21:14:21

Bilim İnsanlarından Deniz Suyunu Tatlı Suya Dönüştüren Çığır Açıcı Buluş

Ulsan Ulusal Bilim ve Teknoloji Enstitüsü’nden (UNIST) araştırmacılar, küresel su kıtlığı sorununa umut verecek güneş enerjili bir tuzdan arındırma sistemi geliştirdi. Yeni teknoloji, deniz suyundan bile çok daha tuzlu, yüzde 20 tuz içeren çözeltilerden saatte 3,4 litre tatlı su üretebiliyor…

Advanced Energy Materials dergisinde yayımlanan bu çalışma, oksit perovskit güneş panelleriyle ısıyı doğrudan enerjiye dönüştürüyor. Ayrıca sistemin “tek yönlü akışkan tasarımı”, tuz kristallerini panellerin kenarlarına iterek birikmeyi önlüyor. Böylece panelin hem verimi hem de ışık geçirgenliği korunuyor.

Araştırma ekibinin başındaki Profesör Ji-Hyun Jang, bu gelişmeyi “inanılmaz bir ilerleme” olarak nitelendiriyor ve teknolojinin küresel su krizine pratik, çevre dostu ve ölçeklenebilir bir çözüm sunduğunu belirtiyor.

Dünyada dört milyardan fazla insan hâlâ güvenli içme suyuna erişemiyor. Kuraklıklar, aşırı hava olayları ve iklim değişikliğinin etkileriyle bu sayının daha da artması bekleniyor. Yeni sistem, enerji ihtiyacını tamamen güneşten karşıladığı için, genellikle fosil yakıtlara dayanan geleneksel tuzdan arındırma yöntemlerine göre hem daha çevreci hem de düşük maliyetli bir alternatif oluşturuyor.

Üstelik teknoloji, yüksek tuz yoğunluğuna sahip çözeltilerde bile kararlı şekilde çalışarak, diğer tuzdan arındırma işlemlerinden kalan tuzlu atıkların değerlendirilmesi için de yeni bir yol sunuyor. Araştırma ekibine göre bu sistem, ileri malzeme mühendisliğiyle akıllı tasarımı bir araya getirerek hem verimliliği hem de dayanıklılığı artırıyor.

İklim değişikliğinin su kaynakları üzerindeki baskısı artarken, bu güneş enerjili sistem, gelecekte milyonlarca insana temiz içme suyu sağlayabilecek umut verici bir adım olarak görülüyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

19:12:10

MIT Mühendisleri Güneş Enerjisi Kullanarak Deniz Suyunu İçme Suyuna Dönüştüren Ucuz Bir Cihaz İcat Etti

Massachusetts Institute of Technology (MIT) mühendisleri içilebilir su yaratma yöntemimizi değiştirmiş olabilirler. Bu değişiklik, su sıkıntısı çeken devletlerin içilebilir su elde etmelerini kolaylaştırabilecek küçük ve düşük maliyetli bir tuzdan arındırma cihazı sayesinde gerçekleşti…

Yeni cihaz, geçtiğimiz ay Joule'de yayımlanan bir çalışmada ana hatlarıyla açıklandı. Çalışmaya göre, küçük cihaz hem düşük maliyetli hem de ölçeklenebilir olduğundan, tuzlu suya erişimi olan ve şu anda su sıkıntısı çeken devletler için mükemmel bir seçenek.

Özellikle iklim değişikliği ve küresel ısınma gezegenimizde ağır izlerini bırakmaya devam ettikçe yazların daha sıcak geçtiği artık bir sır değil. Artan sıcaklıklarla ilgili sorunun bir parçası da önemli tatlı su kaynaklarının kurumasıdır. Aynı su kaynaklarının aşırı kullanımı da mühendisleri suya ihtiyaç duyan insanlara su sağlamanın alternatif yollarını aramaya itiyor.

Bu yeni düşük maliyetli tuzdan arındırma cihazı, Dünya'nın okyanuslarında bulunan devasa miktardaki suya erişmemizi sağlayacağı için gidişatı değiştirmeye yardımcı olacaktır. Ancak tuzdan arındırma cihazları genellikle aşırı pahalıdır; Meksika'daki bir tesisin yaklaşık 5 milyar dolara mal olması tahmin edilmektedir. Ayrıca, bu tür cihazlar – en azından yüz binlerce insana su sağlamak için gereken ölçekte – çok yüksek miktarda ısıya ihtiyaç duymaktadır.

MIT ve Çin'deki mühendisler tarafından yapılan düşük maliyetli tuzdan arındırma cihazının bu kadar ses getirmesinin nedeni de budur. Buradaki cihaz, suyun tuzdan arındırılmasına yardımcı olmak için güneş ışığından yararlanıyor. Bu sayede elektrikle çalışan herhangi bir harici enerji kaynağına ihtiyaç duyulmuyor ve mühendisler bir bavul boyutuna kadar büyütüldüğünde saatte yaklaşık 4 litre su üretebileceğini söylüyor.

Şimdi bunu bir fabrika boyutuna kadar büyüttüğümüzü hayal edin. Tabii ki bu biraz bilim ve matematik gerektiriyor, çünkü cihaz büyük ölçüde termohalin adı verilen ve suyun yükselen ısıya tepki olarak okyanusta doğal olarak dolaşmasıyla ortaya çıkan bir sürece benzer bir sürece dayanıyor.

Havaya maruz kaldığında, güneş ışığı suyu buharlaşmaya iterek tuzunu geride bırakır. Bu tuz daha konsantre ve yoğun hale geldikçe, su da ağırlaşır ve aşağı doğru akmak ister. Bu da suyun tuzu reddetmesini, tuzdan arındırılmasını ve içmek için tatlı suya dönüştürülmesini sağlar.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

21:04:36

İçme suyumuzu deniz suyundaki tuzu alarak okyanustan elde edemez miyiz?..
Pasifik Enstitüsü Başkanı Peter Gleick bu soruya bir yanıt arıyor:

Dünya okyanuslarındaki tüm suya rağmen, insanların su ihtiyacının yüzde yarısından daha azını tuzdan arındırılmış su ile karşılıyoruz. Şu anda yılda 4.000 kilometre küp tatlı su kullanıyoruz ve genel olarak yeterli miktarda su var. Yine de bölgesel kıtlıklar giderek artıyor…

Öyleyse neden kıtlığı ve artan su çatışmalarını hafifletmek için daha fazla tuzdan arındırma yapmıyoruz?

Sorun şu ki, suyun tuzdan arındırılması çok fazla enerji gerektiriyor. Tuz suda çok kolay çözünerek güçlü kimyasal bağlar oluşturur ve bu bağları kırmak zordur. Enerji ve suyu tuzdan arındırma teknolojisinin her ikisi de pahalıdır ve bu da suyu tuzdan arındırmanın oldukça maliyetli olabileceği anlamına gelir.

Tuzdan arındırma işlemine kesin bir rakam vermek zordur; bu rakam işçilik ve enerji maliyetlerine, arazi fiyatlarına, finansal anlaşmalara ve hatta suyun tuz içeriğine bağlı olarak yerden yere büyük farklılıklar gösterir. Okyanustan bir metreküp tuzdan arındırılmış su üretmenin maliyeti 1 doların biraz altından 2 doların çok üstüne kadar çıkabilir. Bu da ABD’de iki kişinin evde bir günde tükettiği kadar bir miktara denk geliyor.

Ancak kaynağı bir nehir veya akifer olarak değiştirdiğinizde bir metreküp suyun maliyeti 10 ila 20 sente kadar düşebilir ve çiftçiler genellikle çok daha az öderler.

Bu da yerel tatlı su kullanmanın deniz suyunu tuzdan arındırmaktan neredeyse her zaman daha ucuz olduğu anlamına geliyor. Ancak bu fiyat farkı kapanmaktadır. Örneğin, Kaliforniya gibi bir yerde yeni bir su kaynağı bularak ya da yeni bir baraj inşa ederek artan talebi karşılamak, suyun metreküpü başına 60 sente kadar mal olabilir.

Ve bazen bu geleneksel su “toplama” yöntemleri artık mevcut değildir. Bu nedenle, bu maliyet rakamının artmaya devam etmesi bekleniyor; Kaliforniya’nın tuzdan arındırmayı ciddi olarak düşünmesinin ve Tampa, Fla. kentinin ABD’deki en büyük tuzdan arındırma tesisini inşa etmeye karar vermesinin nedeni de bu.

Uluslararası Tuzdan Arındırma Birliği, 2007 yılı itibariyle dünya çapında faaliyet gösteren yaklaşık 13.000 tuzdan arındırma tesisi olduğunu söylüyor. Bu tesisler günde yaklaşık 55,6 milyar litre içilebilir tatlı su pompalamaktadır. Bu tesislerin çoğu Suudi Arabistan gibi petrolden elde edilen enerjinin ucuz ama suyun kıt olduğu ülkelerde bulunuyor.

Peki tuzu sudan ayırmak için enerji nasıl kullanılıyor?

Tuzlu sudaki bağları kırmak için iki temel yöntem vardır: termal damıtma ve membran ayırma. Termal damıtma ısı içerir: Suyu kaynatmak onu buhara dönüştürür – tuzu geride bırakarak – bu da toplanır ve soğutularak tekrar suya yoğunlaştırılır.

En yaygın membran ayırma türüne ters osmoz denir. Deniz suyu, tuzu sudan ayıran yarı geçirgen bir zardan geçirilir. Teknoloji tipik olarak termal damıtmadan daha az enerji gerektirdiğinden, Tampa’nınki gibi çoğu yeni tesis artık ters ozmoz kullanıyor.

Tuzdan arındırmanın çevresel maliyetleri de vardır. Deniz yaşamı tuzdan arındırma tesislerinin içine çekilebilir, yavru balıklar ve planktonlar gibi küçük okyanus canlılarını öldürerek besin zincirini bozabilir. Ayrıca, çok konsantre bir tuzlu su olarak kalan ayrıştırılmış tuzun ne yapılacağı sorunu da vardır. Bu aşırı tuzlu suyu okyanusa geri pompalamak yerel su yaşamına zarar verebilir. Bu etkilerin azaltılması mümkündür, ancak maliyetleri artırır.

Ekonomik ve çevresel engellere rağmen, diğer kaynaklardan gelen su tükendikçe tuzdan arındırma giderek daha cazip hale geliyor. Yeraltı sularını aşırı derecede pompalıyoruz, ekonomik ve çevresel olarak karşılayabileceğimizden daha fazla baraj inşa ettik ve erişilebilir nehirlerin neredeyse tamamını kullandık.

Mevcut suyumuzu daha verimli kullanmak için çok daha fazlası yapılmalıdır, ancak dünya nüfusunun artması ve su kaynaklarının azalması ile birlikte ekonomik gidişat yakında tuzdan arındırma lehine dönebilir.

Pasifik Enstitüsü, Oakland, Kaliforniya merkezli, kar amacı gütmeyen ve kendini dünyanın su ihtiyacını çözmeye adamış bir düşünce kuruluşudur. Kuruluş 2006 yılında yayımladığı “Tuzdan Arındırma, Bir Tuz Tanesi ile” başlıklı raporunda bu konuları derinlemesine incelemiştir. Peter Gleick ayrıca 2000 yılında, kendisi ve meslektaşlarının tuzdan arındırma ve diğer konuları inceledikleri The World’s Water adlı bir kitap yazmıştır.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

02:13:21
Tarihin en ölümcül kitlesel yok oluşunun ardından okyanus yaşamı gelişmiş olabilir…
Deniz ekosistemleri Permiyen -Triyas yok oluşundan sadece bir milyon yıl sonra yeniden faaliyete geçti…

Okyanus yaşamı, Dünya'nın en ölümcül kitlesel yok oluşunun ardından hızla toparlanmış olabilir. Güney Çin'de bulunan fosiller, Permiyen-Triyas kitlesel yok oluşundan sonra okyanus yaşamının sadece bir milyon yıl içinde toparlanmış olabileceğini gösteriyor.

Araştırmacılar 10 Şubat tarihli Science dergisinde, Dünya tarihinde bilinen en şiddetli kitlesel yok oluşun ardından, canlı deniz ekosistemlerinin sadece bir milyon yıl içinde toparlanmış olabileceğini bildirdi. Bu, daha önce düşünülenden milyonlarca yıl daha hızlı. Güney Çin'deki Guiyang şehri yakınlarında keşfedilen bozulmamış fosillerden oluşan bu kanıt, günümüz okyanus ekosistemlerinin ilk temellerini temsil ediyor olabilir.

Araştırmada yer almayan San Francisco'daki Kaliforniya Bilimler Akademisi'nden paleontolog Peter Roopnarine, geleneksel hikayenin, bu kitlesel yok oluştan sonra okyanusun milyonlarca yıl boyunca ölü olduğu yönünde olduğunu söylüyor. “Bu doğru değil. Okyanus çok canlıydı.”

Büyük Ölüm ya da Permiyen-Triyas kitlesel yok oluşu, yaklaşık 251,9 milyon yıl önce, Permiyen Dönemi'nin sonunda, bir dizi büyük volkanik patlamanın ardından meydana geldi.

Roopnarine, “Okyanuslar önemli ölçüde ısındı ve asitleşme, oksijensizleşme – yaygın ölü bölgelere neden oldu – ve zehirlenme olduğuna dair kanıtlar var” diyor. “Okyanusun bazı kısımlarına sülfür gibi çok sayıda zehirli element girdi.”

Denizlerdeki yaşam zarar gördü. Deniz canlılarının yüzde 80'inden fazlasının nesli tükendi. Hatta bazı araştırmacılar, bir ekosistemin besin ağındaki tüm trofik seviyelerin yok olmuş olabileceğini öne sürdüler.

Tüm bu kayıpların ardından yaşamın tam olarak ne kadar sürede toparlandığını anlamak zor olmuştur. 2010 yılında Çin'deki Luoping biyotasından elde edilen fosilleri inceleyen araştırmacılar, karmaşık deniz ekosistemlerinin 10 milyon yıl içinde tamamen toparlandığını öne sürdü. Daha sonra, Amerika Birleşik Devletleri'nin batısındaki Paris biyotası ve Çin'deki Chaohu biyotası gibi diğer fosil buluntuları, bilim insanlarının deniz ekosistemlerinin sadece 3 milyon yıl içinde kendilerini yeniden kurduklarını öne sürmelerine yol açtı.

Ardından 2015 yılında, tesadüfi bir keşif aradaki farkı tekrar daralttı. O zamanlar Wuhan'daki Çin Yerbilimleri Üniversitesi'nde lisans öğrencisi olan paleontolog Xu Dai, Guiyang şehri yakınlarındaki bir saha gezisi sırasında erken Triyas dönemine ait kayaları incelerken bir parça siyah şeyli yararak açtı. Kayanın içinde, daha sonra ilkel bir ıstakoz olarak tanımlanacak olan şaşırtıcı derecede iyi korunmuş bir fosil keşfetti.

Eklembacaklının kusursuz durumu, bir dizi geri dönüş gezisini tetikledi. Şu anda Fransa'nın Dijon kentindeki Burgundy Üniversitesi'nde görev yapan Dai ve meslektaşları 2015'ten 2019'a kadar fosilleşmiş yaşamdan oluşan bir bricolage ortaya çıkardı: Beyzbol sopası kadar uzun yırtıcı balıklar. Girdaplı kabuklu ammonoidler. Yılanbalığı benzeri konodontlar. Erken dönem karidesleri. Süngerler. Bivalvler. Fosilleşmiş kaka.

Ve ödüller gelmeye devam etti. Dai ve meslektaşları Guiyang biyotasının hem altında hem de içinde volkanik kül yatakları keşfetti. Küldeki uranyum ve kurşun miktarlarının analizi, Guiyang biyotasının yaklaşık 250,7 ila 250,8 milyon yıl öncesine ait fosiller içerdiğini ortaya koydu. Tarihlendirme, bulunan fosil türleri ve kayalardaki farklı karbon formlarının analiziyle de desteklendi.

Dai, bu yaşta bir yaşam potpurisi bulmanın, deniz ekosistemlerinin Büyük Ölüm'den sonra, sadece 1 milyon yıl içinde hızla toparlandığını gösterdiğini söylüyor.

Araştırmada yer almayan Almanya'daki Hamburg Üniversitesi'nden paleontolog William Foster, alternatif olarak bu durumun, yok oluş olayının tüm trofik seviyeleri yok edemediğini gösterebileceğini söylüyor. “Çevresel açıdan gerçekten stresli bir dünyanız var, ancak bazı eski deniz ekosistemleri hayatta kalıyor.”

Ne olursa olsun, bu ekosistemlerin dayanıklı olduğu açık görünüyor. Tektonik plakaların hareketi nedeniyle, Guiyang biyotasında korunan topluluk erken Triyas döneminde tropik bölgelerde bulunuyordu. O dönemde deniz yüzeyinin sıcaklığı yaklaşık 35⁰ Celsius idi ve geçmiş araştırmalar birçok organizmanın sıcaktan kaçmak için göç etmiş olabileceğini öne sürmüştü. Ancak Foster, Guiyang biyotasının keşfinin buna meydan okuduğunu söylüyor. Deniz canlıları “bunu bir şekilde tolere ediyor, uyum sağlıyorlar.”

Dai'ye göre fosiller, günümüz deniz ekosistemlerinin köklerinin Büyük Ölüm'den kısa bir süre sonra yerleştiğinin kanıtı olabilir. “Bu gruplar, ataları olan modern balıklar, ıstakozlar ve karideslerle akraba” diyor. “Bugünküne benzer deniz ürünleri bulabildiğimiz en eski zaman Guiyang biyotası – dönemidir.”

Ancak Roopnarine şüpheci. Guiyang biyotasının günümüz ekosistemlerine nasıl bağlandığının tam olarak bilinmediğini söylüyor. Fosil topluluğu, istikrarlı bir topluluktan ziyade geçici bir yaşam topluluğunu temsil ediyor olabilir, diye ekliyor ve ammonoidlerin ve konodontların neslinin tükendiğine işaret ediyor.

Dai, daha fazla çalışmanın Guiyang biyotası ile ortaya çıkarılan birçok sorunun çözülmesine yardımcı olacağını söylüyor. O ve meslektaşları, 2019'dan bu yana ilk kez bu yaz sahaya geri dönmeyi planlıyor. Başka bir ıstakoz için gözlerini dört açıp açmayacağı sorulduğunda ise şöyle yanıtlıyor: “Elbette.”

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

01:11:49

Seabed 2030: Dünya Deniz Tabanının Neredeyse %25’i Haritalandı…

Dünyanın tüm okyanus tabanını haritalandırmaya yönelik en önemli uluslararası çaba olan Nippon Vakfı-GEBCO Deniz Tabanı 2030 Projesi, bu yıl okyanus verilerinde Avrupa büyüklüğüne eşit önemli bir artış kaydetti. En son GEBCO Grid rakamı şu anda %23.4’tür ve geçen yılki rakamla karşılaştırıldığında 10.1 milyon kilometrekarelik yeni batimetrik veri artışını yansıtmaktadır. Bu artış yaklaşık Avrupa büyüklüğünde bir alana eşdeğerdir ve dünyanın en büyük sıcak çölü olan Sahra’dan biraz daha büyüktür.

Deniz Tabanının Eksiksiz Bir Haritasının Gerekliliği
Son rakam geçtiğimiz günlerde Nippon Vakfı İcra Direktörü Mitsuyuki Unno tarafından açıklandı. Unno şunları söyledi: “Seabed 2030, sadece beş yıl içerisinde okyanus haritalama alanında bir ilke imza atarak deniz tabanının %23.4’ünün yüksek çözünürlükte haritalanmasını sağlamıştır.

“Gezegenin %70’inden fazlasını kapsamasına rağmen, mavi yüzeyin altında yatanlara ilişkin bilgilerimiz son derece sınırlıdır. Bu önemli bilgi olmadan sürdürülebilir bir geleceğe sahip olmamız mümkün değildir – okyanus tabanının eksiksiz bir haritası, iklim değişikliği ve deniz kirliliği de dahil olmak üzere zamanımızın en acil çevresel sorunlarından bazılarıyla mücadele etmemizi sağlayacak eksik bir araçtır. Bu sayede gezegenimizin geleceğini güvence altına alabileceğiz.”

Deniz tabanının eksiksiz bir haritasının çıkarılması, başta insanlığın geleceği olmak üzere birçok nedenden ötürü gereklidir. Okyanus, Dünya’yı bizim için yaşanabilir kılan küresel sistemleri yönlendirir – oksijen, içme suyu, yiyeceklerimizin çoğu ve iklim nihayetinde deniz tarafından düzenlenir ve sağlanır. Okyanus tabanı topografyası ayrıca su altı tehlikelerinin belirlenmesine yardımcı olur ve sürdürülebilir deniz kaynakları yönetimi ve altyapı gelişimi hakkında bilgi verir.

Seabed 2030 Proje Direktörü Jamie McMichael-Phillips veri artışını memnuniyetle karşıladı: “Okyanus haritalamasının karşı karşıya olduğu ve pandemi nedeniyle inkar edilemez bir şekilde şiddetlenen zorluklara rağmen batimetrik verilerdeki bu büyümeyi görmek cesaret verici.

“Okyanus On Yılı’nda ilerleme kaydederken, geçen yıl kaybedilen zaman ve çabayı telafi etmek için çabalarımızı hızlandırmayı dört gözle bekliyoruz. 2017’den bu yana kaydettiğimiz ilerleme övgüye değer, ancak önümüzdeki görevin bilincindeyiz ve bunu gerçekleştirmek için istekliyiz.”

Okyanus On Yılı
Seabed 2030‘un amiral gemisi programı olduğu Okyanus On Yılı, BM‘nin hükûmetleri, özel sektörü, bilim insanlarını ve sivil toplumu, okyanus sağlığındaki düşüşü tersine çevirmek ve deniz çevresinin sürdürülebilir yönetiminde bir değişiklik yapmak için dönüştürücü bilgi odaklı eylemleri birlikte tasarlamak ve birlikte sunmak üzere harekete geçirmeye yönelik önemli bir girişimdir. IOC-UNESCO, Okyanus On Yılı‘nın uygulanmasına öncülük etmekle görevli BM organıdır.

“Okyanus On Yılı, okyanus topluluğunda karşılaştığımız kalıcı bilgi eksikliklerini bir an önce kapatmakla ilgilidir, çünkü ölçemediğimiz şeyi yönetemeyiz. Deniz tabanının haritalanması bu çabanın temelinde, kökünde yer almaktadır.” IOC-UNESCO Başkanı Ariel Troisi, “son sınırımız olan derin okyanuslarda toplum ve doğa arasında sürdürülebilir bir birlikte yaşam için güvenli, kapsayıcı ve koruyucu mekanizmalar yaratmanın olmazsa olmazıdır” dedi.

Seabed 2030 kısa bir süre önce Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi (NOAA) ile yeni ve önemli bir ortaklık kurduğunu da duyurdu. Seabed 2030, mevcut tüm verileri nihai GEBCO haritasında bir araya getirmek ve gelecekteki haritalama keşiflerini bilgilendirmek üzere veri bulunmayan alanları belirlemek için aktif olarak ortaklıklar aramaktadır.

NOAA‘nın misyonu, derin denizden uzaya kadar değişen çevremizi anlamak ve tahmin etmek ve ABD kıyı ve deniz kaynaklarını yönetmek ve korumaktır. Ajans, ABD Ticaret Bakanlığı‘nın bir parçasıdır ve uluslararası okyanus, balıkçılık, iklim, uzay ve hava durumu politikalarının şekillendirilmesinde kilit liderlik rollerine sahiptir.

Seabed 2030 Ortaklıklar Başkanı Stephen Hall ve NOAA adına Rick Spinrad tarafından imzalanan Mutabakat Zaptı (MOU), iki taraf arasında halihazırda başlamış olan işbirliğini resmileştirmektedir. Ayrıca dünya okyanuslarına ilişkin anlayışımızı da büyük ölçüde genişletecektir.

Okyanus Tabanının Haritalanması için Yeni Araçlar ve Teknolojiler
Spinrad‘ın NOAA ile ilişkisi, iki yıl boyunca Ulusal Okyanus Servisi‘nin başkanlığını ve yedi yıl boyunca Okyanus ve Atmosferik Araştırma Ofisi‘nin başkanlığını yaptığı 2003 yılına dayanmaktadır. Geçen yıl ABD Başkanı Joseph Biden tarafından okyanuslar ve atmosferden sorumlu ticaret müsteşarı olarak aday gösterilmeden önce 2014-2016 yılları arasında baş bilim adamı olarak görev yapan Biden, NOAA‘nın yöneticisi olarak da hizmet vermiştir.

Spinrad, “Okyanus, gezegenin %70’inden fazlasını kaplıyor” dedi. “Tabanını haritalamak ve ölçmek için yeni araç ve teknolojilerin geliştirilmesiyle, fiziksel yapısını ve desteklediği yaşamı ve dolayısıyla tüm gezegenimizi daha iyi anlama kapasitesine sahibiz. Bu bilgi yerel, ulusal ve küresel düzeyde daha iyi, daha sürdürülebilir kararlar almamıza yardımcı olabilir.”

Stephen Hall şunları söyledi: “NOAA ile son ortaklığımızı duyurmaktan mutluluk duyuyoruz. Bu köklü kurumun ve bilim insanlarının sunduğu uzmanlık, bizi bitiş çizgisine bir adım daha yaklaştırmada paha biçilmez bir rol oynayacak. Kalan süre zarfında hızla ilerlemek niyetindeyiz ve Lizbon’daki etkinliğimizde bu önemli Mutabakat Zaptını imzalamak da bunun bir kanıtıdır. Her dakika önemlidir.”

Seabed 2030 Projesi ile toplanan ve paylaşılan tüm veriler, dünyanın okyanus tabanının en eksiksiz batimetrik veri seti olan ve ücretsiz olarak erişilebilen GEBCO küresel gridine dahil edilmektedir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…