01:18:49

Evrimsel Bir Strateji Olarak Yamyamlık

Yılanlarda yamyamlık, uzun süre boyunca nadir görülen, olağandışı ve çoğu zaman “anormal” bir davranış olarak değerlendirilmişti. Oysa son yıllarda yapılan kapsamlı karşılaştırmalı çalışmalar, bu davranışın hem düşündüğümüzden çok daha yaygın olduğunu hem de evrimsel açıdan önemli bir adaptasyon biçimi olabileceğini ortaya koymuştur. Farklı yılan soylarının filogenetik analizleri, yamyamlığın en az 11 ayrı soy hattında birbirinden bağımsız biçimde evrimleştiğini göstermektedir. Bu durum, söz konusu davranışın tek bir atadan miras kalmış tesadüfi bir özellik değil, belirli çevresel ve ekolojik koşullar altında tekrar tekrar ortaya çıkabilen işlevsel bir strateji olduğunu düşündürmektedir…

Toplam 207 yılan türünde belgelenmiş 503 ayrı vakanın incelendiği geniş kapsamlı bir araştırma, yamyamlığın yalnızca belirli bir bölgeye özgü olmadığını ortaya koymuştur. Bu vakalar, yılanların yaşadığı tüm kıtalarda rapor edilmiştir ve hem doğal habitatlarda hem de esaret koşullarında gözlemlenmiştir. Bu dağılım, davranışın coğrafi ya da iklimsel bir istisnadan ziyade, geniş ölçekli bir biyolojik eğilimi yansıttığını göstermektedir. Özellikle kapalı ortamlarda, yani hayvanat bahçeleri, üretim tesisleri ya da araştırma laboratuvarları gibi alanlarda, yamyamlık vakalarının artması; çevresel stresin bu davranışı tetikleyen önemli faktörlerden biri olduğunu düşündürmektedir.

Bilim insanları artık yamyamlığın rastgele, patolojik ya da evrimsel açıdan uyumsuz bir davranış olmadığını; aksine çoğu durumda stratejik ve fırsatçı bir tepki olduğunu savunmaktadır. Gıda kıtlığı, yüksek popülasyon yoğunluğu, alan darlığı, hapsedilme ve yoğun rekabet gibi stres faktörleri, bireyleri aynı türden bireyleri potansiyel bir besin kaynağı olarak değerlendirmeye yöneltebilir. Özellikle av çeşitliliğinin azaldığı ya da mevsimsel kaynak dalgalanmalarının yaşandığı ekosistemlerde, yamyamlık hayatta kalma olasılığını artıran bir esneklik mekanizması olarak işlev görebilir.

Bu davranışın bazı familyalarda daha yüksek oranlarda görülmesi dikkat çekicidir. Colubridae, Viperidae ve Elapidae familyaları, belgelenmiş yamyamlık vakalarının önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Bu durum, morfolojik ve fizyolojik özelliklerle yakından ilişkilidir. Yılanların büyük avları, hatta kendi türlerinden bireyleri bile yutabilmesini mümkün kılan son derece esnek çene yapıları, kafatası kemiklerinin gevşek bağlantıları ve gelişmiş yutma mekanizmaları, bu davranışın anatomik temelini oluşturur. Özellikle büyük ve güçlü çene yapısına sahip türlerde, benzer boyuttaki bireylerin av olarak tüketilebilmesi biyomekanik açıdan mümkündür.

Bazı türlerde yamyamlık, cinsiyetler arası ya da aynı cinsiyet içindeki rekabetle ilişkilidir. Örneğin kral kobralar ve diğer bazı elapid türlerinde erkeklerin erkekleri tükettiği vakalar rapor edilmiştir. Bu durum çoğu zaman üreme döneminde erkekler arasındaki fiziksel mücadelelerin sonucunda ortaya çıkar. Rakibini alt eden birey, yalnızca rekabeti ortadan kaldırmakla kalmaz; aynı zamanda önemli bir enerji kaynağı elde eder. Bu, doğal seçilim açısından çift yönlü bir avantaj sağlar: hem genetik rekabet azalır hem de metabolik kazanç elde edilir.

Benzer şekilde, bazı çıngıraklı yılan türlerinde dişilerin doğumdan sonra yaşayamayacak durumda olan ya da zayıf yavrularını tükettiği gözlemlenmiştir. Bu davranış ilk bakışta “çocuk öldürme” olarak yorumlanabilir; ancak ekolojik ve fizyolojik açıdan bakıldığında farklı bir işlev taşır. Gebelik ve doğum süreci, özellikle vivipar (canlı doğuran) türlerde, dişi için yüksek enerji maliyetine sahiptir. Zayıf ya da yaşam şansı düşük yavruların tüketilmesi, annenin kaybettiği enerjinin bir kısmını geri kazanmasına olanak tanır ve gelecekteki üreme başarısını artırabilir. Bu bağlamda yamyamlık, kaynak geri kazanımı ve üreme stratejisiyle bağlantılı bir adaptasyon olarak değerlendirilmektedir.

Genel beslenme düzenine sahip, yani fırsatçı avcı olan türlerde yamyamlık eğilimi daha yüksek görünmektedir. Diyeti geniş olan türler, potansiyel besin kaynaklarını daha esnek biçimde değerlendirebilir. Bununla birlikte, bu davranış yalnızca beslenme esnekliğinin bir yan ürünü değildir; ekolojik baskılar ve evrimsel uygunlukla doğrudan ilişkilidir. Rekabetin yoğun olduğu ortamlarda, aynı türden bireyler hem rakip hem de potansiyel besin kaynağıdır. Bu ikili rol, özellikle sınırlı kaynakların bulunduğu habitatlarda yamyamlığı seçilimsel olarak avantajlı hale getirebilir.

Yamyamlık ayrıca popülasyon dinamikleri üzerinde de etkili olabilir. Aşırı nüfus artışı durumunda bireylerin birbirini tüketmesi, yoğunluğu dolaylı olarak azaltabilir ve kaynak baskısını hafifletebilir. Bu, ekosistem içindeki dengeyi koruyan bir geri besleme mekanizması gibi işlev görebilir. Her ne kadar bu süreç bilinçli bir “nüfus kontrolü” olmasa da, sonuçları itibarıyla popülasyon büyüklüğünü sınırlayıcı bir etki yaratabilir.

Sonuç olarak yılanlarda yamyamlık, istisnai ya da sapkın bir davranış olmaktan ziyade, belirli koşullar altında ortaya çıkan işlevsel bir adaptasyon biçimi olarak değerlendirilmektedir. Farklı soy hatlarında bağımsız biçimde evrimleşmiş olması, bu stratejinin çevresel baskılar karşısında tekrar tekrar seçilim avantajı sağladığını göstermektedir. Gıda kıtlığı, rekabet, üreme maliyetleri ve habitat sınırlamaları gibi faktörler, yamyamlığı hayatta kalma ve enerji yönetimi açısından rasyonel bir seçenek haline getirebilir. Bilim insanları bu davranışı artık yılanların olağanüstü uyum yeteneğinin bir parçası olarak görmekte ve onların farklı ekosistemlerdeki başarısının arkasındaki biyolojik esnekliği yansıttığını vurgulamaktadır.

---

Kısa Başlık Önerileri:

• Yılanlarda Yamyamlık: Sandığımızdan Daha Yaygın

• Evrimsel Bir Strateji Olarak Yamyamlık

• Rekabet, Kıtlık ve Hayatta Kalma

• Çene Yapısından Üreme Stratejisine

• Ekosistem Baskıları ve Adaptasyon

• Doğada Kaynak Geri Kazanımı

• Yılanların Esnek Hayatta Kalma Mekanizması

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

11:45:05

Yapay Zekâ ve Genetiğin Kesişimi: “Post‑Darwin” Çağına Doğru

Son yıllarda bilim dünyası, yapay zekâ (YZ) ve biyoteknolojinin birleşiminden doğan yeni bir döneme girdi. Bu dönemde, evrimsel süreçler artık sadece milyonlarca yıl boyunca rastgele mutasyonla ilerlemiyor; yapay zekâ, genetik dizayn ve biyolojik yapıların tasarımını doğrudan mümkün kılıyor…

Stanford Üniversitesi’nden bir araştırma ekibinin gerçekleştirdiği çalışma bu fikri somutlaştırdı: YZ kullanılarak tamamen yeni bir viral genom tasarlandı. Bu, bilim insanlarının “Post‑Darwinian (Darwin sonrası)” olarak nitelendirdikleri bir evreye işaret ediyor -yapay zekânın biyolojik organizmaları, doğal seçilimden çok daha hızlı ve kontrollü biçimde yaratıp optimize edebileceğini gösteren ilk örneklerden biri.

Araştırma kapsamında geliştirilen sistemlerden biri, Evo2 adlı gelişmiş bir yapay zekâ modeli, DNA dizilerini anlamak, yeniden yapılandırmak ve yeni genetik öğeler üretmek için eğitildi. Evo2, milyarlarca DNA taban çiftini öğrenerek, doğal evrimde milyonlarca yıl sürecek genetik kombinasyonları çok daha kısa sürede tahmin edebiliyor ve yeni diziler üretebiliyor. Bu bağlamda ortaya çıkan virüs tasarımlarından biri, “Evo‑Φ2147” olarak adlandırıldı. Bu virüs tasarımı, Petri kaplarında test edildiğinde, doğal bakterilere karşı etkili olduğu görüldü ve laboratuvar ortamında bakteri öldürücü aktivite sergiledi.

Bu tür bir geliştirme, biyoloji tarihinde bir dönüm noktası olarak kabul ediliyor çünkü geleneksel biyolojik araştırmalar, genetik dizileri ve evrimsel değişiklikleri doğada gerçekleşen rastlantısal süreçlerin ürünü olarak görüyordu. Darwinci evrim teorisi, türlerin değişimini açıklamak için doğal seçilim ve rastlantısal mutasyonları temel alır; süreç milyonlarca yıl sürer. Oysa yapay zekâ sayesinde DNA dizaynı, kendiliğinden değil, tasarım odaklı olarak gerçekleştirilebiliyor. Bu da “Post‑Darwin” gibi dikkat çekici bir ifadeyle özetleniyor: yani artık evrimsel biyolojinin süregelen kuralları, yapay zekânın kontrol edebileceği alanlara doğru genişliyor.

Bilimsel Potansiyel ve Etkiler

Bu tür bir teknoloji, tıptan çevre bilimlerine kadar birçok olumlu uygulama potansiyeline sahip. Örneğin, YZ  tarafından tasarlanan genetik yapılar yeni ilaçlar ve tedaviler geliştirmek için kullanılabilir; bakteriye özgü sistemler, antibiyotik direnci gibi sorunları aşabilir ve buna uygun özel mikrop hedefleyici terapiler tasarlanabilir. Ayrıca, CRISPR benzeri moleküler makineler veya daha etkili gen düzenleme araçları üretmek için de yapay zekâ ile birlikte genom tasarımı yapılabiliyor. Bazı çalışmalarda YZ, tamamen yeni CRISPR sistemleri bile oluşturmuş durumda ki bu, genetik mühendisliğinde son derece yenilikçi bir adımdır.

Bilim insanlarından bazıları, bu gelişmelerin özellikle kişiselleştirilmiş tıp ve kanser tedavisi gibi alanlarda devrim niteliğinde olabileceğini söylüyor. YZ, biyolojik sistemlerin karmaşık yapısını anlayarak ve bu yapılar üzerinde çalışarak, doğada var olmayan ama faydalı çalışacak proteinler ve virüs benzeri yapılar tasarlayabiliyor. Bunun potansiyel faydası, örneğin kanser hücrelerini hedef alan özel bir genomik araç tasarımı olabilir ki bu, geleneksel yöntemlerle uzun yıllar alacak bir gelişme olurdu. 

Riskler ve Etik Sorunlar

Bununla birlikte, YZ ile tasarlanmış virüsler ve benzeri yapay biyolojik varlıklar, çığır açıcı faydalar kadar, ciddi riskler de içeriyor. Geliştirilen modellerin eğitiminde insanları enfekte eden patojenler hariç tutulsa bile, gelecekte kötü niyetli aktörlerin bu teknolojiyi kötüye kullanma potansiyeli ciddi bir endişe kaynağı. Bu tür sistemler, yanlış ellerde çalıştırılırsa veya kötü amaçlı tasarımlar ortaya çıkarsa, yeni patojenlerin ortaya çıkmasına veya çevreye yayılarak zarar görmesine neden olabilir. Bu yüzden bilim dünyasında biyogüvenlik ve etik çerçevelerinin geliştirilmesi için çağrılar artıyor. Bazı uzmanlar, genom yazma ve tasarlama yeteneğini sınırlamak için uluslararası düzenlemeler ve güvenlik protokollerinin hızla oluşturulması gerektiğini söylüyor.

Ekiplerle birlikte çalışan bazı bilim insanları, bu tür yapay zekâ sistemlerinin yalnızca faydalı amaçlarla kullanılmasını garanti altına almak için eğitimin ve veri setlerinin dikkatle sınırlandırılması gerektiğini belirtiyor. Örneğin patojenlerin YZ eğitim verisinden çıkarılması, yapay zekânın virüs saldırısı gibi olumsuz etki yaratacak diziler üretmesini engelleme çabaları arasında yer alıyor. Ancak bu da yeterli değil; çünkü teknoloji ilerledikçe, sistemler daha yetenekli hâle gelecek ve mevcut güvenlik mekanizmaları hızla eskime riski taşıyacak. 

Neden Bu Bir “Dönüm Noktası” Sayılıyor?

YZ ile biyolojik yaşam formlarının tasarlanması, klasik biyoloji anlayışında bir paradigma kaymasına işaret ediyor. Evrim artık salt doğa olaylarıyla sınırlandırılmayabilir; insan eliyle, yapay zekânın kılavuzluğunda “tasarlanmış biyoloji”nin kapısı aralanıyor. Bu da “Post‑Darwin” gibi ifadelerin kullanılmasına yol açıyor -çünkü yaşamın ortaya çıkışında sadece doğal seçilim değil, tasarım odaklı yapay süreçler de yer alıyor. Bu değişim hem bilim açısından heyecan verici hem de dikkatle yönetilmesi gereken bir dönemeçtir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

17:16:21

İnsan Yerleşimleri Apennine Kahverengi Ayılarının Evrimini Nasıl Şekillendirdi

Molecular Biology and Evolution dergisinde yayımlanan son araştırma, insan faaliyetlerinin yalnızca çevresel koşulları değil, bazı türlerin biyolojik ve davranışsal özelliklerini de uzun vadede nasıl dönüştürdüğünü çarpıcı bir örnekle ortaya koyuyor. Çalışmanın odağında, Orta İtalya’daki Apennine Dağları’nda yaşayan ve sayıları oldukça sınırlı olan Apennine kahverengi ayıları bulunuyor…

Ursus arctos marsicanus olarak bilinen bu alt tür, Avrupa’daki diğer kahverengi ayı popülasyonlarından hem fiziksel hem de davranışsal açıdan belirgin biçimde ayrışmış durumda. Araştırma, bu farklılaşmanın rastlantısal değil, binlerce yıl süren insan baskısının dolaylı bir sonucu olduğunu gösteriyor.

Apennine ayılarının en dikkat çekici özelliklerinden biri, görece daha küçük vücut yapıları ve daha düşük saldırganlık düzeyleri. Tarihsel ve arkeolojik verilerle desteklenen genetik analizler, bu özelliklerin son birkaç yüzyılda ortaya çıkmadığını, kökeninin yaklaşık 2.000 ila 3.000 yıl öncesine uzandığını ortaya koyuyor. Bu dönem, Orta İtalya’da insan nüfusunun arttığı, ormanların tarım alanlarına dönüştürüldüğü ve yerleşimlerin dağlık alanlara doğru yayılmaya başladığı bir zaman dilimine karşılık geliyor. Ayılar, yaşam alanlarının giderek daralmasıyla birlikte hem coğrafi hem de genetik olarak diğer Avrupa ayı popülasyonlarından izole olmuş durumda.

Bu izolasyonun en önemli sonuçlarından biri, genetik çeşitliliğin belirgin biçimde azalması olmuş. Çalışmada incelenen genom verileri, Apennine ayılarında akrabalı üremenin arttığını ve popülasyonun geçmişte ciddi bir genetik darboğazdan geçtiğini gösteriyor. Genetik darboğaz, bir popülasyonun birey sayısının hızla azalmasıyla birlikte gen havuzunun daralması anlamına geliyor ve uzun vadede hastalıklara karşı kırılganlığı artırabiliyor. Bu durum normal şartlar altında bir türün yok olma riskini yükselten olumsuz bir gelişme olarak değerlendirilir. Nitekim Apennine ayıları bugün hâlâ Avrupa’nın en tehdit altındaki büyük memeli popülasyonlarından biri olarak kabul ediliyor.

Ancak araştırmanın asıl dikkat çekici yönü, bu genetik kayıplara rağmen ayıların davranışsal açıdan belirli bir avantaj elde etmiş olabileceğine işaret etmesi. Bilim insanları, saldırganlıkla ilişkili olduğu bilinen bazı gen bölgelerinde seçici izler tespit etti. Bu izler, rastgele genetik sürüklenmeden ziyade yönlü bir seçilime işaret ediyor. Başka bir deyişle, belirli davranış özelliklerine sahip bireylerin hayatta kalma ve üreme şansı, diğerlerine kıyasla daha yüksek olmuş. Araştırmacılara göre bu seçilimin temel itici gücü, insanlarla kurulan zorunlu ve çoğu zaman tehlikeli etkileşimler.

Tarihsel olarak bakıldığında, insan yerleşimlerine yaklaşan ya da agresif davranışlar sergileyen büyük yırtıcıların daha sık öldürüldüğü biliniyor. Apennine ayıları için de benzer bir durum söz konusu olmuş olabilir. Daha saldırgan bireyler, insanlarla karşılaştıklarında daha fazla çatışmaya girmiş ve bu da onların itlaf edilme olasılığını artırmış olabilir. Buna karşılık, insanlardan uzak durabilen, daha temkinli ve daha uysal davranışlar sergileyen ayılar hayatta kalmış ve genlerini sonraki nesillere aktarmış. Zamanla bu süreç, popülasyon genelinde daha düşük saldırganlık düzeyine sahip bir davranış profilinin baskın hale gelmesine yol açmış görünüyor.

Bu noktada ortaya çıkan tablo, klasik evrim anlatılarından biraz farklı. Genellikle insan baskısı, yaban hayatı için yalnızca olumsuz sonuçlar doğuran bir faktör olarak ele alınır. Oysa bu örnekte, insan kaynaklı seçilimin, istemeden de olsa belirli bir davranışsal adaptasyonu teşvik ettiği görülüyor. Daha az saldırgan ayılar, insan egemen bir ortamda yaşamayı başarmış ve çatışmalardan kaçınarak varlıklarını sürdürebilmiş. Bu durum, insan-vahşi yaşam çatışmasının azaldığı bir denge durumunun ortaya çıkmasına katkıda bulunmuş olabilir.

Elbette bu, durumun tamamen olumlu olduğu anlamına gelmiyor. Genomik çeşitliliğin azalması, uzun vadede popülasyonun çevresel değişimlere uyum sağlama kapasitesini sınırlayabilir. Hastalıklar, iklim değişikliği ya da ani ekolojik şoklar karşısında genetik olarak fakirleşmiş bir popülasyonun ayakta kalması daha zor olabilir. Araştırmacılar da bu noktaya özellikle dikkat çekiyor ve saldırganlığın azalmasının, genetik erozyonun yarattığı riskleri telafi etmeye yetmeyebileceğini vurguluyor.

Buna rağmen çalışma, evrimin yalnızca milyonlarca yıl süren yavaş bir süreç olmadığını, insan faaliyetlerinin etkisiyle görece kısa zaman dilimlerinde de yön değiştirilebildiğini açıkça gösteriyor. Apennine ayıları örneği, insanlarla iç içe yaşayan yaban hayvanlarının, hayatta kalabilmek için davranışlarını ve hatta biyolojik özelliklerini nasıl yeniden şekillendirebildiğini ortaya koyuyor. Bu durum, koruma biyolojisi açısından da önemli dersler içeriyor. Yaban hayatını koruma çabaları, yalnızca popülasyon sayılarına değil, bu popülasyonların davranışsal ve genetik dinamiklerine de odaklanmak zorunda.

Sonuç olarak bu araştırma, insan etkisinin doğa üzerindeki karmaşık ve çoğu zaman çelişkili sonuçlarını gözler önüne seriyor. Apennine kahverengi ayıları, bir yandan genetik açıdan kırılgan hale gelirken, diğer yandan daha uysal bir davranış geliştirmiş ve bu sayede insan egemen bir çevrede varlığını sürdürebilmiş olabilir. Bu tablo, insan ile yaban hayatı arasındaki ilişkinin basit bir “zarar veren – zarar gören” ikiliğinden ibaret olmadığını, çok daha katmanlı ve dinamik bir süreç olduğunu hatırlatıyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

07:09:39

Yazarlar Sınır Dışı Edilme Korkusuyla Evrim Makalesini Geri Çekti

Washington Post'un Perşembe günü bildirdiğine göre, evrim üzerine bir makalenin ortak yazarı olan iki bilim insanı, sınır dışı edilmek de dahil olmak üzere misilleme korkusuyla araştırmalarını yayımlamamayı tercih etti…

Habere göre, haberde isimleri verilmeyen her iki bilim insanı da ABD'de yasal olarak bulunuyor. Post'a göre her şeye rağmen, makaleyi yayımladıkları takdirde statülerinin tehlikeye gireceğinden korkuyorlardı.

Avrupalı bir evrim biyoloğu Post'a şunları söyledi: “Makale aylar süren bir çalışmaydı ama aynı zamanda mevcut durumu biliyorum ve ABD'deki arkadaşlarım için korkuyorum. “Onlara, 'Eğer çok tehlikeli olduğunu düşünüyorsanız, yapmayın' dedim.”

NIH Direktörü Jay Bhattacharya Post'a yaptığı açıklamada korkularının yersiz olduğunu söyledi. Dahası, Başkan Donald Trump'ın icra emirlerinin hiçbiri evrim araştırmalarını hedef almadı.

Geçtiğimiz ay Senato tarafından onaylanan Bhattacharya Post'a yaptığı açıklamada, “NIH, ifade özgürlüğünün ve bilimsel muhalefetin benimsendiği ve teşvik edildiği bir bilimsel topluluğu desteklemeye kararlıdır” dedi.

Makalenin editörlüğünü yapacak olan astrobiyolog Michael L. Wong, Post'a yaptığı açıklamada makalenin The Royal Society dergisinin özel bir sayısında yer alacağını söyledi.

Wong Post'a şunları söyledi: “İnsanların, bilimsel araştırmacıların, normal bilimsel söylemde bulunmaktan, iyi düşünülmüş fikirlerini herkesin görebilmesi, okuyabilmesi, bunlar hakkında kendi sonuçlarına varabilmesi ve sonra da tartışabilmesi için kamusal alana koymaktan korkmaları çok cesaret kırıcı.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

10:26:56

Yeni Antikorlar COVID-19'a Neden Olan Virüsü Etkisiz Hale Getirme Potansiyeli Gösteriyor

Stanford liderliğindeki bir ekip, tüm SARS-CoV-2 varyantlarını yenmek için birlikte çalışabilen iki antikor buldu. Daha fazla araştırmaya ihtiyaç var, ancak bu yaklaşım, gelişen virüslere ayak uydurmak için tedavilerin geliştirilmesine yardımcı olabilir…

COVID-19'a neden olan virüs, insanları enfekte etmeye devam etmek için mutasyona uğramakta çok başarılı oldu -o kadar başarılı ki pandemi sırasında geliştirilen antikor tedavilerinin çoğu artık etkili değil. Şimdi Stanford Üniversitesi araştırmacıları tarafından yönetilen bir ekip, sürekli evrim geçiren virüsü tespit etmenin ve daha uzun süreli tedaviler geliştirmenin bir yolunu bulmuş olabilir.

Araştırmacılar, biri virüsün çok fazla değişmeyen bir alanına bağlanarak bir tür çapa görevi gören, diğeri ise virüsün hücreleri enfekte etme yeteneğini engelleyen iki antikor kullanmak için bir yöntem keşfetti. Bu antikor eşleşmesinin, pandemiye neden olan ilk SARS-CoV-2 virüsüne ve laboratuvar testlerinde omikrona kadar tüm varyantlarına karşı etkili olduğu gösterilmiştir. Bulgular Science Translational Medicine dergisinde ayrıntılı olarak yer almaktadır.

Çalışmanın kıdemli yazarı, Stanford Beşeri Bilimler ve Bilimler Fakültesi'nde biyoloji yardımcı doçenti ve Stanford Sarafan CheM-H'de akademisyen olan Christopher O. Barnes, “Sürekli değişen bir virüs karşısında, SARS-CoV-2 ile enfekte olmuş kişilerin tedavisi için yıllar sonra faydalı olabilecek viral evrime dirençli yeni nesil terapötikler tasarladık” dedi.

Gözden kaçan bir seçenek

Barnes ve Stanford Tıp Fakültesi'nde doktora adayı olan ilk yazar Adonis Rubio liderliğindeki ekip, bu araştırmayı COVID-19'dan iyileşen hastalardan bağışlanan antikorları kullanarak gerçekleştirdi. Bu antikorların virüsle nasıl etkileşime girdiğini analiz ederek, virüsün sıklıkla mutasyona uğramayan bir bölgesine bağlanan bir antikor buldular.

Spike N-terminal alanı veya NTD içindeki bu alan, tedavi için doğrudan yararlı olmadığı için göz ardı edilmişti. Ancak, spesifik bir antikor bu bölgeye bağlandığında, virüse yapışıp kalıyor. Bu, başka bir antikor türünün bir dayanak noktası elde etmesini ve virüsün reseptör bağlayıcı alanına veya RBD'ye bağlanmasını sağlayan ve esasen virüsün insan hücrelerindeki reseptörlere bağlanmasını engelleyen yeni tedaviler tasarlarken yararlıdır.

Araştırmacılar CoV2-biRN adı verilen bu ikili veya “bispesifik” antikorlardan bir dizi tasarladılar ve laboratuvar testlerinde insanlarda hastalığa neden olduğu bilinen tüm SARS-CoV-2 varyantlarının yüksek oranda nötralize edildiğini gösterdiler. Antikorlar ayrıca omikron varyantının bir versiyonuna maruz kalan farelerin akciğerlerindeki viral yükü de önemli ölçüde azaltmıştır.

Bu keşfin insan hastalarda bir tedavi olarak kullanılabilmesi için klinik deneyler de dahil olmak üzere daha fazla araştırma yapılması gerekecek, ancak yaklaşım umut verici -ve sadece COVID-19'a neden olan virüs için değil.

Araştırmacılar daha sonra, soğuk algınlığı, MERS ve COVID-19'a neden olanları da içeren virüs ailesi olan tüm koronavirüslere karşı etkili olacak bispesifik antikorlar tasarlamak için çalışacaklar. Yazarlar, bu yaklaşımın potansiyel olarak influenza ve HIV'e karşı da etkili olabileceğini söylüyor.

Barnes, “Virüsler, popülasyonu enfekte etme yeteneğini korumak için sürekli evrim geçiriyor” dedi. “Buna karşı koymak için, geliştirdiğimiz antikorların da etkili kalabilmek için sürekli olarak evrim geçirmesi gerekiyor.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

02:19:35

Güller Dikenlerini Nasıl Edindi?

Yeni bir araştırmaya göre, botanikçilerin deyimiyle “dikenler” güllerde ve diğer bitkilerde tek bir gen sayesinde evrimleşti. Dikenler muhtemelen birçok bitkide onları yiyen hayvanlara karşı bir savunma olarak ortaya çıkmıştır, ancak dikenler tırmanırken yüzeylere tutunmak veya tohumları geçen hayvanların kürküne tutturmak gibi başka amaçlara da hizmet edebilir…

Eskiler dikensiz gül olmaz derler. Ancak botanikçiler için dikenli gül yoktur: Bir gül sapının dikenli çıkıntılarına “diken” denir ve biyolojik olarak diğer bitkilerin sert, odunsu dikenlerinden farklıdır.

Dikenler, evrimin kendini tekrarlamasının dikkate değer bir örneğidir. Geçtiğimiz 400 milyon yıl içinde bitkiler bu dikenleri 28 farklı kez evrimleştirmiştir. Güllerin dikenleri gövdelerinde büyürken, diğerleri yapraklarında veya meyvelerinde büyür. Çimenler çiçekli tutamlarında küçük dikenler yetiştirir. Brezilya’da yetişen ve patatesin yabani bir akrabası olan Solanum atropurpureum’un dikenleri o kadar kötüdür ki, bu dikenler ona iki korkunç lakap kazandırmıştır: “Mor şeytan” ve “Kötü niyet.”

Perşembe günü Science dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, bitkilerin dikenlerini nasıl bu kadar çok kez sıfırdan evrimleştirdiğine ışık tutuyor: Her tür tekrar tekrar tek bir genden yararlandı. Bu keşif, bitkilerin DNA’larını değiştirerek dikenlerini yok etme ve bazı yabani bitkilerin ekin olarak yetiştirilmesini kolaylaştırma olasılığını ortaya çıkarıyor.

Cold Spring Harbor Laboratuvarı‘nda bitki genetikçisi olan Zachary Lippman, patates, domates ve patlıcanı içeren bir grup mahsul üzerinde çalışırken dikenleri merak etti. Ekinlerin hepsi dikensiz olsa da, yabani akrabalarının bazıları küçük hançerlerle kaplıdır. İlk çiftçiler yabani bitkileri ekin olarak kullanmaya başladıklarında bu dikenleri onlardan sökmüş olmalılar.

“Bu dikenler sizi sürekli dürtüyorsa kim yiyebileceğiniz patlıcanlar yetiştirmek ister ki?” diye sordu.

Dikenlerin kaybolması Dr. Lippman ve meslektaşlarını dikenlerin ilk etapta nasıl evrimleştiğini merak etmeye yöneltti. Dikenlerin birçok bitkide, onları yiyip bitirecek hayvanlara karşı bir savunma olarak ortaya çıkmış olması muhtemel. Ancak dikenler başka amaçlara da hizmet edebilir. Bazı bitkiler bunları tırmanırken yüzeylere tutunmak için kullanır. Bazı yabani otlar ise tohumlarını geçen hayvanların kürklerine asmak için kullanır.

Charles Darwin, aynı özelliğin yaşam tarihinde birçok kez evrimleşebileceğini fark etmiştir – yakınsama olarak bilinen bir süreç. Örneğin yarasalar ve kuşların her ikisi de uçmak için kanat geliştirmiştir. Ancak aynı hedefe farklı evrimsel yollardan gitmişlerdir: Yarasaların kanatları parmakları arasında büyüyen zarlar olarak evrimleşirken, kuşların kanatları tüylerden oluşmuştur.

Dr. Lippman ve meslektaşları, bitkilerin dikenlere nasıl yakınlaştığını anlamak için evcilleştirilmiş bir patlıcan çeşidini yabani, dikenli akrabasıyla çaprazladı. Melezlerin bazılarında çok sayıda diken varken bazılarında hiç diken yoktu.

Bitkilerin DNA’larını karşılaştıran bilim insanları, LOG adı verilen bir genin belirli bir varyantının sadece dikenli bitkiler tarafından taşındığını buldular. Botanikçiler LOG genlerinin bitki hücrelerine büyümeleri için sinyal veren bir hormonun üretilmesine yardımcı olduğunu uzun zamandır biliyorlardı. Ancak yabani patlıcanda, LOG‘un özel bir versiyonu dikenlerin büyümesine izin veriyordu.

Dr. Lippman aynı deneyi diğer iki patlıcan türü üzerinde de gerçekleştirerek onları yabani akrabalarıyla çaprazladı. Araştırmacılar her seferinde yabani bitkilerdeki dikenlerden bir LOG varyantının sorumlu olduğunu keşfetti.

Dr. Lippmann, “Bu dikenleri kaybetmek için her üç soyda da bağımsız olarak mutasyon biriktiren aynı gen olduğunu bulduk” dedi.

Bir LOG geninin mutasyona uğramasının patlıcana bir bütün olarak zarar vermeden dikenleri ortadan kaldırması şaşırtıcı görünebilir. Sonuçta, LOG genlerinin bitkilerin büyümesi için gerekli olduğu biliniyor.

Bitkilerin milyonlarca yıl boyunca LOG genlerinin birçok kopyasını evrimleştirdiği ortaya çıktı. Dr. Lippman ve meslektaşları, LOG geninin bir kopyasının patlıcanların yabani atalarında diken yapmak için evrimleştiğini, diğer kopyaların ise bitkilerin büyümesine yardımcı olan asıl işlerine devam ettiğini düşündüler.

O ve meslektaşları, LOG genlerinin diğer bitkilerdeki dikenler için de önemli olup olmadığını merak ettiler. Düzinelerce türde aynı bağlantının kanıtlarını keşfettiler. Örneğin güllerde bir LOG geninin bloke edilmesi, dikenlerin gelişimini engelledi. Dr. Lippman, “Bu dev dikenleri küçük tomurcuklara dönüştürebiliriz” diyor.

Dr. Lippman, yeni bulguların bilim insanlarının yabani bitkileri evcilleştirilmiş ürünlere dönüştürmesine yardımcı olabileceğini söylüyor. O ve meslektaşları bu olasılığı, bazen çöl üzümü olarak adlandırılan yabani bir Avustralya bitkisi üzerinde test ettiler. Bu tatlı meyve normalde dikenlidir. Ancak araştırmacılar DNA’sından LOG genini çıkardıktan sonra dikenlerden kurtuldu.

Yale Üniversitesi‘nde evrimsel biyolog olan ve yeni çalışmaya katılmayan Vivian Irish, bunun yakınsamanın Darwin‘in öngörmediği bir şekilde gerçekleşebileceğini gösterdiğini söyledi. Dikenler her ortaya çıktığında, bitkiler onları yapmak için tamamen yeni bir yol geliştirmedi. Sadece aynı geni tekrar tekrar ödünç aldılar.

Dr. Irish, “Birçok durumda yenilik, eski genlerin yeni yollarla yeniden kullanılmasını yansıtıyor olabilir” diyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

01:12:07

Uzmanlar, Genlerin Aslında Yaşamın Planı Olmadığını Söylüyor

İnsan genomi ilk sıralandığından beri popüler bilim, genlerin hayatın bir planı olarak hareket ettiğini belirtir – ancak uzmanlar şimdi, gerçeğin çok daha karmaşık olduğunu ve bu durumu. düzeltmesi gerektiğini savunuyor…

Bilim yazarı Philip Ball, How Life Works (Yaşam Nasıl İşler) adlı kitabında, bilim insanlarının çok uzun zamandır canlı sistemlerin basit birer makine gibi çalıştığına dair tembel bir metaforu benimsemekle yetindiğini söylüyor. Oysa biyolojinin karmaşıklığı konusunda – bilmediklerimiz de dahil olmak üzere – açık olmak önemlidir, çünkü halkın anlayışı politikaları, sağlık hizmetlerini ve bilime olan güveni etkilemektedir. Ball, “Hücrelerin bilgisayar, genlerin de onların kodu olduğu konusunda ısrar ettiğimiz sürece,” diye yazıyor, “yaşamın üzerine görünmez sihir serpilmiş” olabilir.

Ancak, hem biyologlar hem de biyolog olmayanlar için mutlaka okunması gereken bu kullanıcı kılavuzunda açıkladığı gibi, gerçeklik “çok daha ilginç ve harika“.

Nature dergisi tarafından yayımlanan kitap incelemesinde, Ball'ın uzun süredir editörlük yaptığı yer, ödüllü İngiliz biyolog Denis Noble, hayatın bir makine olarak kavramının “tembel bir metafor” olduğunu söyleyen meslektaşını alıntılıyor.

İnsan genomu 2001 yılında dizilendiğinde, birçok kişi bunun yaşam için bir 'kullanım kılavuzu' olacağını düşündü. Ancak genomun bir plan olmadığı ortaya çıktı. Aslında çoğu genin DNA diziliminden belirlenebilecek önceden belirlenmiş bir işlevi yoktur.

Bunun yerine, genlerin aktivitesi – örneğin ifade edilip edilmemeleri veya kodladıkları protein uzunluğu – diyetten organizmanın geliştiği çevreye kadar sayısız dış faktöre bağlıdır. Ve her özellik birçok gen tarafından etkilenebilir. Örneğin, yaklaşık 300 gendeki mutasyonların bir kişinin şizofreni geliştirme riskini gösterdiği tespit edilmiştir.

Ball, bu nedenle genlerin bu özelliğe veya bu hastalığa neden olduğunu söylemenin büyük bir basitleştirme olduğunu belirtiyor. Gerçek şu ki, organizmalar son derece sağlamdır ve kilit genler çıkarıldığında bile belirli bir işlev genellikle yerine getirilebilir. Örneğin, HCN4 geni kalbin birincil kalp pili olarak görev yapan bir proteini kodlasa da, gen mutasyona uğrasa bile kalp ritmini korur.

Ball'un eleştirdiği bir başka metafor da, hedefine bağlanan sabit şekilli bir proteinin, bir anahtarın kilide oturmasına benzetilmesidir. Ball, birçok proteinin düzensiz alanlara sahip olduğuna dikkat çekiyor – şekli sabit olmayan, ancak sürekli değişen bölümler.

Bu “bulanıklık ve kesinsizlik” özensiz bir tasarım değil, protein etkileşimlerinin temel bir özelliğidir. Düzensiz olmak proteinleri “çok yönlü iletişimciler” haline getirir, hücredeki değişikliklere hızla yanıt verebilir, farklı ortaklara bağlanabilir ve duruma göre farklı sinyaller iletebilir. Örneğin, akonitaz proteini, demir azaldığında şekeri metabolize etmekten kırmızı kan hücrelerine demir alımını teşvik etmeye geçebilir. Protein alanlarının neredeyse %70'i düzensiz olabilir.

Klasik evrim görüşleri de sorgulanmalıdır. Evrim genellikle “rastgele mutasyonların bir amino asidi diğeriyle değiştirmesine izin vermek ve bunun nasıl bir etki yarattığını görmekten ibaret ağır işleyen bir olay” olarak görülür. Ancak aslında proteinler tipik olarak modül adı verilen çeşitli bölümlerden oluşur – bu modülleri yeniden karıştırmak, çoğaltmak ve bunlarla oynamak, yararlı yeni bir protein üretmenin yaygın bir yoludur.

Kitabın ilerleyen bölümlerinde Ball, bir organizmayı canlı kılan şeyin ne olduğuna dair felsefi soruyla boğuşuyor. Bir organizmanın bir hedefe ulaşmak için kendisinde veya çevresinde değişiklik yaratma yeteneği olan eylemlilik, yazarın ana odak noktasıdır. Yazar, böyle bir eylemliliğin sadece genomlarına değil, tüm organizmalara atfedilebileceğini savunuyor.

Ball, bilim insanlarının biyolojiyi nasıl tartıştıklarına dair ciddi bir yeniden düşünme çağrısında yalnız değil. Geçtiğimiz yıl bu yönde kaleme alınan bir dizi yayın yapıldı. Hepsi de genlerin ne işe yaradığını yeniden tanımlamak için nedenler sıralıyor. Hepsi de organizmaların genomlarını kontrol ettiği fizyolojik süreçleri vurguluyor. Ve hepsi de failliğin ve amacın, biyolojinin geleneksel, gen merkezli görüşlerinde göz ardı edilen yaşamın belirleyici özellikleri olduğunu savunuyor.

Genetik tek başına şizofreni, kardiyovasküler hastalıklar ve kanser gibi en büyük sağlık yüküne neden olan hastalıkların çoğunu anlamamıza ve tedavi etmemize yardımcı olamaz. Yazar, bu koşulların özünde fizyolojik olduğuna dikkat çekiyor – genetik bileşenlere sahip olmalarına rağmen, yine de ters giden hücresel süreçlerden kaynaklanıyorlar. Eğer tedavi bulmak istiyorsak, anlamamız gereken şey bu bütünsel süreçlerdir.

Özetle, Ball ve Noble, biyoloji algılarının radikal bir şekilde değiştirilmesine ihtiyaç olmadığını, ancak bilim insanlarının genlerin sadece bir şey ya da başka bir şey olmadığını, hayatı bu kadar büyüleyici yapanın sürekli değişen parçalar olduğunu halka anlatmaları gerektiğini savunuyorlar.

Aksine, bilim insanlarının halkın genlerin sadece bir şey ya da başka bir şey olmadığını, hayatı bu kadar büyüleyici kılan şeyin sürekli değişen parçaları olduğunu anlamalarına yardımcı olmaları gerekir.

Sonuç olarak, Noble'ın Ball'ı alıntıladığı gibi, “Hayatın nasıl çalıştığı konusunda derin bir düşünme başlangıcındayız.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

04:55:03

“Yeni E. coli Suşu Hassas Gen Evrimine Olanak Sağlıyor”

Genetik mutasyonlar inovasyon ve evrimin arkasındaki itici güçtür, ancak kontrol edilemeyen doğaları zararlı olabilir. Cambridge‘deki araştırmacılar, E. coli kullanarak sentetik bir “ortogonal” DNA replikasyon sistemi oluşturmak için çığır açan bir yaklaşım geliştirerek mutasyonların kontrollü ve risksiz bir şekilde üretilmesini sağladı.

E. coli’nin doğal genomundan ayrı olan bu benzersiz sistemde, genler hataya eğilimli bir DNA enzimi ile replikasyona uğrayarak rastgele mutasyonların ortaya çıkmasını sağlayarak hızlı evrimi teşvik ediyor. Eş zamanlı olarak, E. coli’nin hayatta kalması için gerekli genler, organizmanın standart yüksek sadakatli DNA kopyalama enzimi kullanılarak çoğaltılır. Bu ustaca yaklaşım doğadan, özellikle de mayada bulunan benzer bir sistemden esinlenmiştir. Ancak E. coli’nin manipülasyon kolaylığı ve hızlı replikasyon oranı onu deneyler için daha verimli bir konu haline getiriyor.

Araştırmacılar bu sistemi, E. coli’yi enfekte eden bir virüs olan fajı değiştirerek ve kontrolsüz hücre patlamasını tetikleyen genleri çıkararak tasarladılar. Faj genomunun kopyalanmasından sorumlu olan kalan kaset, E. coli genomuna entegre edildi. Ortogonal DNA kopyalayan enzimin mutasyon oranı daha sonra dikkat çekici bir şekilde 1.000 kat artırıldı.

Sistemin yeni işlevler geliştirmedeki etkinliğini göstermek için araştırmacılar antibiyotik direnci için bir gen eklediler. Sadece on iki gün içinde, farklı bir antibiyotiğe karşı dirençte 150 kat artış gözlemlediler. Benzer şekilde, yeşil floresan protein geni de beş gün içinde floresanda 1.000 kattan fazla artış sergiledi.

Science dergisinin aynı sayısında yer alan paralel bir çalışmada, Frances Arnold‘un laboratuvarı geleneksel bir yöntem kullanarak yönlendirilmiş evrimin gücünü sergiledi. Çalışmaları, çeşitli ürünlerde yaygın olarak kullanılan ancak sentetik yapıları nedeniyle çevrede kalıcı olan bileşikler olan uçucu metil siloksanları parçalayabilen bir enzimin geliştirilmesini içeriyordu. Bu, ortolog sistemin araştırma, tıp ve endüstri alanlarındaki uygulamalar için enzim geliştirmeyi verimli bir şekilde kolaylaştırmadaki çok yönlülüğünü göstermiştir.

Etkili DNA birleştirme makineleri henüz mevcut olmasa da, laboratuvarlarda genellikle moleküler fabrikalar olarak kullanılan E. coli hücreleri artık kontrollü evrim için dinamik merkezler olarak hizmet verebilir. Bu yenilikçi yaklaşım, çeşitli alanlarda geniş uygulamalara sahip enzim ve proteinlerin sürekli geliştirilmesi için yeni olanaklar sunmaktadır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

13:37:21

Tarih Öncesi Cinsiyet Rollerine Meydan Okuyor:
Araştırmalar Kadınların da Avcı Olduğunu Ortaya Çıkardı

Antropologlar, tarih öncesi çağlarda erkeklerin avcı, kadınların ise toplayıcı olduğu yönündeki geleneksel görüşe meydan okuyor. Delaware Üniversitesi antropoloji profesörü Sarah Lacy'nin yakın zamanda Scientific American'da ve American Anthropologist dergisinde iki makale halinde yayımlanan araştırmasına göre bu hikaye doğru değil…

Lacy ve Notre Dame Üniversitesi'nden meslektaşı Cara Ocobock, yaklaşık 2,5 milyon ila 12.000 yıl önce Paleolitik dönemde cinsiyete göre iş bölümünü inceledi. Mevcut arkeolojik kanıtları ve literatürü gözden geçirerek, rollerin her cinsiyete özel olarak atandığı fikrini destekleyen çok az kanıt buldular. Ekip ayrıca kadın fizyolojisini de inceledi ve kadınların sadece fiziksel olarak avcı olabilecek kapasitede olmadıklarını, aynı zamanda avlanmadıklarını destekleyecek çok az kanıt olduğunu tespit etti.

Lacy ilk insanların sağlığını inceleyen bir biyolojik antropolog, Ocobock ise günümüz ile fosil kayıtları arasında benzerlikler kuran bir fizyolog. Lisansüstü okulda arkadaş olan ikili, “mağara adamlarının cinsiyete dayalı güçlü bir işbölümüne sahip olduğu, erkeklerin avlandığı, kadınların bir şeyler topladığı varsayılan boş hipotezi kullanan bir dizi makaleden şikayet ettikten sonra işbirliği yaptılar. Biz de 'Neden varsayılan hipotez bu? Durumun böyle olmadığına dair elimizde o kadar çok kanıt var ki' dedik” diyor Lacy.

Araştırmacılar, antik aletlerde, beslenmede, sanatta, mezarlarda ve anatomide her iki cinsiyet için de eşitlik örnekleri buldular.

“İnsanlar geçmişte bir şeyler buldular ve onları otomatik olarak erkek olarak cinsiyetlendirdiler ve geçmişte bulduğumuz herkesin kemiklerinde veya mezarlarına yerleştirilen taş aletlerde bu işaretlere sahip olduğu gerçeğini kabul etmediler. Kimin ne yaptığını gerçekten söyleyemeyiz, değil mi? 'Ah, sadece erkek çakmaktaşı' diyemeyiz, çünkü taş aletin üzerinde onu kimin yaptığını gösteren bir imza yok,” diyor Lacy, taş aletlerin yapılış yöntemine atıfta bulunarak. “Ancak elimizdeki kanıtlara göre, rollerde neredeyse hiç cinsiyet farkı yok gibi görünüyor.”

Ekip ayrıca, erkekler ve kadınlar arasındaki anatomik ve fizyolojik farklılıkların kadınların avlanmasını engelleyip engellemediği sorusunu da inceledi. Erkeklerin sprint ve fırlatma gibi hız ve güç gerektiren faaliyetlerde kadınlara göre daha avantajlı olduğunu, ancak kadınların koşma gibi dayanıklılık gerektiren faaliyetlerde erkeklere göre daha avantajlı olduğunu buldular. Her iki aktivite grubu da eski zamanlarda avcılık için gerekliydi.

Ekip, kadınlarda erkeklerden daha belirgin olan östrojen hormonunun bu avantajı sağlamada kilit bir bileşen olarak rolünü vurguladı. Östrojen, kaslara daha uzun süreli enerji kaynağı sağlayan yağ metabolizmasını artırabilir ve kas yıkımını düzenleyerek kasların yıpranmasını önleyebilir. Bilim insanları, hormonu vücutta doğru yere yönlendiren proteinler olan östrojen reseptörlerinin izini 600 milyon yıl öncesine kadar sürdüler.

Lacy, “Anatomiye ve modern fizyolojiye daha derinlemesine baktığımızda ve sonra aslında eski insanların iskelet kalıntılarına baktığımızda, erkekler ve kadınlar arasında travma modellerinde hiçbir fark yoktur, çünkü aynı aktiviteleri yapıyorlar” dedi.

Paleolitik çağda insanların çoğu küçük gruplar halinde yaşıyordu. Lacy'ye göre, grubun sadece bir kısmının avlanacağı fikri mantıklı değildi.

“Çok küçük bir toplumda yaşıyorsunuz. Gerçekten ama gerçekten esnek olmanız gerekiyor,” diyor. “Herkes istediği zaman istediği rolü üstlenebilmeli. Bu çok bariz bir şey gibi görünüyor ama insanlar bunu bu şekilde algılamıyordu.”

'Avcı Adam'

Erkeklerin avcı, kadınların ise toplayıcı olduğu teorisi ilk kez 1968 yılında antropolog Richard B. Lee ve Irven DeVore'un 1966 yılında bir sempozyumda sunulan bilimsel makalelerin bir derlemesi olan Avcı Adam'ı yayımlamasıyla ün kazandı. Yazarlar, avcılığın tarih öncesi diyetlere et ekleyerek insan evrimini ilerlettiğini ve primat kuzenlere kıyasla daha büyük beyinlerin büyümesine katkıda bulunduğunu iddia ettiler. Yazarlar tüm avcıların erkek olduğunu varsaymıştır.

Lacy, kavramın akademide geniş çapta kabul görmesinin ve nihayetinde popüler kültüre yayılmasının bir nedeni olarak önceki akademisyenlerin bu cinsiyet önyargısına işaret ediyor. Televizyon çizgi filmleri, sinema filmleri, müze sergileri ve ders kitapları bu fikri pekiştirdi. Kadın akademisyenler aksi yönde araştırmalar yayımladığında, çalışmaları büyük ölçüde görmezden gelindi veya değersizleştirildi.

Lacy, “70'lerde, 80'lerde ve 90'larda bu konuda yayın yapan kadınlar vardı, ancak çalışmaları 'Oh, bu feminist bir eleştiri ya da feminist bir yaklaşım' olarak görülmeye devam etti” dedi. “Bu, genetik, fizyoloji ve östrojenin rolü üzerine yapılan çalışmaların hiçbiri ortaya çıkmadan önceydi. Biz hem onların daha önce ortaya koydukları argümanları desteklemek hem de bunlara yeni şeyler eklemek istedik.”

Lacy, “avcı erkek” teorisinin disiplini etkilemeye devam ettiğini söyledi. Tarih öncesi insanların, özellikle de kadınların yaşamları hakkında çok daha fazla araştırma yapılması gerektiğini kabul etmekle birlikte, emeğin her iki cinsiyet arasında paylaştırıldığı görüşünün gelecekte araştırmalar için varsayılan yaklaşım haline geleceğini umuyor.

Lacy, 3 milyon yıl boyunca hem erkeklerin hem de kadınların kendi toplulukları için geçimlik toplayıcılığa katıldığını ve et ve avcılığa olan bağımlılığın her iki cinsiyet tarafından da yönlendirildiğini söyledi.

“Bu sadece erkeklerin yaptığı bir şey değil” dedi. “Bugün fiili cinsiyet rolleri olarak kabul ettiğimiz şeyler atalarımızın doğasında yoktur, onları karakterize etmez. Milyonlarca yıl boyunca pek çok açıdan oldukça eşitlikçi bir türdük.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

13:12:47

Çin'de bulunan kalıntılar üçüncü insan soyuna ait olabilir…

Xi'an Jiaotong Üniversitesi, York Üniversitesi, Çin Bilimler Akademisi Üniversitesi ve Ulusal İnsan Evrimi Araştırma Merkezi'nden meslektaşlarıyla birlikte çalışan Çin Bilimler Akademisi paleontologlarından oluşan bir ekip, daha önce bilinmeyen bir insan soyuna ait kanıtlar buldu. Journal of Human Evolution dergisinde yayımlanan çalışmada grup, 300.000 yıl öncesine tarihlenen bir homininin fosilleşmiş çene kemiğini, kısmi kafatasını ve bazı bacak kemiklerini analiz etti…

Fosiller, günümüzde Doğu Çin'in bir parçası olan Hualongdong'daki bir alandan çıkarıldı. Daha sonra hem morfolojik hem de geometrik bir değerlendirmeye tabi tutulan fosiller, ilk olarak üçgen bir alt kenar ve benzersiz bir kıvrım gibi benzersiz özellikler sergileyen çene kemiğine odaklandı.

Araştırma ekibi, çene kemiğinin benzersiz özelliklerinin hem modern insanların hem de Geç Pleistosen hominidlerinin özelliklerine benzediğini öne sürüyor. Ancak aynı zamanda çeneye sahip olmadığını da tespit ettiler, bu da daha eski türlerle daha yakından ilişkili olduğunu gösteriyor. Orta Pleistosen homininlerine benzeyen başka özellikler de buldular ve bunlar bir araya getirildiğinde, bireyin en çok Homo erectus türüne benzediğini öne sürdüler. Bunun da modern insan ve antik hominid melezine işaret ettiği sonucuna vardılar.

Araştırmacılar, bu özellik kombinasyonunun daha önce Doğu Asya'daki hominidlerde hiç görülmediğine dikkat çekerek, modern insanlarda bulunan özelliklerin 300.000 yıl kadar önce ortaya çıkmaya başladığını öne sürüyorlar.

Daha önceki bir ekibin güneydoğu Çin'de bulunan ilk Orta Pleistosen insan kafatası olduğunu tespit ettiği kafatasına dikkatlerini yönelten yeni ekip, yüzdeki kemiklerin modern insanlardakilere çene kemiğinden daha fazla benzediğini tespit etti.

Kalıntılar için bir tür belirleme çabasında olan ekip, Denisovan'ı eledi. Bu da onlara fosillerin Denisovan ya da Homo erectus olmayan ve Homo sapiens'e daha yakın olan üçüncü bir soyu temsil etme olasılığını bıraktı. Eğer durum buysa, bu tür büyük olasılıkla Orta veya Geç Pleistosen homininleri ile bazı evrimsel ilişkileri paylaşmış ve bu da ortak özelliklere yol açmış olacaktır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…