00:25:51

Psikolojik Etki Açısından: Gerçekten İşe Yarar mı?

Voleybolda rakip takıma yönelik abartılı bağırmalar, kışkırtıcı sevinçler ya da doğrudan provoke etmeye dönük davranışlar hem resmî kurallar hem de yerleşik oyun kültürü açısından hoş karşılanmaz. Burada temel ayrım, oyuncunun enerjisini kendi takımına mı yoksa rakibe mi yönelttiğidir. Kendi takımına dönük sevinçler, sayı sonrası coşku, bağırma ya da motivasyon artırıcı jestler oyunun doğal bir parçası olarak kabul edilirken, bu davranışların rakip oyuncuya doğru yapılması sportmenliğe aykırı olarak değerlendirilir…

Uluslararası voleybol kuralları ve Sultanlar Ligi uygulamalarında, rakibe dönük bağırma, göz teması kurarak yapılan sevinçler, rakip hatası sonrası alaycı mimikler ya da doğrudan sözlü taciz hakemler tarafından uyarıdan başlayarak sarı kart, kırmızı kart ve tekrarında daha ağır yaptırımlara kadar gidebilen cezalarla karşılık bulur. Özellikle kadın voleybolunda bu sınırlar daha hassas uygulanır ve hakemler psikolojik provokasyonlara karşı daha düşük tolerans gösterir.

Yazılı kuralların ötesinde, voleybolun kendi kültürü de bu tür davranışlara mesafelidir. Üst düzey voleybol, futbol ya da basketboldaki gibi doğrudan bir psikolojik savaş oyunu olarak görülmez. Burada psikolojik üstünlük bağırarak değil, oyun kalitesiyle kurulur. Uzun rallileri kazanmak, üst üste servis sayıları almak, bloktan sonra abartısız ama kararlı bir duruş sergilemek ya da rakibin yıldız oyuncusunu servis ve blok yoluyla oyundan düşürmek, voleybolda çok daha güçlü mesajlar verir. Rakibe dönük aşırı bağırma ise çoğu zaman tecrübe eksikliği ya da kontrol kaybı olarak algılanır.

Psikolojik etki açısından bakıldığında da bu tür kışkırtmalar genellikle ters etki yaratır. Tecrübeli ve üst düzey hücumcular, provoke edildiklerinde daha agresif, daha odaklı ve daha kararlı oynamaya eğilimlidir. Genç ya da rol oyuncular üzerinde kısa süreli bir etki yaratabilse bile, bu etki çoğu zaman hakem müdahalesiyle ya da oyunun akışıyla hızla ortadan kalkar. Üstelik bu tür davranışlar, hakemlerin ilgili oyuncuyu yakın takibe almasına ve gri pozisyonlarda kararların aleyhe dönmesine neden olabilir. Aynı zamanda rakip kulübesini ve tribünleri de daha fazla motive eder.

Voleybolda gerçekten işe yarayan psikolojik baskı yöntemleri daha sessiz ve daha akıllıcadır. Servisi sürekli aynı oyuncuya yönelterek onu oyunun merkezine çekmek, bloktan sonra sadece takım arkadaşlarına dönük kısa bir sevinç yaşamak, ralli sonunda rakibe bakmadan sakin kalmak ya da set sonlarında lider oyuncuların kontrollü duruş sergilemesi, rakip üzerinde çok daha yıpratıcı bir etki yaratır. Bu tavır, rakipte “bizi ciddiye bile almıyorlar” hissini doğurur ki bu, bağırarak yapılan her türlü provokasyondan çok daha güçlü bir psikolojik baskıdır.

Sonuç olarak, rakibi kızdırmaya yönelik bağırmalar voleybolda ne kural olarak ne de kültür olarak kabul görür ve çoğu zaman ters teper. Buna karşılık, kendi takımına dönük enerji, coşku ve motivasyon oyunun doğal bir parçasıdır ve teşvik edilir. Voleybolda en sert psikolojik darbe sesle değil, oyunun kontrolü ve skorla vurulur.

Evet diğer spor dallarında benzer davranışlar görülüyor ama voleybolu onlardan ayıran yapısal farklar çoğu zaman göz ardı ediliyor.

Voleybol temassız bir spor. Oyuncular rakiple fiziksel temas kurmaz, omuz omuza gelmez, bire bir mücadele etmez. Dolayısıyla oyunun doğası, fiziksel üstünlük ya da doğrudan bedensel baskı üzerinden değil; zamanlama, teknik doğruluk, koordinasyon ve zihinsel denge üzerinden ilerler. Bu yüzden futbol, basketbol ya da hentbol gibi temaslı sporlarda “oyunun harareti” içinde tolere edilen bazı davranışlar, voleybolda aynı şekilde normalleştirilemez.

Temaslı sporlarda agresyonun bir kısmı oyunun fiziğinden gelir. İkili mücadele, sert fauller, çarpışmalar zaten oyunun içinde olduğu için sözlü veya jestlerle yapılan taşmalar bazen bu fiziksel gerilimin uzantısı olarak görülür. Voleybolda ise böyle bir fiziksel boşalma alanı yoktur. Oyuncu rakibe dokunamaz; gerilim doğrudan zihinsel ve duygusal düzeyde yaşanır. Bu da sözlü provokasyonların etkisini çok daha doğrudan ve keskin hâle getirir.

Bu nedenle voleybol kültürü, tarihsel olarak da, kontrol, saygı ve disiplin üzerine kuruludur. Abartılı bağırmalar, rakibe dönük sevinçler ya da kışkırtmalar “oyunun parçası” değil, oyunun dengesini bozan unsurlar olarak görülür. Hakemlerin bu konuda daha düşük tolerans göstermesi de bundan kaynaklanır. Çünkü temas olmayan bir oyunda psikolojik baskı sınırı çok daha çabuk aşılabilir.

Ayrıca voleybolda psikolojik üstünlük kurmanın yolu bağırmak değildir. Oyunu okuma, doğru servis hedefi, blok zamanlaması, set sonlarını soğukkanlı oynamak gibi unsurlar rakibi çok daha derinden etkiler. Bu yüzden üst düzey voleybolda bağırarak rakibi sindirmeye çalışan oyuncu genellikle “oyunu yönetemeyen” biri olarak algılanır.

Oyuncu Böyle Motive Oluyor Savunması

Bu yaklaşım spor dünyasında çok sık duyulur ama özellikle voleybol için problemli ve yüzeysel bir savunmadır. “Oyuncu bundan besleniyor” cümlesi çoğu zaman meseleyi anlamaktan ziyade geçiştirme işlevi görür.

Şöyle düşünmek gerekir: Bir oyuncunun motivasyon kaynağı, oyunun içinden mi geliyor yoksa oyunun dışındaki gerilimden mi? Eğer bir oyuncu bağırarak, kışkırtarak, rakiple gerilim yaratarak “besleniyorsa”, bu aslında yüksek zihinsel kontrolü değil, tam tersine dış uyaranlara bağımlı bir motivasyon biçimini gösterir. Bu tür motivasyon kısa vadede işe yarayabilir; birkaç sayı, bir setlik bir yükseliş sağlayabilir. Ama uzun vadede istikrarlı değildir ve çoğu zaman oyuncuyu da takımını da kırılgan hâle getirir.

Voleybol gibi temassız ve yüksek konsantrasyon gerektiren bir sporda, sürdürülebilir performans içsel motivasyonla, yani oyunu doğru oynama, doğru kararı verme ve baskı altında sakin kalabilme becerisiyle gelir. Rakibi provoke ederek motive olan oyuncu, kontrolü oyundan alıp duyguya taşır. Bu da set sonlarında, uzun rallilerde ve kritik anlarda hata ihtimalini artırır.

Ayrıca bu “bırak olsun, o böyle motive oluyor” yaklaşımı takım açısından da risklidir. Çünkü bireysel bir davranış, hakemle sorun yaşandığında, kart geldiğinde ya da rakibi bilerek ateşlediğinde bedelini tüm takım öder. Voleybolda bir kırmızı kartın doğrudan sayı ve servis kaybı anlamına geldiği düşünülürse, bu tür davranışların maliyeti son derece somuttur. Yani bu, sadece oyuncunun kişisel meselesi değildir.

Bir diğer nokta da şu: Bu söylem genellikle kazanırken tolere edilir. Aynı davranış maç kaybedildiğinde “disiplinsizlik”, “kontrolsüzlük” ya da “tecrübesizlik” olarak etiketlenir. Bu da aslında davranışın değil, sonucun savunulduğunu gösterir. Oysa sağlıklı bir spor kültüründe davranış, sonuçtan bağımsız olarak değerlendirilir.

Özetle, “oyuncu bundan besleniyor” diyerek konuyu önemsizleştirmek, sorunu çözmek değil ertelemektir. Voleybolda gerçek olgunluk, oyuncunun duygusal taşkınlıklara ihtiyaç duymadan da yüksek performans üretebilmesidir. Motive olmak için gerilim yaratmaya ihtiyaç duyan oyuncu, oyunu kontrol eden değil, oyunun onu sürüklediği oyuncudur. Bu da üst düzey voleybol için bir güç değil, bir sınırdır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

22:45:37

Çözümü Yayıncı Kurumlar ve Sponsorlarda

Voleybolda “sahte adım” (fake step) veya yanıltıcı servis hazırlığı, kuralların gri alanında kalan ama etik tartışmaları beraberinde getiren bir konu. Voleybol dünyasında bu durum hem taktiksel bir zekâ hem de “oyun ruhuna” aykırı bir hareket olarak iki farklı bakış açısıyla değerlendiriliyor…

Sahte adım etik olarak “gri bir alan” olsa da, teknik olarak tanımlanması imkansıza yakın olduğu için yakın gelecekte yasaklanması beklenmiyor. Oyunun ruhunu korumak için genellikle “centilmenlik” beklentisi ön planda tutuluyor.

Voleybol; basketbol veya futbol gibi fiziksel temasın olduğu, aldatmacanın (feyk atmanın) oyunun her anında doğal kabul edildiği bir spor değil. Fileyle ayrılmış, herkesin kendi alanında olduğu, “saf teknik ve güç” üzerine kurulu bir düzeni var.

Sayının bir smaçla, blokla veya ace ile kazanılması yerine, rakibin bir kural ihlali yapmasına (pozisyon hatası) zorlanarak kazanılması, voleybolun o estetik ve sportif rekabet ruhuna pek uymuyor.

İşte bu durumun teknik ve etik analizi:

Teknik ve Kurallar Açısından Durum
FIVB (Uluslararası Voleybol Federasyonu) kurallarına göre, servis atışı hakemin düdüğünden sonra 8 saniye içinde yapılmalıdır. Kural kitabında “servisçinin servis vuruşu öncesi nasıl hareket etmesi gerektiği“ne dair çok katı kısıtlamalar yoktur; ancak şunlar yasaktır:

Topun birden fazla havaya atılması: Topu elinizden çıkardıktan sonra vuruş yapmazsanız servis hakkınızı kaybedersiniz (eskiden bir kez hak verilirdi, artık yok).
Çizgi ihlali: Sahte adım atarken ayağınızın çizgiye değmesi servis hatasıdır.

Rakibi pozisyon hatasına düşürmek (yani onlar yerlerini değiştirmeden servisi atıyormuş gibi yapmak), kurallara göre bir hata değildir. Eğer rakip, servisçi topa vurmadan önce yerini terk ederse pozisyon hatası yapmış sayılır ve sayı servis atan takıma verilir.

Etik Açıdan Voleybol Dünyasının Yaklaşımı

Voleybol dünyasında bu durum, sporun seviyesine ve kültürüne göre farklı yorumlanır:

“Oyunun Bir Parçası” Görüşü (Profesyonel Yaklaşım)
Üst düzey profesyonel voleybolda bu bir stratejik aldatmaca olarak görülür. Servis atan oyuncu, rakip manşetçilerin (özellikle liberonun) yerini erkenden terk edip etmeyeceğini test eder. Bu bakış açısına göre:

Rakip takım disiplinli durmak ve servisçinin topla temasını beklemek zorundadır.
Eğer rakip “erken hareket ederek” risk alıyorsa, servisçinin bu riski cezalandırması (fake atarak onların yerini terk etmesini sağlaması) meşru bir taktiktir.

“Oyunun Ruhuna Aykırı” Görüşü (Geleneksel Yaklaşım)
Bazı voleybol çevrelerinde ise bu hareket “ucuz bir sayı” olarak nitelendirilir. Voleybolun; güce, tekniğe ve ralliye dayalı bir spor olduğu savunulur. Bir oyuncunun “atıyormuş gibi yapıp” rakibi kandırarak sayı alması, sportmenliğin (fair play) temel prensiplerinden biri olan “rakibi oyunun içinde yenme” ilkesine aykırı bulunabilir.

Özellikle altyapı ve okul maçlarında antrenörler, oyuncularına bu tip “kurnazlıklar” yerine doğru teknikle sert servis atmayı öğretmeyi tercih ederler.

Hakemlerin Bakış Açısı

Hakemler genellikle bu durumu “oyunu geciktirme” (delay) kapsamında değerlendirebilirler. Eğer servisçi sahte adımları ve yanıltıcı hareketleri abartıp 8 saniyelik süreyi sonuna kadar zorluyorsa veya bu hareketi her serviste tekrarlayarak oyunun akışını bozuyorsa, hakem “oyunu geciktirme uyarısı” verebilir.

Not: 2021-2024 FIVB kurallarında “perdeleme” (screening) konusunda çok daha katı kurallar varken, servisçinin bireysel kandırmaca hareketleri (fake steps) hâlâ yasal bir boşlukta yer alıyor.

Voleybol dünyasında bu hareket “etik dışı” bir suç olarak görülmez, ancak “sevilen” bir hareket de değildir. Rakibi pozisyon hatasına düşürmek bir zekâ göstergesi sayılabilir; fakat bu taktikle sürekli sayı kazanmaya çalışmak, voleybol camiasında “teknik yetersizliği kurnazlıkla kapatmaya çalışmak” gibi bir algı yaratabilir.

Voleybolda sahte adım (fake step) veya yanıltıcı servis hazırlığıyla ilgili kuralın değiştirilmesi konusu, voleybol camiasında zaman zaman gündeme gelse de şu an için FIVB’nin (Uuslararası Voleybol Federasyonu) resmi bir kural değişikliği planı bulunmuyor.

Ancak 2025-2028 dönemi için geçerli olan yeni kurallar ve voleybolun genel yönelimi, bu tartışmanın neden sürdüğüne dair ipuçları veriyor:

2025-2028 Kural Değişikliklerinin Odağı

Yeni dönem kurallarında (2025-2028), FIVB daha çok “oyunun akışını hızlandırmak” ve “hakem takdirini (judgment calls) azaltmak” üzerine odaklandı. Örneğin:

Çift Vuruş Serbestliği: Defans ve pas sırasında yapılan bazı çift vuruş hataları, oyunun devam etmesi adına esnetildi.

Perdeleme (Screening) Kısıtlaması: Servis atan takımın oyuncularının kollarını başının üzerine kaldırması yasaklandı.

Bu değişikliklerin ortak amacı, oyunun “hileyle” değil, fiziksel beceri ve hızla kazanılmasını sağlamak. Sahte adım konusu da “oyunu gereksiz yavaşlatma” veya “sportmenlik dışı aldatmaca” başlıkları altında bu felsefeyle çelişiyor gibi görünse de, kural kitabına girmesi oldukça zor.

Tartışmalar Neden Kurala Dönüşmüyor?

Sahte adımın yasaklanması önündeki en büyük engel, “neyin sahte adım olduğunu tanımlamanın zorluğu“dur.

• Bir oyuncu servis ritmini ayarlamak için duraksayabilir.
• Zıplayarak servis atan (jump serve) bir oyuncu, zamanlamayı tutturamadığı için adımını kesebilir.

Sübjektiflik Problemi: Eğer hakeme “bu oyuncu bilerek rakibi kandırdı” diye düdük çalma yetkisi verilirse, bu durum maçlarda büyük tartışmalara ve oyunun durmasına neden olur. FIVB ise tam tersine hakemlerin oyuna müdahalesini azaltmaya çalışıyor.

Alternatif Çözüm: “Geciktirme” Uyarısı
Şu anki yaklaşım, bu durumu bir kural ihlali olarak değil, bir “zaman yönetimi” meselesi olarak ele alıyor. Eğer bir oyuncu sahte adımları abartıp 8 saniyelik servis süresini son ana kadar kullanıyorsa, hakemler bunu “oyunu geciktirme” olarak görüp sarı kart (uyarı) verebiliyor. Bu, doğrudan “fake attın” demek yerine “oyunu soğuttun” demenin kural kitabındaki yolu.

Voleybol Dünyasının Görüşü

Voleybol otoriteleri, kural değişikliğinden ziyade “rakip takımın profesyonelliği” üzerinde duruyor. Antrenörlerin genel görüşü şu: “Eğer bir sahte adım sizi pozisyon hatasına düşürüyorsa, bu servisçinin suçu değil, sizin dikkatsizliğinizdir.” Modern voleybolda oyunculara, top servisçinin elinden çıkana kadar yerlerinden kımıldamamaları disiplini aşılanıyor.

Sahte adım etik olarak “gri bir alan” olsa da, teknik olarak tanımlanması imkansıza yakın olduğu için yakın gelecekte yasaklanması beklenmiyor. Oyunun ruhunu korumak için genellikle “centilmenlik” beklentisi ön planda tutuluyor.

Bu durumun “şık” bulunmamasının birkaç temel nedeni var:

Ralliyi Öldürmesi: Voleybol severler topun havada kaldığı, mücadelenin olduğu uzun rallileri izlemek ister. Sahte adımla gelen bir pozisyon hatası düdüğü, daha oyun başlamadan ralliyi bitirir ve seyir zevkini sıfıra indirir.

Mühendislik vs. Kurnazlık: Voleybol bir “mühendislik” sporu gibidir; açılar, hız ve zamanlama önemlidir. Pozisyon hatasından sayı almak, bu mühendisliğin değil, bir kural açığının (loophole) kullanılması gibi hissettiriyor.

Yönetmelik Sayısı: Sahada bileğinin hakkıyla kazanılan bir puandan ziyade, “masa başında” kazanılmış bir puan hissi yaratıyor.

İlginç bir karşılaştırma: Teniste de servis atarken benzer yanıltmalar yapılabilir ama tenis dünyasında bu “centilmenlik dışı” kabul edilir ve genellikle yapılmaz. Voleybolda ise profesyonelleşme arttıkça “kazanmak için her yol mübah” anlayışı bazen bu tip yöntemleri (etik olmasa da) taktik tahtasına dahil edebiliyor.

Belki de ileride teknoloji (GDS – Görüntü Destek Sistemi) daha da geliştikçe, servisçinin bu tip “nizami olmayan” hazırlık hareketlerine de bir kısıtlama getirilir.

Yönetmelik vs. Sporun Ruhu

“Yönetmelik olarak sayı alma” durumu aslında sporun evrimindeki en büyük sancı.

Amatör Ruh: “Oyun güzel olsun, hak eden kazansın.”

Profesyonel Ruh: “Kurallar dahilinde her boşluğu değerlendir ve kazan.”

Bu ikisi arasındaki uçurum, voleybol gibi centilmenlik geleneği olan sporlarda daha çok göze batıyor. Ancak, milyon dolarlık kontratların, kupa primlerinin ve ülke prestijinin olduğu bir yerde, oyuncu “tribünler bana şık demedi” diye üzülmek yerine aldığı sayıya bakıyor.

Belki de bu durumu engelleyecek tek şey, tribünlerin tepkisinden ziyade voleybolun marka değerini koruma kaygısıdır. Eğer bu tip hareketler izleyiciyi soğutursa ve “voleybol artık izlemesi zevkli bir spor değil” dedirtirse, yayıncı kuruluşlar ve sponsorlar baskı yapar, o zaman kural değişikliği jet hızıyla gelir.

GÜNCELLEME

İtalya'daki Son Gelişmeler ve “Gayriahlaki” Etiketi

İtalya'da son bir aydır antrenörler ve voleybol otoriteleri bu durumu “Hukuken yasal ama ahlaken yanlış” (Legal but unethical) olarak tanımlıyor.

İtalya Voleybol Hakem Komisyonu, bu tarz “rakibi hataya zorlayan yanıltıcı hareketleri” Oyunun Ruhu (Spirit of the Game) kapsamında değerlendirmek için bir hazırlık içinde.

Tartışılan çözüm şu; eğer servisçi topa vurma niyetiyle değil, sadece rakibi hataya zorlama amacıyla bariz bir “fake” yapıyorsa, hakemin bunu “Geciktirme” (Delay) veya “Sportmenlik Dışı Davranış” olarak yorumlayıp sarı kart/uyarı vermesi planlanıyor.

FIVB ve Gelecekteki Yasaklama

Henüz resmi kural kitabına “Servis atan fake atamaz” diye bir madde eklenmedi. Ancak son bir aydır uluslararası hakem forumlarında şu görüş ağırlık kazanıyor:

Servis vuruşuna başlandığında (topun havaya atılması veya ilk adımın atılması) bu eylemin kesintisiz olması zorunluluğu getirilmesi. Eğer oyuncu bu eylemi kasten yarıda kesip rakibi yerinden oynatıyorsa, bu bir “Yanıltıcı Hareket” olarak kabul edilip servis hakkının rakibe verilmesi (yasadışı perdeleme gibi) üzerinde duruluyor.

Konu hakkında aynı fikirde olanların sayısı hızla artıyor. Voleybolda sayı, bir takımın başarısıyla kazanılmalı; hakemin rakibin ayağının milimetrik kaymasını yakalamasını bekleyen bir “tuzakla” değil. İtalya'da bazı kulüplerin bu durumu bir “taktik” haline getirmesi üzerine, İtalyan yetkililerin “Hakem Talimatnamesi”ne bu durumu kısıtlayıcı bir ek madde koyması bekleniyor.

Kısacası: Şu an resmi bir yasak yok (bu yüzden oyuncular hâlâ yapıyor), ancak son bir aydır bu durumun “Hukuki Bir Aldatmaca” olduğu ve hakemlerin bu tuzağa düşmemesi, hatta “fake” yapan oyuncuyu cezalandırması gerektiği yönünde çok güçlü bir baskı oluşmuş durumda.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

07:56:20

Geleneksel Rolün Kökleri ve Tenis Sporundaki Kritik Önemi

Tenis top toplayıcılığı geleneği, sporun profesyonelleşmesiyle birlikte vazgeçilmez bir operasyonel unsur haline gelmiştir. Geleneksel olarak basit bir görev gibi algılansa da, top toplayıcılar (Ball Kids veya Ball Crew), modern tenis maçlarının yüksek temposunu, ticari beklentilerini ve izleyici deneyimini doğrudan etkileyen kritik bir fonksiyonu yerine getirmektedir…

Tenis, 19. yüzyılda aristokrat bir salon ve bahçe sporu olarak gelişti. Wimbledon 1877’de kurulduğunda kortta top toplayıcı olarak önce yerel okul çocukları kullanıldı. Onlara “ball boys” deniyordu ve görevleri sadece topu taşımak değil, oyuncuya havlu, şemsiye, içecek vermek gibi küçük hizmetler de içermekteydi. Bu, dönemin sınıf kültürünü yansıtıyordu: aristokrat oyuncu ve ona hizmet eden alt sınıf/çocuk figürü.

Yani bu uygulama, aslında aristokrasinin “hizmet edilen” ile “hizmet eden” arasındaki hiyerarşik kültüründen geliyor. Bir anlamda monarşik ve sınıfçı toplum düzeninin korta yansıması denilebilir.

Zamanla tenis küreselleşip demokratikleşti, ama Wimbledon ve diğer büyük turnuvalar bu görseli bir “gelenek” olarak korudu. Bugün hâlâ ball kid pozisyonlarının son derece disiplinli, törensel ve biçimsel olması tesadüf değil; bu durum İngiliz aristokrasisinin törensel kültürünün bir kalıntısıdır.

Futbol gibi işçi sınıfından çıkan sporlarda böyle bir ritüelleştirilmiş hizmet ilişkisi yok. Ama tenis aristokrat kökenli olduğu için ball kid figürü hâlâ biraz “uşak” estetiğini taşıyor.

Teniste top toplayıcı çocuklar (ball kids) uzun yıllardır kortta var ama onların çalışma biçimleri, özellikle de dizlerinin üstünde, hareketsiz bekleme pozisyonu zaman zaman eleştirilmiş durumda.

Yani kamuoyunda “hiç kimse rahatsız olmuyor” demek doğru olmaz; bu konu özellikle basında, spor sosyolojisi yazılarında ve oyuncu röportajlarında zaman zaman gündeme geliyor. Ancak gelenek çok köklü olduğu için radikal bir değişim (örneğin diz çökmeyi kaldırmak ya da ball kid’leri tamamen yetişkin görevlilerle değiştirmek) henüz gerçekleşmiş değil.

Burada iki farklı şey birbirine karışıyor. Futbolda top toplayıcı çocukların görevi gayet işlevsel: saha dışına çıkan topu hızlıca oyuna sokmak. Çizgi kenarında oturuyorlar, oyuna müdahale etmiyorlar ve “hizmet eden” görüntüsü yok.

Teniste ise ball kid’lerin pozisyonu ve görevleri, işin doğası gereği çok daha törensel bir hale gelmiş durumda. Sadece top toplamakla kalmıyorlar, şunları da yapıyorlar:

• Dizlerinin üstünde, hareketsiz “nöbet” duruşunda beklemek,
• Oyuncuya havlu uzatmak,
• Mola sırasında oyuncuya su veya yiyecek taşımak,
• Ve, sıcak havalarda şemsiye tutmak.

Son yıllarda özellikle şemsiye tutma işi ciddi eleştirilere yol açtı; bu uygulama tartışma konusu oldu ve bazı turnuvalar tarafından kaldırılmaya başlandı. Örneğin Avustralya Açık’ta 40 dereceyi aşan sıcaklıkta çocukların şemsiye tuttuğu görüntülerden sonra kamuoyu tepkisi olmuştu. Birkaç büyük turnuvada artık şemsiye görevi yetişkin saha görevlilerine devredildi.

Futbol ve tenis arasındaki fark şu:

Futbolda top toplayıcı çocuk “oyunun akışına katkı” yapıyor.

Teniste ball kid ise “oyuncuya hizmet eden figür” gibi görünüyor.

Top toplayıcılık, tenis maçlarının doğal akışını kesintiye uğratmadan sürdürmek amacıyla tarihsel olarak gelişmiştir. Profesyonel oyuncular, servis atmadan önce belirli sayıda topa hızlıca erişim sağlamak zorundadır; bu süreçte yaşanan gecikmeler hem oyuncunun ritmini bozar hem de televizyon yayınlarının katı zaman çizelgelerini etkiler.

Bu görev, maçın akışını sürdürmek için yaşamsal öneme sahiptir. Örneğin, BNP Paribas Açık Ball Kid Eğitim Kılavuzu, top toplayıcıların turnuvanın büyük bir parçası olduğunu ve oyuncuların maç akışını devam ettirmek için onlara güvendiğini açıkça belirtir.

Benzer şekilde, US Open Ball Crew Lideri, top toplayıcıların en önemli rolünün, maç boyunca “oyunun geçişini sağlamak” olduğunu vurgulamaktadır.

Bu zorunluluk, geleneksel olarak basit bir görev gibi görünen top toplayıcılığın, modern tenis maçlarının getirdiği yüksek tempoyla birlikte, yüksek disiplinli ve neredeyse robotik denebilecek kadar hassas ve atletik bir performans görevine dönüşmesine neden olmuştur.

Milyonlarca dolarlık ticari değere sahip bu maçlarda, topun hatasız ve hızlı bir şekilde oyuncuya yuvarlanması, oyuncunun dikkatinin dağılmaması ve ritminin bozulmaması için esastır; bu durum, minimum hata toleransı gerektiren bir çalışma ortamı yaratmaktadır.1

“Mükemmel Top Toplayıcı” Profili ve Atletik Gereklilikler
Grand Slam seviyesinde, top toplayıcı seçimi artık sadece gönüllülük esasına dayalı bir katılım değil, detaylı bir atletik ve beceri değerlendirme sürecidir. Organizasyonlar, görevlerini yerine getirirken oyunun akışını hızlandıracak ve fark edilmeyecek kadar profesyonel olacak bireyleri aramaktadır.

US Open, ideal top toplayıcıyı tanımlarken aradığı “temel değerleri” listeler: Adayların “atletik, çevik, el-göz koordinasyonuna sahip, harika bir tutuma ve çalışma isteğine sahip” olmaları ve bir ekibin parçası olmaya istekli olmaları beklenir.

Bu nitelikler, denemeler sırasında titizlikle değerlendirilir. Adaylar, maç sırasında gerçekleştirecekleri görevleri yansıtan tatbikatlara tabi tutulur; bu tatbikatlarda tenis toplarını yuvarlama ve fırlatma becerileri test edilir. Değerlendirmede kritik kriterler arasında adayın topu yuvarlama şeklinin hızı, pürüzsüzlüğü ve doğruluğu yer alır.

Bu süreç, top toplayıcılığın sadece bir “yardımcı” rolü değil, aynı zamanda yüksek düzeyde uzmanlaşmış motor beceriler gerektiren bir performans işlevi olduğunu doğrulamaktadır.

Dört Grand Slam turnuvasının (Wimbledon, Roland Garros, US Open ve Avustralya Açık) top toplayıcı programları, operasyonel işleyiş ve etik yaklaşımlar açısından önemli farklılıklar göstermektedir. Bu farklılıklar, çocuklara yönelik programların ne kadar zorlu ve rekabetçi olduğunu anlamak için bir çerçeve sunar.

Grand Slam’lere katılmak için yaş kriterleri ve başvuru koşulları turnuvadan turnuvaya değişmektedir, ancak ortak nokta, yüksek bir rekabet yoğunluğudur.

Roland Garros’ta top toplayıcı olmak isteyenlerin 12 ila 16 yaşları arasında olması ve Fransız Tenis Federasyonu‘na lisanslı olması gerekmektedir.

Wimbledon ise genellikle 9. ve 10. sınıftaki (ABD sisteminde 8. ve 9. sınıf) öğrencileri tercih eder ve ortalama yaş 15’tir.

US Open’da ise minimum yaş 14 olarak belirlenmiş olup, fiziksel gereklilikleri karşıladığı sürece üst yaş sınırı yoktur.

Başvuru ve seçilme oranları, programların gençler arasında ne kadar arzu edilir olduğunu açıkça ortaya koymaktadır: Roland Garros, 4.339 genç başvuru arasından sadece 280 kişiyi seçmektedir, bu da %7’nin altında bir başarı oranı demektir.

Wimbledon, yaklaşık 1.000 başvurudan 250 civarında Ball Boy ve Girl (BBG) seçer.

US Open, bu yıl 1.500’e yakın başvuru almıştır ve bunlardan 400’ü denemelere çağrılmıştır. Bu yüksek rekabet ve programlara olan yoğun ilgi, turnuva organizatörlerine (özellikle gönüllülük modelini kullananlara) muazzam bir pazarlık gücü sağlamaktadır. Organizasyonlar, minimal veya hiç ücret ödemeden, görevleri yerine getirebilecek en atletik, disiplinli ve yetenekli genç iş gücünü seçme lüksüne sahiptirler. Bu durum, turnuva maliyetlerini düşürürken, programın deneyim değerini maksimize etmektedir.

Top toplayıcıların profesyonel ortama hazırlanması, yoğun ve uzun süreli eğitim rejimleri gerektirir. Örneğin, Avustralya Açık top toplayıcıları, bir yıla yakın süren bir eğitim rejiminden geçebilirler.

Roland Garros’ta, top toplayıcıların kullandığı “rulé” (topu sekmeden yuvarlama) ve “lancer” (topu oyuncunun eline veya raketine uygun yükseklikte sektirerek fırlatma) gibi teknikler, görevin ne kadar uzmanlık gerektirdiğini gösterir.

Ayrıca, arka alanda duran top toplayıcılar arasında servis atmadan önce topların sayısını eşitlemek için kullanılan “équilibrage” (dengeleme) tekniği, organizasyon ve dikkat gereksinimini pekiştirir.

Katılımcılardan beklenen zaman taahhüdü de dikkate değerdir. US Open’da adayların, eleme maçları dahil olmak üzere toplam 14 gün boyunca müsait olmaları beklenir.

Wimbledon’da ise BBG’ler, genellikle bir saat görev, bir saat dinlenme rutiniyle çalışır ve bu döngü diğer ana kortlarda da sürer.

Çocukların hız, dayanıklılık, kural bilgisi ve takım çalışması becerileri de dahil olmak üzere birçok kritere göre değerlendirilmesi, bu rolün bir gönüllü işten ziyade yarı zamanlı, yüksek disiplinli bir iş olarak ele alındığını göstermektedir.

Dört büyük turnuvanın program yapısındaki önemli operasyonel farklılıkları mevcuttur.

Top Toplayıcıların Çalışma Koşulları ve Etik Tartışmalar:

Tartışmaların temelini oluşturan, çocuklara uygulanan kural ve görevlerin “normal” olup olmadığı sorusu, operasyonel gereklilikler ve etik sorumluluklar arasındaki gerilimi analiz etmeyi gerektirir. Yüksek beklentiler operasyonel açıdan normal olabilirken, bu beklentilerin gönüllü ve riskli koşullar altında karşılanması, etik bir tartışma yaratmaktadır.

Tenis Grand Slam’leri, milyar dolarlık yayın ve sponsorluk gelirleri elde eden devasa ticari operasyonlardır. Bu endüstrinin maç akışını kesintisiz sürdürme gibi kilit bir işlevinin çoğunlukla çocuk gönüllüler tarafından yerine getirilmesi, “gönüllülük” modelinin etik açıdan incelenmesini zorunlu kılmaktadır.

Bu konuda önemli bir çelişki gözlemlenmektedir: Roland Garros ve Avustralya Açık gibi turnuvalar, top toplayıcıları gönüllü olarak istihdam eder.

Gönüllülere genellikle yemek, ücretsiz toplu taşıma, konaklama (RG) ve resmi kıyafetler sağlanır. Bu durum, Avustralya Açık örneğinde, olayın kâr amacı gütmeyen, büyük ölçekli bir topluluk etkinliği olarak görülmesiyle savunulur; böylece çocuklar, en iyi koltukta maç izleme deneyimi kazanmaktadır.

Ancak Avustralya Açık‘a ilişkin yayılan bir söylenti, gönüllülük modeline geçişin ardında yatan olası kurumsal bir motivasyonu işaret etmektedir. İddiaya göre, geçmişte yapılan ödemeler yerel işyeri yasalarının minimum standartlarını karşılamadığı için, yasal yükümlülüklerden kaçınmak ve maliyetleri düşürmek amacıyla ödemeler iptal edilmiş ve görev gönüllülük olarak yeniden yapılandırılmıştır.

Bu bağlamda, US Open’ın uygulaması önemli bir referans noktasıdır. US Open, seçilen tüm ekip üyelerine ücret ödemekte ve çalıştıkları her gün için yemek ödeneği sağlamaktadır. US Open‘ın profesyonel bir ücretlendirme modelini benimsemesi, top toplayıcılığın sadece bir deneyim değil, aynı zamanda parasal bir karşılığı olması gereken profesyonel bir hizmet olduğunu kanıtlamaktadır.

Gönüllülük modelini sürdüren diğer Grand Slam’ler, bu hizmeti ticari akışı devam ettirmek için kullandığı için, US Open’ın ücretli modeli, diğer turnuvalar üzerinde etik bir baskı noktası oluşturmaktadır.

Aşırı Hava Koşulları ve Fiziksel Risk Yönetimi

Top toplayıcıların görevlendirildiği çalışma ortamı, özellikle yaz aylarında yapılan turnuvalarda, ciddi fiziksel riskler içermektedir. Avustralya Açık, yaz ortasında yapıldığı için top toplayıcılar aşırı sıcağa maruz kalmaktadır. Sıcaklığın 33.9°C’ye ulaştığı bir günde, bir top toplayıcının bayılma tehlikesi geçirdiği ve bir seyircinin oyuncuları uyarmak zorunda kaldığı olaylar yaşanmıştır.

Bu kritik anlarda, oyuncuların (Tim Puetz gibi) hızla müdahale ederek çocuğun düşmesini engellemesi, ardından sağlık ekiplerinin devreye girmesi, önleyici risk yönetiminin yetersiz kaldığının somut bir göstergesidir.

Avustralya Açık, 2019 yılında aşırı sıcaklık, nem ve rüzgarı hesaba katan bir ısı stresi ölçeği uygulamaya koymuştur.

Ancak bu protokollere rağmen bayılma olaylarının tekrarlanması, organizatörlerin ya protokolleri tam olarak uygulamadığı ya da ticari yayın akışının devamlılığını sağlamak adına, çocukların güvenliğini önceleyen koruyucu dinlenmeyi sağlamakta zorlandığını düşündürmektedir. Bu durum, turnuva gelirlerinin ve yayın akışının kesintisizliğinin, çocukların sağlık riskine maruz kalması pahasına önceliklendirildiği algısını güçlendirmektedir.

Ayrıca, top toplayıcılar, yüksek hızlı tenis toplarının çarpma tehlikesiyle de karşı karşıyadır. Bir sporcu, top toplayıcıların sürekli olarak kendilerini “ateş hattına attıklarını” ifade eden ironik bir anlatımla bu fedakarlıkları dile getirmiştir.

Psikolojik Baskı ve Olgunluk Beklentisi

Top toplayıcılardan beklenen performans seviyesi, genç yaş grupları için önemli bir psikolojik baskı kaynağıdır. Rol, sadece fiziksel beceri değil, aynı zamanda yüksek bir psikolojik olgunluk ve hata yapmama becerisi gerektirir.

Roland Garros’ta uygulanan sistem, bu baskıyı kurumsal hale getirmiştir: Top toplayıcılar, her maçta amirleri tarafından değerlendirilir ve en iyi not alanlar, Philippe-Chatrier gibi büyük kortlara atanır.

Bu sürekli değerlendirme, genç katılımcılar arasında rekabeti ve hata yapma korkusunu artırmaktadır.

Top toplayıcılardan beklenen şey, hızlı ve hatasız olmanın yanı sıra, oyuncuların ve seyircilerin baskısına karşı profesyonelce tepkisiz kalmalarıdır. Bu “duygusal işçilik” (emotional labor), genç bir yaştaki iş gücüne yüklenen, maliyeti yüksek bir beklentidir. Bir eski top toplayıcı, en iyi oyuncuların baskıyla nasıl başa çıktığını birinci elden görmenin kendisi için harika bir anı olduğunu belirtse de, bir başka anlatım, top toplayıcılığın getirdiği sakatlık ve psikolojik baskının ciddi fedakarlıklar gerektirdiğini gösterir.

Top toplayıcılardan beklenen teknik hassasiyet, hız, çeviklik, uzun süreli odaklanma ve disiplin, profesyonel tenis maçlarının gerektirdiği yüksek standartlar için operasyonel olarak normal ve zorunludur. Bu kurallar ve görevler, maçın kalitesini ve hızını artırır. Bu görevlerin doğası, dünya klasmanında oynanan bir sporun gerekliliklerinden kaynaklanmaktadır.

Ancak, anormallik veya uygunsuzluk, görevlerin kendisinde değil, bu görevlerin icra edilme koşullarında ve bu görev karşılığında genç katılımcılara sağlanan dengeleyici faydalarda yatmaktadır. Bu analitik ayrım, sorunun nüansını anlamak için kritik öneme sahiptir.

Programlar, özellikle gönüllülük temelinde yürütülenler için kabul edilebilir sınırların üstünde risk barındırabilir.

Detaylı analiz, top toplayıcılık görevinin gerektirdiği kuralların ve teknik taleplerin, profesyonel sporun operasyonel devamlılığı için kaçınılmaz olduğunu göstermektedir. Bu görevler, kendi başlarına teknik olarak “normaldir.”

Ancak, bu görevlerin icra edilme biçimi ve kurumsal karşılığı, etik açıdan sorunludur. Yüksek riskli fiziksel koşullarda (aşırı sıcak) yeterli korumanın sağlanamaması ve US Open hariç çoğu büyük turnuvanın, ticari getirisi yüksek bir organizasyonun temel işlevini yerine getiren genç iş gücüne adil bir ücret ödememesi, bu uygulamanın etik ve sosyal açıdan “normal” veya “uygun” kabul edilemeyeceği sonucunu doğurmaktadır.

Gönüllülük, yüksek risk ve yüksek performans gerektiren bir işin maliyetini gençlerin üzerine yıkmaktadır

Tenis top toplayıcılığı geleneği, spora katkısı ve gençlere sağladığı gelişimsel faydalar (disiplin, atletizm, profesyonel deneyim) açısından değerlidir. Ancak Grand Slam turnuvalarının çoğunda uygulanan model, yüksek rekabet ortamını kullanarak ucuz veya ücretsiz işgücü sağlamakta ve Avustralya Açık’taki gibi tekrarlanan sağlık olaylarının gösterdiği üzere, fiziksel risk yönetiminde yetersiz kalmaktadır.

Bu programların meşruiyetini ve sürdürülebilirliğini sağlamak için, organizasyonların finansal güçleriyle orantılı etik ve operasyonel sorumluluklar üstlenmeleri gerekmektedir. US Open‘ın ücretli modeli, global çapta benimsenmesi gereken asgari bir etik standardı temsil etmektedir.

Çocukların kort köşelerinde veya file direği yakınlarında iki büklüm, diz çökerek veya alçak bir çömelme pozisyonunda uzun süreler boyunca hareketsiz kalmaya zorlanması, bu geleneğin köle-sahip ilişkisini çağrıştıran yönünü çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer.

Bu duruşun operasyonel olarak “gerekli” görülmesinin ardındaki mantık ve bunun etik açıdan neden savunulamaz olduğu konusunda daha derin bir analiz:

Duruşun Operasyonel Amacı: Disiplin ve İtaat

Top toplayıcının bu alçak pozisyonda durmasının temel operasyonel nedenleri iki ana faktöre dayanır:

Minimum Görsel Dağıtma: Top toplayıcılar, oyuncunun dikkatini dağıtmamak ve maçın akışına engel olmamak için “fark edilmeyecek kadar profesyonel” olmak zorundadırlar. Alçak bir duruş, dikey hareketleri en aza indirir ve çocuğun kort kenarındaki varlığını görünmez kılar. Bu, oyunun pürüzsüz geçişini sağlamanın bir parçasıdır.  

Ani Harekete Hazırlık: Diz çökmek veya çömelmek, topu yuvarlamak veya hızla koşarak bir noktaya ulaşmak için anında reaksiyon göstermeye hazır olma pozisyonudur.

Bu gereklilikler, organizatörler için operasyonel disiplin anlamına gelirken, gençler için fiziksel ve psikolojik bir boyun eğme ritüeli haline gelmektedir.

Fiziksel ve Psikolojik Etik Yük

Sadece saatlerce ayakta durmak yerine, diz çökmeye veya eğilmeye zorlanmak, genç bir vücut için ciddi bir fiziksel yüktür. Bu duruşun kabul edilemezliğini artıran faktörler şunlardır:

Fiziksel Gerginlik: Bir saati aşkın süre boyunca alçak bir pozisyonda kalmak, kas yorgunluğunu, eklem stresini ve dolaşım zorluğunu artırır. Bu, zaten aşırı sıcak ve yüksek baskı altında çalışan gençlerin üzerindeki fiziksel baskıyı katlamaktadır. Vücudun bir anlık reaksiyona hazır tutulması, bu pozisyonu dinlenme değil, aktif bir gerilim haline getirir.  

Psikolojik Subordinasyon (Boyun Eğme): Bu duruşun yarattığı görsel algı, teknik bir gereklilikten öte, psikolojik bir hiyerarşiyi pekiştirir. Milyonlarca dolar kazanan yetişkin sporcular ayakta dik dururken, genç bireylerin yere yakın bir pozisyonda, bir hizmetkâr edasıyla beklemeye zorlanması, profesyonel sporun gücünün, ücretsiz veya düşük ücretli genç emeği üzerindeki hakimiyetini simgeler.  

Köle-Sahip İlişkisi Analojisi: Neden Haklıdır?

“Köle-sahip ilişkisi” benzetmesi, modern anlamda bir köleliği ifade etmese de, güç dengesizliğini ve gençlerin nesneleştirilmesini vurguladığı için güçlü bir etik araçtır:

İnsan Olmaktan Çıkarma (Dehumanizasyon): Top toplayıcılardan beklenen, “robotik” ve duygusuz bir şekilde görevlerini yerine getirmeleridir. Kişiliklerinin, duygusal tepkilerinin ve hatta fiziksel rahatsızlıklarının (sıcakta bayılma tehlikesi gibi ) oyunun pürüzsüz akışını aksatmasına izin verilmez. Duruş ve sessizlik gerekliliği, onları, sadece topun hareketini sağlayan cansız araçlara dönüştürmeyi amaçlar.  

Emek Karşılığı Adaletsizlik: Gençlerden üstün bir atletik performans ve katı disiplin beklenirken, çoğu Grand Slam onlara adil bir ücret ödemez. Düşük bir konumda bekletilme zorunluluğu, hem yüksek fiziksel talebin karşılığının verilmemesi, hem de bu emeğin psikolojik olarak değersizleştirilmesinin sembolüdür.  

Alçak, çömelme veya diz çökme pozisyonunun talep edilmesi, tenis top toplayıcılığı geleneğindeki etik açıdan en savunulamaz uygulamalardan biridir. Bir tenis oyuncusuna eğilmek, bir topu atmak veya hızlıca koşmak teknik olarak normal olabilirken, uzun süreler boyunca dizlerinin üzerinde sessizce ve hareket etmeden beklemeye zorlanmak, gençlerin fiziksel ve psikolojik sağlığını riske atan, ticari bir etkinliğin hizmetkârlık imajını güçlendiren bir uygulamadır.

Bu uygulamanın modern çağdaş spor etiğiyle bağdaşmadığı ve reforme edilmesi gerektiği kesindir. Bu tür duruşlar, deneyimi bir gelişim fırsatından çıkarıp, kurumsal itaat ve nesneleştirme eylemine dönüştürmektedir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

14:22:33

Meslekten Olmayan Biri İçin Bu İki Terim Aynıdır, Ancak Gerçek Şu ki Hukuk ve Etik Arasında Bir Fark Vardır
Kararsızlıklarınızı gidermek için makaleyi dikkatlice okuyun…

Hukuk ve etik basit bir ifadeyle, hukuk, bölgesel, ulusal, uluslararası vb. olabilen hükümet gibi uygun bir otorite tarafından oluşturulan evrensel olarak kabul edilmiş kurallar ve düzenlemelerin sistematik seti olarak anlaşılabilir. Üyelerin eylem ve davranışlarını yönetmek için kullanılır ve cezalar uygulanarak uygulanabilir.

Çoğu zaman hukuk terimi etik terimiyle yan yana kullanılır, ancak arada bir fark vardır, çünkü etik bir kişiye veya topluma rehberlik eden, belirli bir durumda neyin iyi veya kötü, doğru veya yanlış olduğuna karar vermek için oluşturulan ilkelerdir. Bir kişinin davranışını veya tutumunu düzenler ve ahlaki kuralları ve yönergeleri uygulayarak bireyin iyi bir hayat yaşamasına yardımcı olur.

Hukukun Tanımı
Hukuk, tüm toplumu yönetmek üzere oluşturulan kurallar ve düzenlemeler bütünü olarak tanımlanmaktadır. Hukuk evrensel olarak kabul edilir, tanınır ve uygulanır. Toplumda sosyal düzeni, barışı, adaleti sağlamak ve genel halka koruma sağlamak ve çıkarlarını korumak amacıyla oluşturulur. Etik ilkeler ve ahlaki değerler göz önünde bulundurularak yapılır.

Kanun, ülkenin yargı sistemi tarafından yapılır. Ülkedeki her kişi yasalara uymakla yükümlüdür. Bir kişinin ne yapması ya da yapmaması gerektiğini açıkça tanımlar. Bu nedenle, yasanın ihlali durumunda ceza veya ceza veya bazen her ikisi ile sonuçlanabilir.

Etiğin Tanımı
Etik derken, insanlara neyin iyi ya da kötü olduğu konusunda rehberlik eden ahlak felsefesi dalını kastedilir. İdeal bir insan karakterinin temel kavram ve ilkelerinin bir toplamıdır. Bu ilkeler, neyin doğru neyin yanlış olduğu konusunda karar vermemize yardımcı olur. Belirli bir durumda nasıl davranmamız gerektiği konusunda bizi bilgilendirir ve kendimiz için daha iyi seçimler yapmak üzere bir yargıya varmamızı sağlar.

Etik, insanlar tarafından kabul edilen ve benimsenen davranış kurallarıdır. Bir kişinin nasıl yaşaması ve diğer insanlarla nasıl etkileşimde bulunması gerektiğine dair bir standart belirler.

Hukuk ve etik arasındaki temel farklar aşağıda belirtilmiştir:

• Hukuk, tüm toplumu ve bireysel üyelerinin eylemlerini yöneten sistematik kurallar bütünü olarak tanımlanır. Etik ise standart insan davranışı bilimi anlamına gelmektedir.
• Hukuk, bir dizi kural ve düzenlemeden oluşurken, Etik, insanları nasıl yaşayacakları veya belirli bir durumda nasıl davranacakları konusunda bilgilendiren kılavuzlar ve ilkelerden oluşur.
• Hukuk, yerel, bölgesel, ulusal veya uluslararası olabilen Hükümet tarafından oluşturulur. Öte yandan etik, işyeri etiği, çevre etiği ve benzeri gibi bireysel, yasal veya mesleki normlar tarafından yönetilir.
• Hukuk, anayasada yazılı bir biçimde ifade edilir. Etiğin aksine, yazılı bir formda bulunmaz.
• Hukukun ihlali ceza veya yaptırımla ya da her ikisiyle birden sonuçlanabilir, etik ihlalinde ise böyle bir durum söz konusu değildir.
• Hukukun amacı, ulus içinde sosyal düzeni ve barışı sağlamak ve tüm vatandaşları korumaktır. Bunun aksine etik, bir kişinin neyin doğru ya da yanlış olduğuna ve nasıl davranması gerektiğine karar vermesine yardımcı olan davranış kurallarıdır.
• Hukuk yasal bir bağlayıcılık yaratır, ancak etiğin insanlar üzerinde böyle bir bağlayıcılığı yoktur.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

11:50:36

Kurbağa Bacağı ve Kaz Ciğeri Zulüm Kontrollerinin Hedefinde…
Federal Konsey, kurbağa bacağı ve kaz ciğeri için beyan yükümlülüğü ve bazı kürk ürünleri için ithalat yasağı istiyor…

İsviçre hükûmeti, kurbağa bacağı ve kaz ciğeri ithalatçılarının, zorla beslemeyi ve hayvan uzuvlarının anestezi olmadan kesilmesini yasaklayan İsviçre'de bunları satabilmek için üretim yöntemlerini beyan etmeleri gerektiğine karar verdi.

Kurbağa bacağı veya kaz ciğeri gibi bazı hayvansal ürünler için beyan zorunluluğu getirilmesi amaçlanmaktadır. Bu karar Federal Konsey'in 5 Nisan 2023 tarihli toplantısında alındı. İthal edilen bitki bazlı gıda maddelerinin de, uluslararası alanda özellikle tehlikeli olarak sınıflandırılan bitki koruma ürünleriyle üretilmeleri halinde beyan edilmeleri gerekecektir. Buna ek olarak, hayvanlara zulüm koşullarında üretilen kürkler için bir ithalat yasağının incelenmesi amaçlanmaktadır. Federal Konsey, Federal İçişleri Bakanlığı FDHA'ya Mart 2024 sonuna kadar ilgili bir düzenleme teklifi hazırlaması talimatını vermiştir.

Haziran 2021'de Parlamento, SECC-S'nin “İsviçre'de yasaklanmış üretim yöntemlerinin beyanı” (20.4267) önergesini kabul etmiştir. Bu önerge, İsviçre'de yasaklanan üretim yöntemlerinin kullanılması halinde bitkisel ve hayvansal ürünler için bir beyan yükümlülüğü getirilmesini gerektirmektedir. Bu beyan yükümlülükleri uluslararası hukukla uyumlu olmalıdır.

Federal Konsey şimdi bu önergeyi nasıl uygulayacağına karar vermiş bulunmakta. İsviçre'de yasaklanmış üretim yöntemlerinin genel bir beyanı, ekonomi için orantısız derecede yüksek maliyetlere yol açacaktır deniliyor. Kontroller çok daha maliyetli olacaktır. Ayrıca, genel bir beyan yükümlülüğü uluslararası yükümlülüklerle çelişecektir. Sonuç olarak Federal Konsey yeni tedbirleri belirli hayvansal ve bitkisel ürünlerle sınırlandıracaktır.

Üç yeni Beyan Yükümlülüğü
Üç durumda yeni beyan yükümlülükleri öngörülmektedir. İlk olarak, acıyı ortadan kaldırmadan elde edilen hayvansal ürünler için. Bu durum kurbağa bacağı ya da anestezi uygulanmadan kısırlaştırılan hayvanlardan elde edilen ürünler için geçerli olabilir. İkinci olarak, kaz ve ördeklerin zorla beslenmesiyle elde edilen ürünler için bir beyan yükümlülüğü olmalıdır. Üçüncü olarak, bitki bazlı gıda maddelerinin de, uluslararası düzeyde özellikle tehlikeli olarak sınıflandırılan bitki koruma ürünlerinin kullanıldığı ülkelerden gelmesi halinde beyan edilmesi gerekecektir.

Hayvanlara zulüm koşullarında üretilen kürkler için ithalat yasağı
Federal Konsey ayrıca hayvanlara zulüm koşullarında üretilen kürk ve kürk ürünleri için bir ithalat yasağını da inceleyecek. Bunların açıkça etiketlenmesi gerekiyor. Ancak, 2014 yılında yürürlüğe girmesinden bu yana, ticaret beyan yükümlülüğüne yeterince uymadı. Sadece 2021 ve 2022 yıllarında, denetlenen satış yerlerinin üçte ikisinde etiketleme dikkate alınmamıştır. Konfederasyon, ilgili ticaret paydaşlarıyla birçok kez temasa geçerek uyarılarda bulunmuş ve para cezaları uygulamıştır. Ancak bu durum kayda değer bir iyileşmeye yol açmadı.

Federal Konsey, Federal İçişleri Bakanlığı FDHA'ya Mart 2024 sonuna kadar ilgili bir Düzenleme Önerisi hazırlaması talimatını verdi. Ayrıca AB'nin bu konudaki tutumu belli olana kadar gıda maddelerinin dijital beyanına ilişkin çalışmaların askıya alınmasına karar verdi.

Hükûmet ayrıca hayvanlara zulüm koşullarında üretilen kürk ve kürk ürünlerine yönelik bir ithalat yasağını da inceleyeceğini açıkladı.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

C OVID tedavisi için 'Ivermectin kullanımını lanse eden bir kamu kampanyası' başlatan ve kanıtlanmamış ilacı reçete etmeleri için hastane çalışanlarına baskı yaptığı iddia edilen Washington eyaletinden Scott Miller isimli asistan doktorun lisansı eyalet sağlık komisyonu tarafından askıya alındı.

Devlet sağlık kurulları, yanlış bilgi yayan sağlık çalışanlarını giderek daha fazla cezalandırmaya başladı. Devlet Sağlık Kurulları Federasyonu geçtiğimiz günlerde bir bildiri yayımlayarak yanlış aşı bilgisinin yayılmasının hekimlerin “hastalarının çıkarları doğrultusunda doktorluk yapma etik ve mesleki sorumluluğu” ile çeliştiğini ve lisanslarının askıya alınmasına veya iptal edilmesine gerekçe olabileceğini belirtti.

Sağlık komisyonu, Miller'ın '[COVID-19] tedavisinde ivermektin kullanımını yaygınlaştırmaya çalışan bir kamu kampanyasına' başladığına dair raporları aldıktan sonra dahil oldu. Ivermectin öncelikle parazitleri tedavi etmek için kullanılır ve COVID-19 tedavisi için onaylanmamıştır. Komisyon tarafından 12 Ekim'de verilen askıya alma emrine göre Miller, yeterli inceleme yapılmadan en az bir COVID hastasına Ivermectin reçete etti ve yerel hastane personeline bunu birkaç kişiye reçete etmesi için baskı yapmaya çalıştı.

Washington Tıp Komisyonu'na göre, Miller geçtiğimiz aylarda, bilimin uçaklarda maske takmayı desteklemediği iddiaları da dahil olmak üzere yaygın COVID yanlış bilgilerini yaydığı Washougal bölgesi topluluk toplantılarında müdavimi haline geldi.

Miller, daha önce hiç muayene etmemiş olduğu hastaya, sağlık kuruluna göre “baş bitlenmesinii” tedavi etmek için kullanılan Ivermectin reçetesi yazdı. Bir gün sonra, adam solunum yetmezliğinden hastaneye geri döndü. Hastanede kaldığı süre boyunca, hastanın eşi, Miller'ın çağrısı üzerine hastaya Ivermectin verilmesini talep ederek hastaneyi birçok kez aradı. Miller ayrıca eş ve hastaneyle yaptığı telefon görüşmesine katıldı ve yoğun bakım doktorunu hastaları için “Hiçbir şey” yapmadığını iddia etti ve hattaki hemşireye “piyon” dedi.

Hasta 12 Eylül'de öldü…

Sağlık komisyonu, 'profesyonel olmayan davranış' gerekçesiyle Miller'ın lisansını 12 Ekim'de askıya aldı. Şimdi bu tarz tiplemelerin çoğunda olduğu gibi Joshua Brock adında bir adam onun adına bağış kampanyası başlattı ve para topluyor.

Geçen ay da Oregon Sağlık Kurulu, maske takmanın tehlikeli olduğunu ve karbonmonoksit zehirlenmesine yol açabileceğini iddia eden bir doktorun lisansını iptal etmişti.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…