22:43:29

Satürn’ün Ayı Enceladus’un Yaşanabilir Olduğu Çığır Açan Çalışmayla Doğrulandı…

“Bir uzay aracı inşa edebiliriz… ve onu Enceladus’a göndererek şu soruyu yanıtlayabiliriz: Bu yaşanabilir yerde gerçekten yaşam var mı, yok mu?”

Bilim insanları Satürn’ün uydusu Enceladus’un okyanus spreyinde yüksek düzeyde fosfor keşfederek, yaşam için gerekli bu bileşenin dünya dışı deniz suyunda ilk kez tespit edildiğini bildirdi.

Bu buluş, Enceladus’un bildiğimiz yaşamı desteklemek için tüm doğru malzemelerle dolu olduğunu ortaya koyuyor ve fosforun Neptün’ün uydusu Triton veya cüce gezegen Plüton gibi Dünya’dan uzak diğer olası okyanus dünyalarında da bulunabileceğinin ipuçlarını veriyor. Bu noktada, bu yerlerden herhangi birinde gerçekten uzaylıların yaşayıp yaşamadığını kimse bilmiyor, ancak yeni sonuçlar, yaşanabilir koşulların güneş sisteminde ve muhtemelen ötesinde yaygın olabileceğine dair kanıtları güçlendiriyor.

Enceladus, yaklaşık 300 mil genişliğinde küçük bir buz dünyasıdır, ancak boyut olarak eksikliğini, kışkırtıcı yüzey altı okyanusuyla telafi eder. Deniz ortamı uydunun buzdan kabuğunun altında saklı olsa da, yüzeydeki gayzerlerden uzaya deniz suyu püskürüyor. NASA‘nın 2017’de görevi sona eren Cassini uzay aracı, Satürn’ün yörüngesindeki son yıllarında şans eseri bu donmuş ay suyunun bir kısmını toplayabildi ve dünya dışı bir okyanusun içeriğine benzeri görülmemiş bir bakış sundu.

Şimdi, Berlin Freie Üniversitesi‘nde gezegen bilimci olan Frank Postberg liderliğindeki araştırmacılar, Cassini tarafından Satürn’ün dış E-halkasından yakalanan buz tanelerinde, sodyum fosfat olarak bilinen fosfor tuzlarının bol miktarda bulunduğunu keşfettiler. Ekip ayrıca, Enceladus’un okyanusundaki fosfat konsantrasyonlarının Dünya’nın deniz habitatlarından 100 kat daha yüksek olduğunu tespit ederek, ayın yüzey altı denizinde bu kilit elementin eksik olmadığını öne sürdü.

Postberg, “Bu, Enceladus’un okyanusunun artık hiç şüphesiz yaşanabilir olduğunu kabul etmek için gereken son parçaydı” dedi. “Tabii ki, yaşanabilir olması, üzerinde yerleşim olduğu anlamına gelmiyor. Bu fosfor herhangi bir yaşam formundan gelen bir şey değil. Yaşam tarafından üretilmiyor. Sadece, en azından Dünya için, yaşamın ortaya çıkması için gerekli olan bir bileşen.”

Postberg ve meslektaşları, Cassini‘nin Kozmik Toz Analizörü (CDA) tarafından yakalanan verileri incelemek için yıllarını harcadılar; bu araç yaşam aramak için donatılmamıştı, ancak son derece küçük parçacıkların özelliklerini ve bileşimlerini yüksek derecede hassasiyetle inceleyebiliyordu.

Sodyum fosfat tespitlerinin “elde ettiğimiz güzel sürprizlerden biri” olduğunu söyleyen Postberg, Cassini‘nin örneklerindeki bileşiklerin yüksek konsantrasyonları, fosforun Enceladus’un okyanusunda Dünya’nın denizlerine kıyasla nasıl bu kadar bol olduğu sorusunu gündeme getirdi.

Bu gizemi aydınlatmak için Postberg‘in ekibi, okyanus suyu simülatörü ve mineral bakımından zengin kayalar kullanarak laboratuvar koşullarında Enceladus benzeri bir ortamı yeniden inşa etti. Bu deneyler, Enceladus’un fosforun kayalardan deniz ortamına çözünmesini hızlandıran karbonatlar açısından zengin bir “soda okyanusu” olduğunu göstermektedir.

Bu soda okyanusları, uzak güneş sisteminde, CO2’nin donarak buza dönüştüğü yeri işaretleyen karbondioksit (CO2) kar çizgisi adı verilen bir sınırın ötesinde oluşan dünyaların içinde yaygın olabilir. Sonuç olarak, bu dış vahşi bölgelerde bir araya gelen gezegensel cisimler genellikle Enceladus’un içinde olduğu gibi soda okyanusları için bir karbonat kaynağı sağlayan çok sayıda CO2 buzu içerir.

Postberg, “Çok fazla karbonatın bulunduğu bir soda okyanusu, fosfatın kayadan okyanusa salınmasına izin verir ve bununla birlikte yaşamın oluşması için uygun hale getirir” dedi. “Yaşamın fosfatı kayadan salması çok daha zor ya da neredeyse imkansızdır, ancak okyanusta çözünmüşse, bu yaşanabilirlik için kritik bir şeydir.”

“Bu yüzden Enceladus’un ötesinde etkileri var” diye ekledi. “Eğer başka yerlerde, Güneş’ten uzakta, yapı malzemesi olarak CO2’ye sahip okyanus uyduları varsa, bu okyanuslar fosfat açısından da zengin olmalıdır. Bu genel olarak evrendeki yaşanabilirlik için, ama özellikle de güneş sistemimizdeki okyanus dünyaları için iyi bir haber.”

Başka bir deyişle, Enceladus deniz fosfatları içerdiğini bildiğimiz ilk dünya dışı gezegendir, ancak bu hayat veren malzemeleri bulduğumuz son yer olmayabilir. Europa ve Ganymede de dahil olmak üzere Jüpiter’in uyduları da yaşanabilir okyanuslara sahip olabilecek pek çok gezegen arasında yer alıyor. Bu amaçla Avrupa Uzay Ajansı Jüpiter’in uydularını incelemek üzere JUICE uzay aracını kısa bir süre önce fırlatırken, NASA‘nın Europa Clipper görevi de 2024 yılında kendi adını taşıyan hedefe doğru yola çıkacak.

Bilim insanları Enceladus’a bu kez yaşamı tespit eden araçlarla yeni görevler önerdiler, ancak şu ana kadar bu konseptlere yeşil ışık yakılmadı. Bununla birlikte, eğer sonunda bu küçük Satürn uydusuna bir geri dönüş gerçekleştirirsek, bilimin tartışmasız en sansasyonel gizemini yanıtlamış olabiliriz: Evrende yalnız mıyız?

“Bugünün teknolojisiyle bir uzay aracı inşa edebilir ve Enceladus’a göndererek şu soruyu yanıtlayabiliriz: Bu yaşanabilir yerde gerçekten yaşam var mı yok mu?” Postberg şöyle dedi. “Dolayısıyla bir sonraki görevle birlikte büyük olasılıkla bu soruya bir yanıt alacağız.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

17:50:23
Yeni keşfedilen şaşırtıcı okyanus bakterileri uzaylı yaşamı arayışına yardımcı olabilir…

Bilim insanları, Dünya okyanuslarının derin sularında, denizaltı sıcak su kaynaklarından çıkan dumanlarda gelişen yeni bir bakteri türü keşfettiler. Gökbilimciler, bu tür sıcak su kaynaklarının Jüpiter'in uydusu Europa ve Satürn'ün uydusu Enceladus gibi okyanus dünyalarında da bulunabileceğini, dolayısıyla bu gözlemlerin söz konusu uydularda yabancı yaşamın alabileceği biçimler hakkındaki anlayışımızı keskinleştirdiğini söylüyor…

Yeni keşfedilen Sulfurimonas pluma adlı bakteri, başka yerlerde sudaki yüksek oksijen seviyelerine tahammül edemediği için bugüne kadar sadece Dünya'nın deniz tabanlarındaki volkanik bacalardan bilinen bir organizma ailesine aittir. Bu nedenle bilim insanları, akrabalarından daha küçük olan yeni bir üyenin kendilerinden yüzlerce metre uzaktaki oksijen bakımından zengin su birikintilerinde filizlendiğini görünce şaşırdılar.

Almanya'daki Max Planck Deniz Mikrobiyolojisi Enstitüsü'nden bilim insanı Massimiliano basında paylaşılan bir e-postada, “Bu mikroorganizmaların sadece bol miktarda değil, aynı zamanda su birikintisinde oldukça aktif olduğunu görmek heyecan verici bir kreşendo oldu” dedi. Molari, S. pluma'nın Dünya okyanuslarındaki çok çeşitli ortamlara yalnızca uyum sağlamasına değil, aynı zamanda gelişmesine de olanak tanıyan benzersiz genetik değişikliklerden geçtiğini ortaya koyan son çalışmanın baş yazarıydı.

Bilim insanları, bu genetik değişikliklerden birinin bakteriyi birçok kaynaktan enerji alabilecek hale getirdiğini, bu nedenle deniz tabanındaki hidrojen bakımından zengin bacaların yanı sıra binlerce kilometre ötedeki oksijen bakımından zengin bacaların yakınında bol miktarda görüldüğünü söylüyor.

Araştırmacılar, organizmanın her yerde çoğalmak ve büyümek için esas olarak hidrojen kullandığını buldular. Molari, “Bu daha önce bu tür bir ortamda hiç gözlemlenmemişti” dedi.

Woods Hole Oşinografi Enstitüsü'nde kıdemli bir bilim insanı olan Chris German ise gönderdiği bir e-postada, bu esnek organizmanın Dünya okyanuslarındaki küresel varlığının “güneş sisteminin başka bir yerinde benzer bir şeyin ortaya çıkabileceğini düşünme yeteneğimizin önündeki entelektüel bir engeli ortadan kaldırdığını” söyledi. German çalışmaya dahil edilmemiştir.

Bu heyecan verici bir bulgu, çünkü 2004-2017 yılları arasında Satürn ve uydularını inceleyen NASA'nın Cassini misyonu, Enceladus'un güney kutbundan uçarken püsküren jetlerde hidrojen buldu ve bu da ayın okyanusunun dibinde, Dünya'dakiler gibi aktif hidrojen bakımından zengin hidrotermal havalandırma olduğunu gösteriyor.

Hidrotermal bacalar, soğuk, oksijen bakımından zengin deniz suyunun yerkabuğundaki çatlaklara sızması ve alttaki sıcak magma ile buluşur buluşmaz tıslayarak geri çıkmasıyla oluşur. Isı, sudaki oksijeni uzaklaştıran kimyasal reaksiyonları tetikler, böylece su okyanusa oksijen kaybederek ancak mikropların büyümesi için gerekli diğer mineralleri kazanarak geri döner.

Bilim insanları bundan sonra olanları iki aşamaya ayırıyor: Ortaya çıkan sıcak duman, buharı bitene kadar deniz tabanından yüzlerce metre yukarı doğru yükseliyor. Daha sonra buhar binlerce kilometre boyunca yatay olarak yayılıyor ve bu sırada çevresindeki oksijen bakımından zengin deniz suyuyla karışarak oksijenli hale geliyor.

Mikrobiyal büyümenin çoğu ikinci aşamada gerçekleşir ve çalışma ekibi de hem Arktik hem de Antarktika okyanuslarından toplanan su örneklerinde bol miktarda S. pluma bulmuştur. NASA'nın Kaliforniya'daki Jet İtiş Gücü Laboratuvarı'nda araştırmacı bilim insanı olan ve çalışmaya dahil olmayan Morgan Cable'a göre, son çalışmadan elde edilen sonuçlar mikrobun Dünya'nın küresel okyanusundaki hidrotermal bir tüyün tüm bölümlerinde hayatta kalabileceğini gösteriyor.

Gökbilimciler Europa ve Enceladus'un deniz tabanlarındaki derin deniz volkanlarından kaynaklanan benzer iki aşamalı bir süreç bekliyorlar, ancak boyutlar ve zaman ölçekleri cisimlerin yerçekimi çekimine ve okyanus sularının nasıl dolaştığına bağlı olarak farklı olabilir.

Dolayısıyla, bu uyduların okyanuslarında S. pluma gibi organizmalar varsa, bu çalışmadan elde edilen bulgular “bu organizmaların kanıtlarını tespit etme olasılığının daha önce düşünülenden daha yüksek olduğu anlamına gelebilir” dedi Cable. “Beklediğimiz bir şey var ki, eğer Europa veya Enceladus'ta yaşam varsa, bu muhtemelen bir biyosferde yaşayan birçok farklı organizma olacaktır.”

Bilim insanları bu organizmaların, Europa'nın yaşanabilirliğini incelemek üzere 2024 yılında fırlatılacak olan NASA'nın Europa Clipper'ı ve bu uydunun yüzeyinde yaşam belirtileri arayacak olan Enceladus Orbilander'ı da dahil olmak üzere, Dünya dışında yaşam arayacak olan gelecekteki görevler tarafından tespit edileceğini umuyor.

Bu gezegenlerdeki herhangi bir yaşam muhtemelen buzlu yüzeylerinin altında gizlidir. German, bu nedenle yaşam izlerinin uzay araçlarının bulabilmesi için nerede fark edilebilir bir duruma gelebileceğini düşünmenin önemli olduğunu söyledi. Son çalışmadan elde edilen bulgular, S. pluma'nın deniz tabanı bacalarının yakınındaki muhtemel kökeninden Dünya okyanuslarındaki açık sulara kadar hayatta kalabileceğini ve yükselen ve yayılan bulutun bir parçası olarak farklı kimyasal ortamlara karışabileceğini göstermektedir.

German, eğer güneş sistemimizin okyanus barındıran uydularında da benzer bir yaşam formu mevcutsa, çalışmanın sonuçlarının “bu tür deniz tabanı bacaları yakıtının, okyanusun tepesine ve onu bulmayı umabileceğimiz yüzeye çıkmak için yeterince bozulmadan korunabileceğine dair herhangi bir yaşam kanıtının olasılığını lehimize çevirdiğini” söyledi.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…