06:44:34

Manyetik Alanın Yeni Anahtarı

10 Şubat 2026’da Nature Communications dergisinde yayımlanan ve Pekin Üniversitesi’nden Dongyang Huang liderliğinde yürütülen araştırma, Dünya’nın derin iç yapısına ilişkin ezber bozucu bir iddia ortaya koyuyor: Gezegenimizin çekirdeği, tüm okyanusların toplamından 45 kat daha fazla hidrojen barındırıyor olabilir…

Çalışmaya göre hidrojen, çekirdeğin toplam kütlesinin yaklaşık %0,07 ila %0,36’sını oluşturuyor. Yüzde olarak küçük görünen bu oran, çekirdeğin devasa kütlesi düşünüldüğünde 9 ila 45 okyanusluk suya eşdeğer bir hidrojen rezervuarına karşılık geliyor. Bu hesaplama, Dünya’nın su envanterinin önemli bir bölümünün yüzeyde değil, derinlerde saklı olabileceği ihtimalini güçlendiriyor.

Bu bulgunun asıl çarpıcı yönü, Dünya’daki suyun kökenine ilişkin uzun süredir tartışılan hipotezleri yeniden değerlendirmeye zorlamasıdır. Geleneksel görüşe göre gezegenimizin suyu büyük ölçüde erken dönem kuyruklu yıldız ve asteroit çarpışmalarıyla taşınmıştı. Oysa söz konusu çalışma, suyun kayda değer bir kısmının Dünya’nın yaklaşık 4,6 milyar yıl önceki oluşum sürecinde, yani gezegen henüz genç bir protoplanetken iç yapıya entegre edilmiş olabileceğini öne sürüyor. Başka bir deyişle, su dışarıdan “getirilmiş” olmaktan ziyade, oluşumun doğal bir yan ürünü olarak iç katmanlara hapsolmuş olabilir.

Araştırmanın temel varsayımı, hidrojenin gezegenin farklılaşma sürecinde demir açısından zengin sıvı metal fazına çözünerek çekirdeğe gömülmüş olmasıdır. Dünya oluşurken ağır elementler merkeze doğru çökmüş, daha hafif bileşenler ise manto ve kabukta kalmıştır. Bu süreçte hidrojen atomlarının demirle birlikte aşağı çekilmesi ve aşırı basınç altında silikon ve oksijenle nanoyapılar oluşturması mümkündür. Çalışma, hidrojenin çekirdekte serbest bir gaz halinde değil, atomik ölçekte bağlanmış ve yapısal olarak entegre olmuş bir formda bulunabileceğini göstermektedir. Bu, çekirdeğin kimyasal bileşimi konusundaki klasik “demir-nikel ağırlıklı” modelin daha karmaşık bir tabloya evrildiğini gösterir.

Deneysel açıdan bakıldığında, bu sonuca ulaşmak sıradan laboratuvar koşullarıyla mümkün değildir. Bilim insanları lazerle ısıtılan elmas örs hücreleri kullanarak milyonlarca atmosfer basınca ve binlerce derece sıcaklığa ulaşan koşulları taklit ettiler. Bu yöntem, Dünya çekirdeğinde hüküm süren aşırı termodinamik ortamın küçük ölçekte yeniden üretilmesini sağlar. Buna ek olarak atom probu tomografisi ile numunelerin atomik düzeyde üç boyutlu haritalaması yapılmıştır. Böylece hidrojenin metalik faz içindeki dağılımı ve bağlanma biçimi doğrudan gözlemlenebilmiştir. Bu teknik kombinasyon, derin Dünya kimyasını anlamada son yılların en sofistike araç setlerinden birini temsil ediyor.

Bulguların jeofizik açısından bir diğer önemli sonucu, Dünya’nın manyetik alanının oluşum mekanizmasına dair çıkarımlardır. Çekirdekteki hafif elementlerin dağılımı ve kristalleşme süreçleri, konvektif hareketleri doğrudan etkiler. Konveksiyon ise jeodinamonun, yani gezegenin manyetik alanını üreten mekanizmanın temel itici gücüdür. Eğer çekirdekte düşünüldüğünden daha fazla hidrojen varsa, bu durum yoğunluk farklarını, ısı taşınımını ve kristalleşme dinamiklerini yeniden hesaplamayı gerektirebilir. Dolayısıyla çalışma yalnızca suyun kökeniyle değil, Dünya’nın manyetik kalkanının evrimiyle de ilişkilidir.

Bununla birlikte, araştırma “kesinlik” değil güçlü bir hipotez sunmaktadır. Uzmanlar özellikle numunelerin yüksek basınçtan çıkarılıp normal koşullara getirildiği dekompresyon aşamasında hidrojen kaybı yaşanabileceğini vurguluyor. Hidrojen, periyodik tablodaki en hafif elementtir ve deneysel ortamlarda kaçış eğilimi yüksektir. Bu durum ölçümlerde belirsizlik yaratabilir. Ayrıca çekirdeğin doğrudan örneklenememesi, tüm çıkarımların dolaylı yöntemlere dayanması anlamına gelir. Sismik veriler, laboratuvar simülasyonları ve kuramsal modellemeler birlikte kullanılsa da, sonuçlar her zaman belirli hata payları içerir.

Yine de çalışma, Dünya’nın su envanterine ilişkin paradigmayı genişleten güçlü bir katkı sunuyor. Eğer hidrojenin önemli bir kısmı başlangıçtan beri çekirdekte bulunuyorsa, yüzeydeki okyanusların oluşumu ve manto-çekirdek arasındaki madde alışverişi süreçleri farklı bir çerçevede değerlendirilmelidir. Bu durum, yalnızca Dünya için değil, diğer kayalık gezegenlerin evrimi için de yeni sorular doğurur. Örneğin Mars veya Venüs’ün erken dönem su bütçesi benzer mekanizmalarla açıklanabilir mi? Gezegen oluşum modellerinde hidrojenin metal faza çözünürlüğü daha merkezi bir parametre haline gelebilir.

Sonuç olarak, Nature Communications’ta yayımlanan bu araştırma, Dünya’nın derin iç yapısına dair anlayışımızı daha karmaşık ve dinamik bir düzeye taşıyor. Okyanusları yalnızca yüzeyde aramak yerine, gezegenin kalbine bakmamız gerektiğini hatırlatıyor. Hidrojenin çekirdekteki varlığı kesinleşirse, bu hem suyun kökenine hem de gezegenimizin manyetik ve jeodinamik evrimine ilişkin ders kitaplarını yeniden yazdırabilecek ölçekte bir gelişme olacaktır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:49:30

Uzayda Aşağı Diye Bir Yön Var mı? Dünya Merkezli Algının Sonu

İnsan zihni, yön kavramını büyük ölçüde Dünya üzerindeki deneyimlerine göre şekillendirir. Günlük hayatta “yukarı” ve “aşağı” dediğimiz yönler, yerçekiminin merkezine doğru olan kuvvetle tanımlanır. Ancak bu sezgisel yaklaşım, uzay ölçeğine çıkıldığında geçerliliğini yitirir. Fiziksel olarak bakıldığında, uzayda mutlak anlamda tanımlanmış bir “aşağı” yönü yoktur. Yönler, gözlemcinin konumuna ve referans çerçevesine bağlıdır…

Dünya’dan “dümdüz aşağıya” doğru gitmek ifadesi, aslında yüzeyden uzaklaşmak anlamına gelir. Bu hareket, gezegenin merkezine değil, tam tersine gezegenin çekim alanından çıkmaya doğru bir yolculuktur. Atmosferin üst katmanları aşıldıktan sonra alçak yörüngeye, ardından gezegenler arası uzaya girilir. Bu noktadan itibaren artık “aşağı” kavramı, yalnızca Dünya merkezine göre anlamlıdır ve birkaç bin kilometre sonra bu referans da pratikte önemini kaybeder.

Bu doğrultuda ilerleyen bir yolculukta, ilk olarak Güneş Sistemi’nin gezegenlerinin büyük çoğunluğunun bulunduğu ekliptik düzlemin üstüne veya altına çıkılır. Bu düzlem, gezegen yörüngelerinin yaklaşık olarak aynı düzlemde dizilmesinden kaynaklanır. Ancak bu düzlemin dışına çıkıldığında, uzayın büyük bölümünün ne kadar boş olduğu açıkça görülür. Yoğun yıldız kümeleri veya devasa yapılar beklenmez; aksine, seyrek atomlar, iyonlar, güneş rüzgârı parçacıkları ve yüksek enerjili kozmik ışınlar baskındır.

Güneş Sistemi’nin iç bölgeleri geride bırakıldığında, asteroit kuşağı ve Kuiper Kuşağı gibi yapıların etkisi de giderek azalır. Bu noktadan sonra uzay, neredeyse tamamen karanlık ve boş bir hâl alır. Görsel olarak dramatik bir manzara sunmasa da, fiziksel açıdan son derece dinamik bir ortamdır. Güneş’ten gelen manyetik alanın ve parçacık akışının etkisi, belirli bir mesafeden sonra zayıflar.

Daha uzak bir ölçekte, Güneş Sistemi’nin en dış sınırlarından biri olarak kabul edilen Oort Bulutu’na ulaşılır. Oort Bulutu, buzlu cisimlerden oluşan küresel bir yapı olarak düşünülür ve Güneş’i her yönden sarar. Bu yapı, “alt”, “üst” veya “yan” gibi kavramlara tamamen kayıtsızdır; çünkü küresel geometriye sahiptir. Uzun dönemli kuyruklu yıldızların büyük kısmının bu bölgeden geldiği düşünülmektedir.

Oort Bulutu’nun ötesinde artık yıldızlararası uzay başlar. Burada, Güneş Sistemi’nin içinde bulunduğu yerel yıldızlararası ortam belirleyici olur. Güneş, “Yerel Yıldızlararası Bulut” olarak adlandırılan, nispeten düşük yoğunluklu bir gaz ve toz bölgesinin içinden geçmektedir. Bu bulutun da içinde yer aldığı daha geniş yapı ise “Yerel Kabarcık” olarak bilinir. Yerel Kabarcık, geçmişte gerçekleşmiş süpernova patlamalarının çevreyi süpürmesiyle oluşmuş, sıcak ve seyrek bir bölgedir.

Bu ölçeklerde artık Dünya merkezli bir bakışın hiçbir anlamı kalmaz. “Dünya’nın altında ne var?” sorusu, fiziksel bir karşılığı olmayan, tamamen insan algısına dayalı bir soruya dönüşür. Çünkü uzayda evrensel bir yukarı veya aşağı yönü bulunmaz. Her yön, gözlemcinin bulunduğu konuma ve hareket durumuna göre tanımlanır.

Yıldızlararası uzayda ilerledikçe farklı yıldız sistemleriyle karşılaşılır. Her yıldızın çevresinde, kendi gezegenleri ve kendi yerel çekim alanı vardır. Bu sistemlerde “aşağı” yönü, o gezegenin merkezine doğru olan doğrultudur. Bir gezegenin yüzeyinde yaşayan varsayımsal bir gözlemci için aşağı, her zaman ayaklarının altıdır; fakat bu yön, galaktik ölçekte herhangi bir ayrıcalık taşımaz.

Aynı durum galaksiler için de geçerlidir. Samanyolu Galaksisi, dönen disk yapısına sahip olsa da, bu dönüş “yukarı” veya “aşağı” gibi mutlak yönler tanımlamaz. Galaksinin merkezine göre bir düzlemden söz edilebilir, ancak bu düzlem bile evrenin geri kalanına göre özel değildir. Başka galaksiler, tamamen farklı yönelimlere ve dönüş eksenlerine sahiptir.

Modern kozmoloji, evreni izotropik ve homojen olarak tanımlar. Yani büyük ölçeklerde evren, her yönde yaklaşık olarak aynı özellikleri gösterir. Bu anlayış, evrende ayrıcalıklı bir yön olmadığını destekler. “Aşağı” veya “yukarı” gibi kavramlar, yalnızca yerel koşullarda, yerçekimi alanları içinde anlam kazanır.

Sonuç olarak, Dünya’nın “altında” fiziksel olarak özel, farklı veya gizemli bir yapı bulunmaz. Bu yön, sadece Dünya üzerindeki gözlemcinin konumuyla tanımlanan göreli bir doğrultudur. Uzaya açıldıkça, bu kavram hızla anlamını yitirir ve yerini referans çerçevelerine, yerel çekim alanlarına ve kozmik ölçekli yapılara bırakır. Evren, yönlerden çok ilişkilerle tanımlanan bir yapıdır ve bu da insan sezgilerinin ötesinde bir gerçeklik sunar.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

09:31:28

İnsanlar Bu Dev Nüfus Zincirinde Oldukça Küçük Bir Paya Sahiptir

Dünya nüfusu dendiğinde çoğumuz hemen insanların sayısını düşünürüz, ama sayısal olarak baktığımızda, insanlar tüm canlılar arasında yalnızca küçük bir grup oluşturuyor. 2025 yılı itibarıyla insan nüfusu yaklaşık 8 milyar civarında. Bu sayı ilk bakışta çok büyük görünebilir; ancak dünya üzerindeki tüm canlıları hesaba kattığımızda, insanlar sayıca hiç de baskın değiller…

En büyük canlı gruplarından biri böceklerdir. Tahminler, dünya üzerinde yaklaşık 10 quintilyon (10^19) böcek bulunduğunu gösteriyor. Sadece karıncalar bile 10 katrilyon (10^16) birey olarak hesaplanıyor. Bu sayı, insan nüfusunun trilyonlarca katı. Diğer böcek türleri – çekirgeler, kelebekler, sinekler ve böceklerin binlerce farklı çeşidi – bu sayıyı katlayarak artırıyor. Yani sayısal olarak baktığımızda, dünya nüfusunun esas sahipleri böceklerdir.

Böcekleri takip eden bir diğer dev grup ise mikroorganizmalardır. Dünya genelinde bakteri, virüs ve mantarların toplam birey sayısı, insan nüfusunu ve hatta böcek nüfusunu çok aşar. Mikroorganizmalar, hem karasal hem de su ekosistemlerinde trilyonlarca trilyon birey olarak bulunurlar ve ekolojik işlevler açısından da kritik bir rol oynarlar. Bu yüzden canlı sayısı açısından bakıldığında, insanlar bu dev nüfus zincirinde oldukça küçük bir paya sahiptir.

Eğer sadece memelileri dikkate alırsak, insanlar bazı memeli türlerine göre birey sayısı açısından öne çıkabilir, ancak toplam biyokütle açısından durum biraz farklıdır. Örneğin, sığır, koyun ve domuz gibi çiftlik hayvanlarının toplam biyokütlesi, insanların toplam biyokütlesiyle kabaca benzer bir seviyededir. Bu nedenle birey sayısı açısından baskın olmasak da, ağırlık açısından insanlar ve evcil hayvanlar dünya biyokütlesinde önemli bir paya sahiptir. Ancak sayısal olarak hâlâ böcekler ve mikroorganizmalar çok öndedir.

Dünya nüfusunu sayısal açıdan incelediğimizde, dağılım oldukça dengesizdir. En kalabalık ülkeler Asya’da yer alır: Hindistan ve Çin, toplam insan nüfusunun yaklaşık %35’ini oluşturur. Bu durum, insanların dünya üzerindeki nüfus yoğunluğunun bazı bölgelerde baskın olduğunu ve ‘esas sahipler’ kavramının sayısal olarak da bölgesel farklılıklar içerdiğini gösterir. İki ülkeyi Endonezya, Pakistan, Nijerya ve Bangladeş takip eder. Bu sekiz ülke, dünya nüfusunun yarısından fazlasına ev sahipliği yapar. Ancak insan nüfusu bu sayılarla böcek ve mikroorganizma nüfuslarının yanında oldukça küçük kalır.

Ek olarak, dünya biyokütlesi açısından da insanlar küçük bir kesimi temsil eder. İnsanlar dünya biyokütlesinin yalnızca %0,01’i kadardır. Karıncalar ve diğer böcekler toplamda biyokütlenin %0,1’ini oluştururken, bitkiler ve ağaçlar çok daha büyük bir paya sahiptir. Yani sayısal olarak ve kütle açısından, dünya üzerindeki “esas sahipler” sadece insanlar değil, böcekler ve mikroorganizmalar ile birlikte bitkiler ve ağaçlardır.

Sonuç olarak, eğer sayısal bakış açısıyla dünyayı ele alırsak, insan nüfusu oldukça küçük bir grup olarak kalır. Dünya nüfusunun esas sahipleri böceklerdir, onları mikroorganizmalar izler, insanlar ise çok daha az sayıda ve ağırlıkta bu zincirin küçük bir halkasını oluşturur. Bu perspektif, insan merkezli düşüncemizi biraz sarsabilir; çünkü gezegenin ekosisteminde gerçek nüfus baskınları ve kontrolün büyük kısmı görünenden çok daha farklıdır.

Sonuç olarak, sayısal açıdan dünyayı kimlerin domine ettiği sorusuna cevap verirken, insanlar yalnızca küçük bir kesimi temsil eder. Aslında esas sahipler, birey sayısı açısından böcekler ve mikroorganizmalar, ağırlık açısından ise insanlar ve evcil hayvanlar arasında bir denge ile ortaya çıkar. Bu perspektif, insan merkezli düşüncemizi biraz sarsabilir, çünkü gezegenin ekosisteminde gerçek nüfus baskınları ve kaynak kontrolü, görünenden çok farklıdır. İnsanlar sayıca az ve biyokütle açısından sınırlı bir paya sahip olsa da, zekâ ve teknolojik kontrol sayesinde ekosistemde etkileri oldukça büyüktür.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:32:12

Dünya Giderek Kararmaya Başlıyor ve Bu İyi Bir Haber Değil

Dünya'nın saatte 1.674 kilometre hızla yavaşça dönmesi sayesinde, iki nokta ekvatorumuzdan eşit uzaklıkta ise, güneş ışınımı tarafından nispeten eşit şekilde ısınmaları gerekir. Ancak elbette gerçekte durum o kadar basit değildir. Bu, gezegenimizi soğutmaya çalışmak için ciddi bir sorun olabilir…

NASA tarafından desteklenen ve Clouds and the Earth’s Radiant Energy System (CERES) uydusundan elde edilen verilere dayanan yeni bir araştırma, kuzey yarımkürenin (NH) aslında güney yarımküreden (SH) daha karanlık hale geldiğini ve dünyanın iklim değişikliğinin neden olduğu ısınmayı durdurmak için acele ederken bunun büyük bir sorun olabileceğini ortaya koyuyor.

Virginia'daki Langley Araştırma Merkezi'nden NASA'nın Norman Loeb liderliğindeki bir bilim insanı ekibi, kuzey yarımkürenin güney yarımküreye kıyasla net radyasyon enerjisi kaybı yaşadığını keşfetti. Bu, gezegenin “üst” yarısının daha fazla ışık emdiği ve dolayısıyla daha az ışık yansıttığı anlamında daha karanlık olduğu anlamına gelir. (Uzaydan bakıldığında, bu yansıma eksikliği nedeniyle kuzey yarımküre daha sönük görünecektir). Çalışmanın sonuçları PNAS dergisinde yayımlandı.

'Karanlık Kuyruklu Yıldızlar' Suyu Dünya'ya Taşımış Olabilir

Tüm bunlar, Dünya'nın “radyasyon dengesi“ni, yani gezegenin emdiği ve uzaya uzun dalga radyasyonu (OLR) olarak yeniden yaydığı ışık miktarını etkiler. Tipik olarak, bu dengesizlik güney yarımküreden kuzey yarımküreye enerji taşıyan okyanus akıntıları tarafından dengelenir, ancak yüzeydeki değişiklikler dengeyi o kadar bozdu ki, okyanus akıntıları son yirmi yıldır bu farkı telafi edemiyor.

Yazarlar, “Güney yarımküreye kıyasla kuzey yarımkürede ortaya çıkan kararma, aerosol-radyasyon etkileşimleri, yüzey albedosu ve su buharı değişikliklerindeki yarımküre farklılıklarıyla ilişkilidir” diye yazdılar. “Bulutların bu yarımküre dengesizliğine nasıl tepki vereceği, gelecekteki iklim için önemli sonuçlar doğurmaktadır.”

Bu değişimin ana nedenlerinden biri, albedo, yani Dünya yüzeyinin yansıtıcılığıdır. En çarpıcı bileşen, hızlı bir şekilde azalan ve yansıtıcı yüzeyleri (kar ve buz) daha fazla ışık emen yüzeylerle (kara ve deniz suyu) hızla değiştiren kutup deniz buzlarıdır. Bu, güneş ışınlarının emilimini artırarak yüzey sıcaklıklarını yükseltir ve Dünya'nın kutup bölgelerinin dünyanın diğer bölgelerine göre dört kat daha hızlı ısınmasının ana nedenidir.

Yansıtıcılığın bir diğer önemli kaynağı bulutlardır ve son araştırmalar, özellikle alçak bulutların son yıllarda azaldığını ortaya koymuştur. Durumu daha da kötüleştiren bir diğer faktör ise, bunun kısmen kuzey yarımkürenin eskisine göre daha az kirlilik yaratmasından kaynaklanıyor olabileceğidir. Aerosoller (çeşitli hava kirliliği türlerine neden olan küçük parçacıklar) bulut oluşumunun tohumları görevi görebilir ve daha az tohum, daha az bulut anlamına gelir.

2024 yılında, Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi (NOAA), transokyanus nakliyeden kaynaklanan emisyonların azalmasının, “gemi izleri” olarak bilinen yansıtıcı bulutların keskin bir şekilde azalması nedeniyle iklim değişikliğini nasıl hızlandırabileceğini ayrıntılı olarak açıkladı. Elbette, bu gazlar hala gezegende ısıyı hapsettiği için daha fazla kirlilik çözüm değildir, ancak bu bulgu bazı bilim insanlarını stratosferik aerosol enjeksiyonu veya deniz bulutlarının parlaklaştırılması gibi jeomühendislik tekniklerini denemeyi düşünmeye yöneltmiştir.

Ay Dünya Yörüngesinden Ayrıldığında Ne Olacak?

İki yarımküre arasında radyasyon dengesi farklılığı olması durumunda, kuzey yarımkürede çevre yasaları kirliliğin azaltılmasında bir miktar ilerleme sağlanırken, güney yarımkürede Avustralya'daki orman yangınlarından 2021 ve 2022'deki Hunga Tonga yanardağı patlamalarına kadar birçok kaynaktan aşırı aerosol enjeksiyonu yaşandı.

Bu radyasyon bütçeleri arasındaki fark yavaş yavaş artarken (on yılda metrekare başına yaklaşık 0,34 watt), bu farklar iklim modellerini önemli ölçüde etkileyecek ve gezegenin geleceğine bakışımızı çarpıtacak kadar büyük olacaktır. Umarız, zamanla ve bol miktarda inovasyonla, bu radyasyon bütçelerini tekrar rayına oturtmanın bir yolu bulunur.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:31:19

Dünya normalden daha hızlı dönüyor ve bu durum 5 Ağustos 2025’i şimdiye kadar kaydedilen en kısa günlerden biri haline getirdi. Gezegen, standart 24 saatten yaklaşık 1,25 milisaniye daha hızlı bir şekilde tam bir dönüşünü tamamlıyor…

2020’de başlayan ve 2024’ten bu yana hızlanan bu eğilim, Dünya’nın uzun vadeli yavaşlayan dönüşünün şaşırtıcı bir şekilde tersine dönmesinin bir parçasıdır. 10 Temmuz 2025, 24 saatten 1,36 milisaniye daha kısa olan bu yılın en kısa günü olacak.

Bilim insanları, atmosferik ve okyanus kuvvetlerinin mevcut modelleri bu hızlanmayı tam olarak açıklayamadığı için nedenini anlayamıyor ve bu da sıvı çekirdeğin yavaşlaması gibi Dünya’nın iç süreçleri hakkında spekülasyonlara yol açıyor.

5 Ağustos 2025: Yılın En Kısa Günü (Şimdiye Kadar): 5 Ağustos’ta Dünya’nın 24 saatten 1,25 milisaniye daha kısa bir dönüş tamamlaması öngörülüyor, bu da onu şimdiye kadar kaydedilen en kısa günlerden biri yapıyor.

Bu olay, 2020’den beri gözlemlenen günlerin giderek kısalması eğiliminin bir parçasıdır. Kaydedilen en kısa gün, 24 saatten 1,66 milisaniye daha kısa olan 5 Temmuz 2024’tür.

10 Temmuz 2025: 2025’in En Kısa Günü: Veriler, 10 Temmuz 2025’in 24 saatten 1,36 milisaniye daha kısa bir dönüş süresiyle yılın en kısa günü olduğunu doğrulamaktadır.

Bu, 22 Temmuz ve 5 Ağustos için yapılan önceki tahminleri aşarak, yılın en kısa günü için şu anki referans noktası haline gelmiştir.

22 Temmuz 2025: Yılın İkinci En Kısa Günü: Dünya’nın 22 Temmuz’da normalden 1,34 milisaniye daha hızlı bir dönüş tamamlaması bekleniyor, bu da onu 2025’in ikinci en kısa günü yapıyor. Bu olay başlangıçta yılın en kısa günü olarak tahmin ediliyordu, ancak daha sonra 10 Temmuz tarafından geçildi.

Nedeni ve Etkileri: Bu hızlanmanın altında yatan neden hâlâ bilinmemektedir. Leonid Zotov gibi uzmanlar, “bu hızlanmanın nedeninin açıklanamadığını” ve okyanus ve atmosfer modellerinin yetersiz olduğunu belirtmektedir.

En olası açıklama, sıvı çekirdek ve manto arasındaki etkileşim gibi iç Dünya dinamiklerini içeriyor.

Bu eğilim, 2035 yılına kadar Koordineli Evrensel Zaman‘a (UTC) negatif bir saniye atlamasının eklenmesine yol açabilir. Bu, daha önce hiç denenmemiş bir adımdır ve küresel bilgisayar ve iletişim sistemleri için önemli zorluklar yaratabilir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:32:02

Elon Musk Uzun Vadeli Düşünüyor!

Elon Musk Mars’ı kolonileştirme çabasını açıklıyor: “Bir noktada çok gezegenli bir medeniyet olmamız gerekiyor, çünkü Dünya kül olacak”.  “Sonunda, Dünya’daki tüm yaşam güneş tarafından yok edilecek”. SpaceX‘in milyarder kurucusu uzun zamandır insanlığın ayak izini güneş sistemine -özellikle de en uygun ve ulaşılabilir hedef olan Mars’a- doğru genişletmesi gerektiğini, böylece Dünya’nın başına kötü bir şey gelmesi halinde soyumuzun tükenmeyeceğini söylüyor…

Ancak bu “eğer” sadece kısa vadede geçerlidir; çok uzun vadede kötü bir şey kesinlikle olacaktır. Güneş yaşlandıkça daha parlak ve daha sıcak hale geliyor ve bundan birkaç yüz milyon yıl sonra, bu artan enerji akışı Dünya’nın atmosferini soyacak ve okyanuslarımızı kaynatacak. Bu da muhtemelen bildiğimiz yaşamın sonu olacak. Bundan yaklaşık beş milyar yıl sonra, genişleyen kırmızı dev güneşimiz zavallı küçük Dünya’yı yutup yaktığında, son darbe de gelmiş olacak.

Musk, dünyanın en zengin adamına neden Kızıl Gezegen’e bu kadar kafayı taktığını soran Fox News sunucusu Jesse Watters ile yakın zamanda yaptığı bir röportajda bu üzücü kadere atıfta bulundu.

Fox News‘in 6 Mayıs’ta yayımladığı röportajda Musk Watters‘a “Mars’ın faydalarından biri de bu, toplu yaşam için hayat sigortası” dedi. “Yani, eninde sonunda, Dünya’daki tüm yaşam güneş tarafından yok edilecek. Güneş giderek genişliyor ve bu nedenle bir noktada çok gezegenli bir uygarlık olmamız gerekiyor çünkü Dünya kül olacak.”

Trump yönetiminin maliyet ve düzenleme azaltıcı Devlet Verimliliği Departmanını yöneten Musk, “yaşamı imkansız kılacak kadar ısınmadan önce” yaklaşık 450 milyon yılımız olduğunu tahmin ediyor.

Bu, SpaceX‘in, Musk‘ın Mars’a yerleşimi ekonomik olarak mümkün kılacağını düşündüğü tamamen yeniden kullanılabilir araç olan Starship‘in geliştirme ve testlerini tamamlaması için oldukça uzun bir yol.

Bugüne kadar yapılmış en büyük ve en güçlü roket olan Starship bugüne kadar sekiz kez, bu yıl ise iki kez uçtu. Sırasıyla Ocak ve Mart aylarında fırlatılan 2025 test görevlerinin her ikisi de kısmen başarılı oldu. Starship‘in devasa ilk kademe güçlendiricisi Super Heavy iyi bir performans sergiledi ancak aracın Gemi üst kademesi uçuşa 10 dakikadan az bir süre kala patladı.

SpaceX şu anda Starship‘in bir sonraki fırlatışı için hazırlıklarını sürdürüyor; şirket 9. uçuşu gerçekleştirecek olan Super Heavy ve Ship‘in motorlarını şimdiden test etti. Ancak herhangi bir hedef tarih açıklanmadı.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

08:32:02

Su Damlacıklarındaki 'Mikrolightning' Dünya'da Yaşamı Başlatmış Olabilir

Bir çalışma, su püskürtülerindeki elektrik yüklerinin, inorganik maddelerden organik moleküller oluşturan kimyasal reaksiyonlara neden olabileceğini gösteriyor. Stanford Üniversitesi'nde yapılan yeni bir araştırma, Dünya'nın erken atmosferinde bulunduğu düşünülen bir gaz karışımına püskürtülen suyun, DNA ve RNA'nın bileşenlerinden biri olan urasil de dahil olmak üzere karbon-azot bağlarına sahip organik moleküllerin oluşumuna yol açabileceğini gösteriyor…

Science Advances dergisinde yayımlanan çalışma, gezegendeki yaşamın bir yıldırım çarpmasıyla başladığını savunan ve çok tartışılan Miller–Urey hipotezine kanıt ve yeni bir bakış açısı getiriyor. Bu teori, su ve inorganik gazlardan oluşan bir karışıma elektrik uygulanmasıyla organik bileşiklerin oluşabileceğini gösteren 1952 tarihli bir deneye dayanıyor.

Mevcut çalışmada araştırmacılar, küçük elektrik yükleri üreten su spreyinin bu işi kendi başına yapabildiğini, ilave elektriğe gerek olmadığını buldular.

Stanford Beşeri Bilimler ve Bilimler Okulu'nda Marguerite Blake Wilbur Doğa Bilimleri Profesörü ve kimya profesörü olan kıdemli yazar Richard Zare, “Karşıt yüklü su mikro damlacıkları arasındaki mikroelektrik boşalmalar, Miller-Urey deneyinde daha önce gözlemlenen tüm organik molekülleri oluşturuyor ve bunun yaşamın yapı taşlarını oluşturan moleküllerin prebiyotik sentezi için yeni bir mekanizma olduğunu öneriyoruz” dedi.

Microlightning'in gücü ve potansiyeli

Oluşumundan sonraki birkaç milyar yıl boyunca Dünya'nın bir kimyasallar girdabına sahip olduğu, ancak günümüzde canlıları oluşturan proteinler, enzimler, nükleik asitler, klorofil ve diğer bileşikler için gerekli olan karbon-azot bağlarına sahip organik moleküllerin neredeyse hiç bulunmadığı düşünülmektedir.

Bu biyolojik bileşenlerin nasıl ortaya çıktığı uzun zamandır bilim insanlarının kafasını kurcalıyordu ve Miller–Urey deneyi olası bir açıklama getirdi: okyanusa düşen ve metan, amonyak ve hidrojen gibi erken gezegen gazlarıyla etkileşime giren yıldırım bu organik molekülleri yaratabilirdi. Bu teoriyi eleştirenler, yıldırımın çok seyrek olduğunu ve okyanusun bunun gerçekçi bir neden olabilmesi için çok büyük ve dağınık olduğunu belirttiler.

Zare, doktora sonrası akademisyenler Yifan Meng ve Yu Xia ve yüksek lisans öğrencisi Jinheng Xu ile birlikte bu araştırmayla başka bir olasılık öneriyor. Ekip ilk olarak su damlacıklarının bir sprey veya sıçrama ile bölündüğünde nasıl farklı yükler geliştirdiğini araştırdı. Daha büyük damlacıkların genellikle pozitif yük taşıdığını, daha küçük olanların ise negatif olduğunu buldular. Zıt yüklü damlacıklar birbirlerine yaklaştığında, aralarında kıvılcımlar sıçradı. Zare buna “mikrolightning” adını veriyor, çünkü bu süreç enerjinin bulutlarda yıldırım olarak birikmesi ve boşalması ile ilgili. Araştırmacılar, insan gözüyle tespit edilmesi zor olan ışık parıltılarını belgelemek için yüksek hızlı kameralar kullandılar.

Mikrolightning'in küçük flaşlarını görmek zor olsa da, hala çok fazla enerji taşıyorlar. Araştırmacılar bu gücü, Dünya'nın erken dönemlerinde mevcut olduğu düşünülen nitrojen, metan, karbondioksit ve amonyak gazlarını içeren bir gaz karışımına oda sıcaklığında su püskürterek gösterdiler. Bunun sonucunda hidrojen siyanür, amino asit glisin ve urasil gibi karbon-azot bağlarına sahip organik moleküller oluştu.

Araştırmacılar bu bulguların, gezegendeki yaşamı başlatanın yıldırımlar değil, dalgaların ya da şelalelerin çıkardığı küçük kıvılcımlar olduğunu gösterdiğini savunuyor.

Zare, “Dünya'nın erken dönemlerinde, her yerde su püskürmeleri vardı -yarıklara veya kayalara karşı ve bunlar birikip bu kimyasal reaksiyonu yaratabilir” dedi. “Bence bu, insanların Miller-Urey hipoteziyle ilgili birçok sorunun üstesinden geliyor.”

Zare'nin araştırma ekibi, su buharının gübrede önemli bir bileşen olan amonyak üretimine nasıl yardımcı olabileceği ve su damlacıklarının kendiliğinden nasıl hidrojen peroksit ürettiği de dahil olmak üzere küçük su parçalarının potansiyel gücünü araştırmaya odaklanıyor.

“Suyu genellikle çok iyi huylu olarak düşünürüz, ancak küçük damlacıklar şeklinde bölündüğünde su oldukça reaktiftir” dedi.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

10:07:03

Dünya yaklaşık 80 cm Eğildi

Yirmi yıldan kısa bir sürede, Dünya yaklaşık 80 cm eğildi. Bu olmamalıydı. Peki bu neden oldu? İnsanlar yeraltı sularını pompaladıklarında, bunun Dünya'nın dönüş eğimi üzerinde önemli bir etkisi oluyor. Buna ek olarak, bir çalışma yeraltı suyu pompalamasının iklim değişikliği üzerinde ne kadar etkisi olduğunu belgeliyor…

Bu nispeten yeni verinin anlaşılması, deniz seviyesinin yükselmesinin nasıl önlenebileceğinin daha iyi anlaşılmasını sağlayabilir.

Suyun gücü vardır. Hatta o kadar güçlüdür ki, Dünya'nın yeraltı suyunu pompalamak gezegenin eğimini ve dönüşünü değiştirebilir. Ayrıca deniz seviyesinin yükselmesini ve iklim değişikliğinin diğer sonuçlarını da etkileyebilir.

Yeraltı suyunu pompalamanın daha önce düşünülenden daha büyük bir sonucu var gibi görünüyor. Ancak şimdi –Geophysical Research Letters dergisinde yayımlanan bir çalışma sayesinde- yirmi yıldan kısa bir süre içinde yeraltı suyunun pompalanması sonucunda Dünya'nın yaklaşık 80 cm eğildiğini görebiliyoruz. Bu da deniz seviyesinin yaklaşık 61 cm yükselmesine denk geliyor.

Seul Ulusal Üniversitesi'nde jeofizikçi ve çalışma lideri olan Ki-Weon Seo yaptığı açıklamada, “Dünya'nın dönüş kutbu aslında çok değişiyor” diyor. “Çalışmamız, iklimle ilgili nedenler arasında, yeraltı suyunun yeniden dağılımının aslında dönme kutbunun kayması üzerinde en büyük etkiye sahip olduğunu gösteriyor.”

Dünya dönel bir kutup üzerinde hareket ederken, gezegendeki su dağılımı kütle dağılımını etkiler. “Dönen bir topaca küçük bir ağırlık eklemek gibi,” diyor yazarlar, ”su hareket ettikçe Dünya biraz daha farklı dönüyor.”

2016'da yayımlanan NASA araştırması, su dağılımının Dünya'nın dönüşünü değiştirebileceği konusunda bizi uyardı. Geophysical Research Letters'da yayımlanan bu çalışma ise bu gerçeğe bazı somut rakamlar eklemeye çalışıyor. Seo, “Dönme kutbunun kaymasının açıklanamayan nedenini bulduğum için çok mutluyum” diyor. “Öte yandan, bir Dünya sakini ve bir baba olarak, yeraltı suyu pompalamanın deniz seviyesinin yükselmesinin bir başka kaynağı olduğunu görmek beni endişelendiriyor ve şaşırtıyor.”

Çalışma 1993'ten 2010'a kadar olan verileri içeriyor ve 2.150 gigaton kadar yeraltı suyunun pompalanmasının Dünya'nın eğiminde yaklaşık yaklaşık 80 cm'lik bir değişikliğe neden olduğunu gösteriyor. Pompalama büyük ölçüde sulama ve insan kullanımı için yapılmakta ve yeraltı suyu sonunda okyanuslara taşınmaktadır.

Çalışmada araştırmacılar, Dünya'nın dönme kutbunun kaymasında ve suyun hareketinde gözlemlenen değişiklikleri modelledi. Çeşitli senaryolarda, yerçekimine uyan tek model, 2.150 gigaton yeraltı suyu dağılımını içeren modeldi.

NASA'nın Jet İtiş Gücü Laboratuvarı'nda araştırmacı bilim insanı olan ve 2016'daki çalışmada yer alan Surendra Adhikari, ek araştırmanın önemli olduğunu söylüyor. “Yeraltı suyu pompalamasının kutup hareketi üzerindeki rolünü ölçtüler” diyor bir haber bülteninde, ”ve bu oldukça önemli.”

Suyun nereden nereye gittiği önemli. Suyun orta enlemlerden yeniden dağıtılması en büyük farkı yaratıyor, bu nedenle hem batı Kuzey Amerika'dan hem de kuzeybatı Hindistan'dan gelen yoğun su hareketimiz eğim değişikliklerinde önemli bir rol oynadı.

Su hareketinin etkisi bu kadar kısa ve nispeten yakın bir süre için bilindiğine göre, tarihsel verileri incelemek eğilimleri göstermeye yardımcı olabilir ve yeraltı suyu hareketi etkilerinin anlaşılmasına daha fazla derinlik sağlayabilir.

Seo, “Dünya'nın dönüş kutbundaki değişiklikleri gözlemlemek, kıta ölçeğindeki su depolama değişimlerini anlamak için yararlıdır” diyor.

Bu veriler aynı zamanda korumacıların deniz seviyesinin sürekli yükselmesini ve diğer iklim sorunlarını engellemek için nasıl çalışacaklarını anlamalarına yardımcı olabilir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

15:22:31

Bilim İnsanları Dünya Etrafındaki Görünmez Elektrik Alanını İlk Kez Tespit Etti

Dünyamızın etrafını saran görünmez, zayıf bir enerji alanı nihayet tespit edildi ve ölçüldü. İlk kez 60 yıldan uzun bir süre önce varsayılan bir elektrik alanı olan ambipolar alan olarak adlandırılan bu alanın keşfi, güzel ve sürekli değişen dünyamızın davranışını ve evrimini inceleme ve anlama şeklimizi değiştirecek…

NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi‘nden gökbilimci Glyn Collinson, “Atmosferi olan her gezegenin ambipolar bir alanı olmalıdır” diyor.

“Artık bunu nihayet ölçebildiğimize göre, zaman içinde gezegenimizi ve diğerlerini nasıl şekillendirdiğini öğrenmeye başlayabiliriz.”

Dünya sadece uzayda hareketsiz duran bir toprak parçası değil. Her türlü alanla çevrilidir. Yerçekimi alanı var. Yerçekimi hakkında çok fazla şey bilmiyoruz, özellikle de ne kadar yaygın olduğunu düşünürsek, ama yerçekimi olmasaydı bir gezegenimiz olmazdı. Yerçekimi ayrıca atmosferin yüzeye karşı sıkı durmasına da yardımcı olur.

Ayrıca Dünya’nın iç kısmındaki dönen, iletken malzeme tarafından üretilen ve kinetik enerjiyi uzaya doğru dönen manyetik alana dönüştüren manyetik alan da vardır. Bu, gezegenimizi güneş rüzgârının ve radyasyonun etkilerinden korur ve ayrıca atmosferin uçup gitmesini önlemeye yardımcı olur.

1968 yılında bilim insanları uzay çağına kadar fark edemediğimiz bir olguyu tanımladılar. Dünya’nın kutupları üzerinde uçan uzay araçları, Dünya’nın atmosferinden kaçan parçacıklardan oluşan süpersonik bir rüzgar tespit etti. Bunun en iyi açıklaması üçüncü bir elektrik enerjisi alanıydı.

“Buna ambipolar alan deniyor ve bir kaos unsuru. Yerçekimine karşı koyuyor ve parçacıkları uzaya sürüklüyor,” diye açıklıyor Collinson bir videoda.

“Ancak bunu daha önce hiç ölçemedik çünkü teknolojiye sahip değildik. Biz de bu büyük görünmez kuvveti aramak için Endurance roket gemisini inşa ettik.”

Ambipolar alanın şu şekilde çalışması bekleniyordu. Yaklaşık 250 kilometre yükseklikten başlayarak, atmosferin iyonosfer adı verilen bir katmanında, aşırı ultraviyole ve güneş radyasyonu atmosferik atomları iyonize ederek negatif yüklü elektronları koparır ve atomu pozitif yüklü bir iyona dönüştürür.

Daha hafif elektronlar uzaya doğru uçmaya çalışırken, daha ağır iyonlar yere doğru batmaya çalışacaktır. Ancak plazma ortamı yük nötrlüğünü korumaya çalışacak, bu da elektronlar ve iyonlar arasında onları birbirine bağlayacak bir elektrik alanının ortaya çıkmasına neden olacaktır.

Buna ambipolar alan denir çünkü her iki yönde de çalışır; iyonlar aşağıya doğru, elektronlar ise yukarıya doğru bir çekim sağlar.

Sonuç olarak atmosfer şişer; artan irtifa bazı iyonların uzaya kaçmasına izin verir, kutup rüzgarında gördüğümüz de budur.

Bu iki kutuplu alan inanılmaz derecede zayıf olacaktır, bu yüzden Collinson ve ekibi bunu tespit etmek için enstrümantasyon tasarladı. Bu deneyi taşıyan Endurance görevi Mayıs 2022’de fırlatıldı ve değerli, zor kazanılmış verileriyle Dünya’ya geri düşmeden önce 768,03 kilometre yüksekliğe ulaştı.

Ve başarılı oldu. Elektrik potansiyelinde sadece 0,55 voltluk bir değişiklik ölçtü – ama gereken tek şey buydu.

Collinson, “Yarım volt neredeyse hiçbir şey değil – sadece bir saat pili kadar güçlü,” diyor. “Ama kutup rüzgarını açıklamak için doğru miktar bu.”

Bu miktardaki yük, hidrojen iyonlarını yerçekiminin 10,6 katı bir güçle çekerek Dünya’nın kutupları üzerinde ölçülen süpersonik hızlarda uzaya fırlatmak için yeterlidir.

Hidrojen iyonlarından daha ağır olan oksijen iyonları da daha yükseğe fırlatılarak, yüksek irtifalardaki iyonosferin yoğunluğunu, ambipolar alan olmadan olması gereken yoğunluğa kıyasla yüzde 271 oranında artırıyor.

Daha da heyecan verici olan ise bunun sadece ilk adım olması. Ambipolar alanın daha geniş etkilerini, ne kadar süredir orada olduğunu, ne işe yaradığını ve gezegenimizin ve atmosferinin evrimini ve hatta muhtemelen yüzeyindeki yaşamı şekillendirmeye nasıl yardımcı olduğunu bilmiyoruz.

Collinson, “Bu alan Dünya’nın çalışma şeklinin temel bir parçasıdır” diyor. “Ve artık nihayet ölçebildiğimize göre, bu büyük ve heyecan verici sorulardan bazılarını sormaya başlayabiliriz.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

17:34:41

Kutuplardaki Buzların Erimesi Dünya’nın Dönüşünü Ağırlaştırarak Günlerin Uzamasına Neden Oluyor

Yeni bir çalışma, Dünya’nın dönüş ekseninin iklim değişikliği ve gezegenin iç dinamikleri nedeniyle “kaydığını” ortaya koyuyor. Çağlar boyunca, insan eylemlerinin Dünya’nın hareketleri, yani dönüş hızı ve ekseni üzerinde çok az etkisi oldu…

Bu hareketler öncelikle Ay’ın çekim gücü ile çekirdek ve mantodaki iç süreçler tarafından yönetiliyordu.

Ancak şimdi, insan faaliyetlerinin neden olduğu eriyen buz tabakaları bu doğal hareketleri bozuyor.

ETH Zürih‘teki araştırmacılar, Dünya’nın dönen ekseninin kabuğa göre hareketi olan kutup hareketini daha iyi anlamak için son teknoloji yapay zekâ modellerini kullandılar.

Çalışma, sera gazı emisyonlarının artmaya devam etmesi halinde, nihayetinde Ay’ın gelgit kuvvetinin uzun süredir devam eden etkisinden daha ağır basacağını öngörüyor. Ay, milyarlarca yıldır günlerimizin istikrarlı bir şekilde uzamasını belirliyor.

“Biz insanlar gezegenimiz üzerinde fark ettiğimizden daha büyük bir etkiye sahibiz. Bu da doğal olarak gezegenimizin geleceği için bize büyük sorumluluk yüklüyor” diyor ETH Zürih İnşaat, Çevre ve Geomatik Mühendisliği Bölümü Uzay Jeodezisi Profesörü Benedikt Soja.

Günlerin uzaması
Yakın zamanda yapılan iki araştırma, eriyen buzullar, gezegenin yalpalanması ve günlerimizin uzunluğu arasındaki şaşırtıcı bağlantıyı inceledi.

Kutuplardaki buz erimesi kütleyi ekvatora doğru yeniden dağıtarak Dünya’nın dönüşünü yavaşlatır. Su kutuplardan ekvatora doğru hareket ederek Dünya’nın dengesini bozar.

Dünya yüzeyindeki buzlar eridikçe, gezegenin dönüşünü yavaşlatır ve günü uzatır. ETH Zürih araştırması, yavaşlamanın günlerimizi biraz uzattığını gösteriyor – tipik 86.400 saniyeye kıyasla sadece birkaç milisaniye.

Fizikte açısal momentumun korunumu diye bir yasa vardır. Temel olarak, dönen bir nesnenin, bir şey onu değişmeye zorlamadıkça aynı hızda dönmeye devam etmekten hoşlandığını söyler. Dünya’nın dönüşü de bu kurala uyar. Eriyen buz kütleyi yeniden dağıtır ve yasaya göre bu kayma Dünya’nın dönüşünü yavaşlatır.

Soja, “Bu, kütlede bir kaymanın gerçekleştiği ve bunun Dünya’nın dönüşünü etkilediği anlamına geliyor” dedi.

Araştırmacılar ayrıca Dünya’nın ekseninin uzun süreler boyunca neden ve nasıl kademeli olarak hareket ettiğini de inceledi. Ekip, Dünya’nın çekirdeği, mantosu ve yüzeydeki iklim içindeki hareketlerin kutup hareketine nasıl katkıda bulunduğunu açıklayan, bugüne kadarki en kapsamlı modeli oluşturmak için fizik bilgisine sahip sinir ağlarını kullandı.

Bu iki çalışma Dünya’daki karmaşık etkileşimler ağını vurgulamaktadır. Buzun erimesi gibi yüzeydeki olayların çekirdeğin derinliklerinde sonuçları olabilir ve bunun tersi de geçerlidir.

Soja, “İklim değişikliği Dünya’nın dönüş ekseninin hareket etmesine neden oluyor ve öyle görünüyor ki açısal momentumun korunumundan kaynaklanan geri bildirim de Dünya’nın çekirdeğinin dinamiklerini değiştiriyor” dedi.

Çalışmanın başyazarı ve doktora öğrencisi Kiani Shahvandi basın açıklamasında, “Devam eden iklim değişikliği bu nedenle Dünya’nın derinliklerindeki süreçleri bile etkiliyor olabilir ve daha önce varsayılandan daha büyük bir erişime sahip olabilir” diye ekledi.

Araştırmacılar bu çekirdek değişikliklerinin çok küçük olduğunu ve endişe edilecek bir durum olmadığını vurgulamaktadır. Ancak bu araştırma, iklim değişikliğinin gezegenimizi etkilediği karmaşık yollara ilişkin değerli bilgiler sunuyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…