöntemlerden biri, başarısızlığı dış faktörlere bağlayan bir çerçeve üretmektir: hakemler, federasyon, medya, rakip kulüpler veya “sistem”. Böylece tartışma kulübün iç yönetiminden çıkıp dış bir mücadele anlatısına dönüşür.

Bu stratejinin çalışmasının nedeni, taraftarlığın doğasıyla ilgilidir. Taraftar kimliği yalnızca bir spor tercihi değildir; çoğu kişi için aidiyet, kimlik ve topluluk hissi anlamına gelir. İnsanlar kendilerini ait oldukları grubun savunucusu olarak görür. Sosyal psikolojide buna “ingroup bias” yani “iç grup yanlılığı” denir. Kişi kendi grubunu korumaya eğilimlidir ve grubuna yönelik eleştirileri tehdit olarak algılar. Bu nedenle kulüp yönetimi, “bize karşı haksızlık yapılıyor” söylemini dile getirdiğinde, taraftarların önemli bir kısmı bunu sorgulamadan kabul etmeye meyilli olabilir.

Yönetimlerin kullandığı bir başka yöntem de seçici hafıza üretimidir. Taraftarların kolektif hafızasında bazı maçlar, hakem kararları veya sezonlar sürekli hatırlatılır. Bu olaylar zaman içinde büyütülür ve kulübün tarihsel mağduriyetinin kanıtı gibi sunulur. Buna karşılık kulübün lehine olan kararlar veya avantajlı durumlar çoğu zaman unutulur ya da konuşulmaz. Böylece taraftarın zihninde tek yönlü bir tarih anlatısı oluşur. Bu mekanizma, sosyolog Maurice Halbwachs’ın tanımladığı kolektif hafıza kavramıyla ilişkilidir: topluluklar geçmişi objektif biçimde değil, kimliklerini destekleyecek şekilde hatırlar.

Medya ve kulübe yakın yorumcular da bu anlatının sürdürülmesinde önemli rol oynar. Televizyon programları, sosyal medya hesapları ve taraftar kanalları sürekli aynı çerçeveyi tekrar ederse zamanla bu görüş “genel gerçeklik” gibi algılanmaya başlar. Sosyal psikolojide buna tekrar etkisi (illusory truth effect) denir: insanlar sık duydukları bir bilgiyi doğru kabul etme eğilimindedir. Özellikle sosyal medya algoritmaları benzer görüşleri sürekli kullanıcıya gösterdiğinde, taraftarlar çoğu zaman yalnızca kendi inançlarını doğrulayan içeriklerle karşılaşır. Bu da bir tür bilgi yankı odası oluşturur.

Böyle bir ortamda taraftar kitlesinin “uyanması” veya daha dengeli bir anlatıya ulaşması kolay değildir; ancak imkânsız da değildir. Bunun ilk adımı eleştirel düşünme kültürünün gelişmesidir. Taraftarların kulübe bağlılığı ile kulüp yönetimini sorgulama yeteneğini birbirinden ayırabilmesi gerekir. Bir kulübü sevmek, o kulübün yöneticilerinin her söylemini kabul etmek anlamına gelmez. Aksine, güçlü spor kültürlerinde taraftarlar kulüplerini korumanın yolunun zaman zaman yöneticileri eleştirmekten geçtiğini bilir.

İkinci önemli unsur bilgi çeşitliliğidir. Taraftarların yalnızca kulüp yanlısı medya kaynaklarını değil, farklı bakış açılarını da takip etmesi gerekir. Farklı gazetecilerin analizleri, veri temelli futbol istatistikleri veya bağımsız spor araştırmaları daha dengeli bir perspektif sunabilir. Modern futbolda veri analitiği, hakem kararlarının veya performansın objektif şekilde incelenmesine olanak tanır. Bu tür kaynaklar, duygusal anlatılar yerine somut veriler üzerinden tartışma yapılmasını sağlayabilir.

Üçüncü olarak tarihsel perspektif önemlidir. Taraftarlar kulübün geçmişini daha geniş bir bağlam içinde değerlendirdiğinde çoğu zaman gerçeklik daha karmaşık görünür. Futbol tarihi incelendiğinde hemen her büyük kulübün hem haksızlığa uğradığını düşündüğü dönemler hem de avantajlı olduğu dönemler vardır. Spor rekabetinin doğasında tartışmalı kararlar ve şans faktörü bulunur. Bu gerçeği kabul etmek, sürekli mağduriyet anlatısının mutlak doğru olmadığını anlamaya yardımcı olabilir.

Son olarak, taraftar topluluklarının kendi içlerinde çoğulcu tartışma ortamları oluşturması gerekir. Forumlar, taraftar dernekleri veya sosyal medya grupları yalnızca aynı görüşün tekrarlandığı alanlar yerine farklı fikirlerin konuşulabildiği platformlara dönüşürse, kolektif algı daha dengeli hale gelebilir. Açık tartışma ortamları grup düşüncesini (groupthink) azaltır ve kitlenin daha rasyonel değerlendirmeler yapmasına yardımcı olur.

Özetle, büyük taraftar kitlelerinde “sürekli haksızlığa uğruyoruz” anlatısının uzun yıllar yaşayabilmesi sadece duygusal bir tesadüf değildir; kulüp yönetimleri, medya söylemleri ve grup psikolojisi birlikte bu hikâyeyi güçlendirir. Ancak taraftarların eleştirel düşünme alışkanlığı geliştirmesi, farklı bilgi kaynaklarına erişmesi ve kulüp sevgisi ile yönetsel eleştiriyi ayırabilmesi durumunda bu tür anlatılar daha sağlıklı biçimde sorgulanabilir. Böylece taraftarlık kör bir inanç olmaktan çıkıp daha bilinçli bir aidiyet biçimine dönüşebilir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

07:25:35

Holigan Kelimesinin Kökeni Ve Zaman İçinde Değişen Anlamı

Holigan kelimesi, günümüzde özellikle spor müsabakaları etrafında ortaya çıkan organize veya yarı organize şiddet davranışlarını tanımlamak için kullanılır. Ancak kelimenin kökeni ve anlam evrimi, bugünkü kullanımından daha eskiye ve daha geniş bir bağlama dayanır…

Kelimenin kökeni büyük ölçüde 19. yüzyıl sonu İngiltere’sine uzanır. En yaygın kabul gören görüşe göre “hooligan” sözcüğü, İrlanda kökenli bir soyadı olan Hooligan’dan türemiştir. Londra’da, özellikle Güney Londra’da yaşayan ve kamu düzenini bozan bazı genç çete üyelerinin bu soyadı taşıdığına dair kayıtlar bulunmaktadır. 1890’lı yıllarda İngiliz basınında, sokak kavgaları, vandalizm ve sarhoşluk olaylarına karışan bu gruplar için “Hooligan boys” ifadesi kullanılmaya başlanmıştır. Zamanla bu ifade, belirli bir aileyi veya kişiyi değil, benzer davranışları sergileyen herkesi tanımlayan genel bir terime dönüşmüştür.

Bir başka yaygın teori ise kelimenin popülerleşmesinde dönemin popüler kültürünün etkili olduğu yönündedir. 1890’larda Londra müzik hollerinde sahnelenen bazı şarkı ve skeçlerde, Patrick Hooligan adlı kurgusal bir karakter yer alır. Bu karakter, kaba, saldırgan ve toplum kurallarına uymayan bir tip olarak resmedilir. Bu temsillerin, kelimenin halk arasında yaygınlaşmasına katkı sağladığı düşünülür. Ancak bu teori, soyadı kökenli açıklamaya kıyasla daha zayıf kabul edilir.

Başlangıçta holigan kelimesi, sporla doğrudan ilişkili değildi. Daha çok şehir yaşamında ortaya çıkan gençlik şiddeti, sokak kavgaları ve kamu düzenini bozan davranışlar için kullanılıyordu. 20. yüzyılın ortalarına gelindiğinde ise kelimenin anlamı belirgin biçimde futbolla özdeşleşmeye başladı. Özellikle İngiltere’de futbolun kitleselleşmesiyle birlikte, maç günlerinde yaşanan kavga, taşkınlık ve vandalizm olayları basında geniş yer buldu. Bu olaylara karışan taraftar grupları için “football hooligans” ifadesi kullanılmaya başlandı.

1960’lar ve 1970’ler, holiganizmin futbolla en güçlü şekilde ilişkilendirildiği dönem oldu. Bu yıllarda holiganlık, sadece maç sırasında değil, maç öncesi ve sonrasında da planlı şiddet eylemleri içeren bir alt kültür hâline geldi. Bazı gruplar, rakip taraftarlarla kavga etmeyi bir tür kimlik ve statü göstergesi olarak benimsedi. Bu noktada holiganlık, bireysel taşkınlıktan çok, grup aidiyeti, erkeklik algısı ve sınıfsal gerilimlerle bağlantılı bir sosyal olgu olarak değerlendirilmeye başlandı.

Akademik literatürde holiganlık, yalnızca “fanatik taraftarlık” ile açıklanmaz. Sosyologlar, holigan davranışlarını ekonomik dışlanma, gençlik alt kültürleri, otoriteye karşı tepki ve kolektif kimlik arayışı gibi faktörlerle ilişkilendirir. Bu nedenle holigan kelimesi, salt spor sevgisini aşan, şiddet eğilimli ve kurallara meydan okuyan bir davranış biçimini ifade eder.

Günümüzde holigan kelimesi, yalnızca futbol taraftarları için değil, herhangi bir toplumsal olayda bilinçli biçimde şiddet çıkaran, yıkıcı davranışlar sergileyen gruplar için de mecazi olarak kullanılabilmektedir. Ancak kelimenin tarihsel yükü nedeniyle, hâlâ en güçlü çağrışımını spor tribünleri ve özellikle futbol üzerinden yapmaktadır.

Özetle holigan, kökeni 19. yüzyıl İngiltere’sine dayanan, önce sokak şiddetini tanımlayan, daha sonra ise özellikle futbol bağlamında organize taraftar şiddetini ifade eden bir kavramdır. Bugünkü anlamı, sadece bireysel öfkeyi değil, toplumsal, kültürel ve tarihsel bir arka planı da içinde barındırır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:14:51

FIFA Başkan Yardımcısı Donald Trump'ın Dünya Kupası Maçlarını Taşıyamayacağını Söyledi

ABD Başkanı Donald Trump geçtiğimiz günlerde, 2026 Dünya Kupası maçlarını “güvenli olmayan” şehirlerden başka yerlere taşıyabileceğini ima etti ve özellikle Seattle ve San Francisco'yu “ne yaptıklarını bilmeyen radikal solcu deliler” tarafından yönetildiğini söyleyerek eleştirdi…

Trump, “Güvenli olmadığını düşünürsem, o şehirden taşıyacağız” dedi ve benzer endişelerini 2028 Los Angeles Olimpiyatları için de dile getirdi.

Buna yanıt olarak FIFA Başkan Yardımcısı Victor Montagliani, turnuvanın ev sahibi şehirlerini belirleme yetkisinin yalnızca FIFA'ya ait olduğunu belirterek bu fikri kesin bir dille reddetti.

Londra'da düzenlenen bir spor iş konferansında konuşan Montagliani, “Bu FIFA'nın turnuvası, FIFA'nın yetki alanı, bu kararları FIFA verir” dedi.

Futbolun küresel niteliğini vurgulayarak, “Mevcut dünya liderlerine saygısızlık etmek istemem ama futbol onlardan daha büyüktür ve futbol onların rejimlerinden, hükûmetlerinden ve sloganlarından daha uzun ömürlüdür” dedi.

2026 Dünya Kupası, 11 şehirde Amerika Birleşik Devletleri, üç şehirde Meksika ve iki şehirde Kanada'da düzenlenecek ve turnuva 11 Haziran 2026'da başlayacak.

Ev sahibi şehirlerde yapılacak herhangi bir değişiklik, özellikle etkinliğe dokuz aydan az bir süre kala, önemli lojistik, hukuki ve mali zorluklar yaratacaktır.

Trump, FIFA Başkanı Gianni Infantino ile yakın bir ilişkiye sahip olsa da, Infantino bu konu hakkında kamuoyuna herhangi bir açıklama yapmadı.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

21:56:02

Değişen Tüm Önemli Kural ve Düzenlemeler

Almanya’da 2024 Avrupa Şampiyonası‘nın başlamasına bir haftadan az bir süre kala, kıtanın dört bir yanından taraftarlar bir başka muhteşem uluslararası futbol gösterisine hazırlanıyor. İşte 2020 Avrupa Futbol Şampiyonası‘nın üzerinden geçen üç yıldan bu yana değişen tüm önemli kural ve düzenlemeler…

VAR
Modern futbolun en tartışmalı unsurlarından biri olan Video Yardımcı Hakem (VAR), son yıllarda büyük turnuvalarda, Premier Lig‘de olduğundan çok daha iyi bir şekilde kullanıldı. Euro 2020‘de maç başına dokuz hakemden oluşan hakem takımlarında bir hakem, iki yardımcı hakem, bir dördüncü hakem, stadyumda bir yedek yardımcı hakem ve VAR‘ı yöneten dört video maç görevlisinden oluşan bir ekip bulunuyordu.

Turnuvanın bu yılki edisyonunda, VAR incelemelerinin daha az karmaşık olmasının yanı sıra daha hızlı ve net bir süreç olması için video maç görevlileri ekibi üçe indirildi. Hakemlerin turnuvaya hazırlanması kapsamında, tüm hakemler, hakem yardımcıları ve video maç görevlileri için geçtiğimiz ay Almanya’nın Frankfurt kentinde bir kurs düzenlendi.

Turnuva boyunca hakemler, hakem yardımcıları ve destek hakemleri Frankfurt’ta kamp kurarken, video maç görevlileri Leipzig’de bulunacak ve maçlar sırasında Uluslararası Yayın Merkezi’nden görev yapacaklar. Son turnuvada olduğu gibi, UEFA‘nın yönetmeliklerine göre, taraftarların VAR incelemesinin ardından süreci daha iyi görebilmelerini sağlamak amacıyla önemli VAR tekrarlarını göstermek için stadyumlarda büyük ekranlar da kullanılacak.

Hakemlerin Etrafını Saran Futbolcular
Turnuvaya eklenen yeni bir kurala göre hakemlerin etrafını saran oyuncular ceza alacak ve sadece kaptan saha içinde verilen kararları hakemle tartışabilecek. Bu uygulama UEFA tarafından hakemlere ‘mobbing‘ yapılmasını ve omuzlarına daha fazla baskı uygulanarak daha gergin bir atmosfer yaratılmasını engellemek amacıyla yapılıyor.

Geçtiğimiz ay yapılan duyuruda, bir ülkenin kaptanının kaleci olması halinde “hakemlere yaklaşmak için bir takım arkadaşının aday gösterilebileceği“ ancak söz almak isteyen diğer yıldızlara sarı kart gösterileceği belirtildi.

Hentbol
Hentbol kuralı sporda her zaman sübjektif olmuştur, bu da birçok kararın bir tarafın lehine ya da aleyhine olmasına yol açarken, gerçekte bazılarının verilebileceğini ya da verilmemesi gerektiğini iddia etmesine neden olmuştur. Son büyük turnuvada UEFA, hakemlerin belirli durumlarda oyuncunun hareketine göre elin/kolun pozisyonunun geçerliliğini belirlerken ilk olarak kendi yargılarına başvurmalarına izin vermeye devam etme kararı aldı.

Futbolun kural koyucuları olan Uluslararası Futbol Birliği Kurulu‘nun (IFAB) hentbol kuralını şu şekilde özetlemesiyle birlikte, bu turnuvada da aynı prosedürün kullanılması muhtemeldir: “Bir oyuncu aşağıdaki durumlarda hentbol suçu işlemiş olur:

– Topa eliyle/koluyla kasten dokunursa, örneğin elini/kolunu topa doğru hareket ettirirse;

– Vücudunu doğal olmayan bir şekilde büyüttüğünde topa eliyle/koluyla dokunursa. Bir oyuncunun elinin/kolunun pozisyonu, o özel durum için oyuncunun vücut hareketinin bir sonucu veya haklı bir gerekçesi değilse, vücudunu doğal olmayan bir şekilde büyüttüğü kabul edilir. Oyuncu elini/kolunu böyle bir pozisyona getirerek elinin/kolunun topa çarpma ve ceza alma riskini almış olur; veya

– Rakip kaleye gol atarsa:

– Kaleci de dahil olmak üzere kazara da olsa doğrudan kendi elinden/kolundan; veya

– Top ellerine/kollarına temas ettikten hemen sonra, kazara olsa bile.”

Sarı kart/Kırmızı Kart Sıfırlamaları
Eleme aşamasından, – hem grup aşamasından hem de play-off’lardan – alınan ihtarlar turnuvaya girerken sona erecek, yani her oyuncu temiz bir başlangıç yapacak. Final turnuvasında, oyuncular ve takım görevlileri iki ihtarın ardından ve dördüncü ihtarın ardından bir sonraki müsabaka maçı için uzaklaştırılacaktır.

Turnuvada oynanan maçlardan alınan ve uzaklaştırma ile sonuçlanmayan ihtarlar çeyrek finallerin tamamlanmasıyla sona erecek ve bu nedenle yarı finallere taşınmayacaktır. Bir oyuncu kırmızı kart görürse, hem iki sarı kart hem de direkt kırmızı kart için bir maç uzaklaştırma cezası alacaktır.

Oyuncu Değişiklikleri
Takımlar maç başına en fazla beş yedek oyuncu kullanabilir, maçlar uzatmaya giderse altıncı bir yedek oyuncuya izin verilir ve her takıma beş yedek oyuncusunu yapmak için en fazla üç mola ve uzatmalarda ekstra bir mola hakkı verilir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

11:18:36

‘Bana güç verdin’: İspanyol Carmona, takımını Dünya Kupası zaferine taşıdıktan sonra babasının ölüm haberini aldı…

İspanya’nın Kadınlar Dünya Kupası kahramanı Olga Carmona bu hafta sonu birkaç saat içinde kariyerinin zirvesini ve derin bir kaybı yaşadı; ikincisi Pazar günkü finale odaklanabilmesi için kendisinden saklandı…

İspanya Kraliyet Futbol Federasyonu‘ndan (RFEF) yapılan açıklamada, İspanya’nın İngiltere’ye karşı galibiyet golünü atan Carmona‘nın babasının ölüm haberini maçtan sonra öğrendiği belirtildi.

“RFEF, Olga Carmona’nın babasının vefatını bildirmekten derin üzüntü duymaktadır. Futbolcu üzücü haberi Dünya Kupası finalinden sonra öğrendi. Bu derin acı anında Olga ve ailesine en içten kucaklamalarımızı gönderiyoruz. Seni seviyoruz Olga,” diye ekledi RFEF.

Duygu yüklü bir tweet atan Carmona, babasını final oynarken kendisine tepeden bakan bir yıldıza benzetti.

“Ve farkında olmadan, başlama vuruşundan önce Yıldızım vardı,” diye yazdı. “Gerçekten eşsiz bir şeyi başarmam için bana güç verdiğini biliyorum. Bu gece beni izlediğini ve benimle gurur duyduğunu biliyorum. Huzur içinde yat, baba.”

Carmona‘nın kulübü Real Madrid de bir açıklama yayımlayarak başsağlığı diledi.

“Real Madrid C.F., Başkan ve Yönetim Kurulu, oyuncumuz Olga Carmona’nın babasının vefatından dolayı derin üzüntü duymaktadır. Real Madrid olarak Olga’ya, ailesine ve tüm sevenlerine başsağlığı ve sabır diliyoruz. Kendisi huzur içinde yatsın” denildi.

Carmona‘nın 29. dakikadaki vuruşu galibiyeti getirdi ve La Roja‘yı Almanya’dan sonra hem erkekler hem de kadınlar Dünya Kupasını kazanan ikinci ülke yaptı.

Golün ardından Carmona kutlama için formasını kaldırdı. Maçtan sonra bunu yapmasının nedenini yakın zamanda vefat eden en yakın arkadaşının annesini onurlandırmak olarak açıkladı.

Carmona‘nın golü İspanya’ya tüm zorluklara rağmen galibiyeti getirdi. La Roja‘nın turnuva boyunca milli takımı gölgeleyen anlaşmazlıklara ve bölünmelere rağmen son Avrupa şampiyonu ve maç öncesi favorisine karşı zafer kazanması bu başarıyı olağanüstü kılıyor.

Geçtiğimiz yıl 15 İspanyol oyuncu, o dönemde durumu “dünya çapında bir utanç” olarak tanımlayan baş antrenör Jorge Vilda‘nın antrenman yöntemlerinden memnun olmadıklarını söyleyerek seçilemeyeceklerini açıkladı.

Geçen yıl RFEF‘e mektup yazarak milli takımdaki “durumun” “duygusal durumlarını” ve sağlıklarını etkilediğini söyleyen bu 15 oyuncudan sadece üçü Dünya Kupası kadrosuna seçildi.

Ülke şu anda dünyanın en iyisi ancak sürgündeki oyuncuların uluslararası gelecekleri belirsizliğini koruyor. Zaferle birlikte, anlaşmazlığın çözülüp çözülemeyeceği ya da nasıl çözüleceğine dair milli takımı çevreleyen sorular ortadan kalkmıyor.

Saha dışı sorunlar çözülebilirse, İspanya’nın geleceği parlayacak çünkü İberya ülkesi artık inanılmaz bir şekilde 17 Yaş Altı, 20 Yaş Altı ve büyükler düzeyinde Kadınlar Dünya Kupası şampiyonu.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…