21:18:15

Reklamlar Casus Yazılıma Dönüşüyor: AdFection Tehdidi

İnternette karşılaşılan bir reklamın kullanıcı için yalnızca bir ürünün ya da hizmetin tanıtımı anlamına geldiği düşünülüyor. Ancak Citizen Lab ve Confiant tarafından yürütülen ortak bir araştırma, çevrimiçi reklamcılık altyapısının çok daha tehlikeli bir amaçla kullanılabileceğini ortaya koyuyor. Araştırmaya göre İsrailli reklam teknolojisi şirketi Discover-Tech, reklam gösterimlerini hedefli casus yazılım saldırıları için bir araç hâline getiren bir sistemle ilişkilendiriliyor. Bu yöntemde kullanıcıların bir bağlantıya tıklaması, şüpheli bir dosyayı indirmesi veya herhangi bir işlem yapması gerekmiyor. Bazı koşullarda yalnızca kötü amaçlı reklamın görüntülenmesi, cihazın hedef alınması için yeterli olabiliyor…

Araştırmacıların AdFection adını verdiği teknik, dijital reklamcılığın geniş erişim imkânlarını paralı casus yazılımların hedefleme yetenekleriyle birleştiriyor. Böylece normalde çok sayıda internet kullanıcısına ulaşmak için tasarlanan reklam dağıtım sistemleri, belirli kişileri veya kurumları gözetlemeye yönelik saldırılarda kullanılabiliyor. Bu yaklaşımın en dikkat çekici yanı, saldırının kullanıcı açısından sıradan bir internet gezintisinden ayırt edilmesinin son derece güç olabilmesi.

Tek Bir Tıklama Bile Gerekmeyebilir

Siber güvenlik alanında sıfır tıklamalı saldırı, hedef kişinin bir bağlantıya basması veya bir dosyayı açması gibi bilinçli bir etkileşimde bulunmasına gerek kalmadan gerçekleştirilen saldırıları tanımlıyor. AdFection yönteminde ise reklam gösterimi, hedef cihazın belirlenmesi ve saldırı zincirinin başlatılması için bir fırsat olarak kullanılıyor.

Geleneksel kimlik avı saldırılarında kullanıcıların sahte bir bağlantıya tıklaması, giriş bilgilerini paylaşması veya zararlı bir dosyayı çalıştırması beklenir. Sıfır tıklamalı saldırılarda bu tür davranışlara ihtiyaç duyulmayabilir. Saldırganlar, cihazın yazılımındaki bir güvenlik açığından veya reklamın görüntülenmesi sırasında çalışan belirli teknik mekanizmalardan yararlanarak hedefe ulaşmaya çalışabilir.

Araştırmada ele alınan sistemin merkezinde, reklam gösterimi sırasında cihazları tanımaya ve hedeflemeye yarayan teknikler bulunuyor. Cihaz parmak izi adı verilen yöntem, bir bilgisayarın veya mobil cihazın tarayıcı, işletim sistemi ve diğer teknik özelliklerinden yararlanarak onu diğer cihazlardan ayırt etmeyi amaçlıyor. Bu işlem, kullanıcının gerçek adını doğrudan ortaya çıkarmasa bile cihazın farklı ziyaretler veya bağlantılar arasında tanınmasını kolaylaştırabiliyor.

Böyle bir altyapı, saldırganların belirli özelliklere sahip cihazları seçmesine ve uygun hedeflerle karşılaşıldığında saldırıyı devreye sokmasına imkân verebilir. Ancak önemli bir ayrım var: Bir cihazın parmak izinin alınması tek başına casus yazılım bulaştığı anlamına gelmiyor. Cihaza zararlı yazılım yerleştirilmesi için ayrıca çalışan bir istismar zinciri ve uygun teknik koşullar gerekiyor. Dolayısıyla risk, yalnızca reklamın kullanıcıyı tanımasından değil, bu tanıma ve hedefleme kapasitesinin cihazlara sızmak için kullanılabilmesinden kaynaklanıyor.

Controlium Platformu Nasıl Kullanılıyor?

Araştırmada Discover-Tech ile ilişkilendirilen Controlium platformu, reklamcılık altyapısının casus yazılım operasyonlarında nasıl kullanılabileceğine ilişkin önemli bir unsur olarak öne çıkıyor. Bulgulara göre platform, paralı casus yazılım geliştiricilerinin reklam gösterimleri üzerinden hedef cihazları belirlemesine, cihazların teknik özelliklerini değerlendirmesine ve saldırı sürecini otomatikleştirmesine olanak sağlayan bir sistemle bağlantılı.

Bu modelin saldırganlar açısından avantajı, hedefleri tek tek belirleyip onlarla doğrudan iletişim kurmak zorunda kalmamaları. Reklamlar çok sayıda internet sitesinde ve uygulamada gösterilirken arka planda çalışan sistem, istenen özelliklere uyan cihazları ayırt edebilir. Böylece geniş bir kullanıcı kitlesine ulaşan reklam ağı, belirli hedeflere yönelik daha dar kapsamlı bir operasyon için kullanılabilir.

Reklamcılık sektöründe otomatik reklam alım satımı, reklamların hangi kullanıcıya, hangi uygulamada ve hangi koşullarda gösterileceğini belirleyen karmaşık sistemlere dayanıyor. Bu altyapı, reklamların saniyeler içinde çok sayıda farklı dijital ortamda yayımlanmasını sağlıyor. Aynı hız ve ölçek, sistemin kötüye kullanılması durumunda saldırganlara da avantaj sağlayabiliyor.

Buradaki asıl sorun, reklam teknolojisinin kendisinin zararlı olması değil. Sorun, reklam gösterimini yöneten mekanizmaların hedef cihazları belirlemek ve güvenlik açıklarından yararlanmak amacıyla kullanılabilmesi. Kullanıcı, güvenilir görünen bir internet sitesinde haber okurken veya bir mobil uygulamayı kullanırken bile reklamın arkasındaki bütün teknik süreçleri denetleyemiyor.

Al Jazeera’ya Ait En Az 45 Windows Cihazı Hedef Alındı

Araştırmanın dikkat çeken bulgularından biri, 2024 ve 2025 yılları arasında Katar merkezli haber kuruluşu Al Jazeera’ya ait en az 45 Windows cihazının ele geçirilmesiyle ilgili. Bu bulgu, reklam tabanlı saldırıların yalnızca sıradan internet kullanıcıları açısından değil, gazeteciler ve medya kuruluşları gibi hassas hedeflerle çalışan kurumlar bakımından da ciddi sonuçlar doğurabileceğini gösteriyor.

Bir haber kuruluşundaki bilgisayarların hedef alınması, yalnızca cihazlarda saklanan belgelerin tehlikeye girmesi anlamına gelmiyor. Gazetecilerin haber kaynaklarıyla yaptığı görüşmeler, haber hazırlıklarına ilişkin yazışmalar, kurum içi iletişim ve araştırma dosyaları da saldırganların ilgisini çekebilir. Özellikle hassas konularda çalışan gazeteciler için kaynakların kimliğinin açığa çıkması, haber çalışmalarının aksamasından çok daha ağır sonuçlar doğurabilir.

Bununla birlikte, ele geçirilen cihaz sayısı tek başına hangi bilgilerin elde edildiğini veya her cihazda hangi işlemlerin gerçekleştirildiğini açıklamıyor. Bir cihazın saldırıya uğraması, içindeki bütün verilerin mutlaka dışarı çıkarıldığı anlamına gelmez. Bu nedenle bulguların kapsamını değerlendirirken doğrulanmış cihaz ihlalleriyle, olası veri hırsızlığı veya gözetleme sonuçlarını birbirinden ayırmak gerekiyor.

Yine de olayın ölçeği, reklamcılık sistemlerinin hedefli siber operasyonlarda kullanılmasının teorik bir ihtimalden ibaret olmadığını ortaya koyuyor. Özellikle belirli bir kurumun çalışanlarını hedeflemek isteyen saldırganlar için reklam ağları, hedeflerin günlük internet kullanımına ulaşabilecek geniş bir dağıtım kanalı sunabiliyor.

Ancak burada önemli bir ayrım var: Bir kurumun ağına bağlı bir cihazda Discover-Tech reklamının gösterilmiş olması, o cihazın casus yazılımla ele geçirildiğini kanıtlamıyor. Reklam gösterimleri, hedefleme ve gerçek cihaz ihlali birbirinden farklı aşamalar. Araştırmacıların bulguları, reklamların bu tür hassas ağlara ulaşabildiğini ve kullanıcıların en azından profilleme riskiyle karşı karşıya kaldığını gösteriyor. Her bir reklam gösteriminin saldırıyla sonuçlandığı söylenemez.

Buna rağmen geniş dağıtım ağı, potansiyel riskin boyutunu anlamak açısından önemli. Bir reklamın hangi internet sitesinde veya uygulamada gösterileceğini belirleyen sistemler, aynı zamanda çok sayıda kurumun çalışanlarına ve kullanıcılarına ulaşabiliyor. Saldırganlar belirli bir kişinin kullandığı uygulamaları, bulunduğu ağı veya cihaz özelliklerini hedefleme ölçütü olarak kullanabildiğinde sıradan bir reklam gösterimi gözetleme operasyonunun parçasına dönüşebiliyor.

Google ve Diğer Platformlardan Müdahale

Araştırmanın kamuoyuna açıklanmasının ardından Discover-Tech’in reklamcılık sektöründeki faaliyetleri de inceleme konusu oldu. Google ve Beeswax‘ın şirketi platformlarından çıkardığı, IAB Europe‘un ise üyeliğini askıya aldığı bildirildi. Bu adımlar, dijital reklamcılık ekosisteminde faaliyet gösteren şirketlerin yalnızca reklamların içeriğini değil, reklam verenlerin ve aracıların kullandığı teknolojileri de denetlemesinin önemini gösteriyor.

Reklamcılık sistemlerinde güvenlik denetimi çoğu zaman zararlı bağlantılar, sahte reklamlar veya kullanıcıları yanıltan içerikler üzerinde yoğunlaşıyor. Oysa bu olayda reklamın dışarıdan bakıldığında sıradan görünmesi, arkasındaki dağıtım altyapısının kötüye kullanılmasını engellemeye yetmedi. Reklamı yayımlayan internet sitesi veya uygulama, reklamın teknik olarak hangi verileri topladığını ve hangi sunucularla iletişim kurduğunu her zaman doğrudan göremeyebilir.

Bu nedenle sorumluluk yalnızca reklamın gösterildiği internet sitesine yüklenemez. Reklam verenlerin kimliğinin doğrulanması, aracı şirketlerin faaliyetlerinin denetlenmesi, şüpheli veri akışlarının incelenmesi ve casus yazılım bağlantısı tespit edilen altyapıların hızla engellenmesi gerekiyor. Aksi durumda geniş erişime sahip reklam ağları, güvenlik önlemlerini farklı şirketler arasında paylaştıran karmaşık yapıları nedeniyle saldırganlara avantaj sağlayabilir.

Reklam Engelleyiciler Yeterli mi?

Araştırmacılar, kullanıcıların risklerini azaltmak için reklam engelleyicilerden yararlanmasını öneriyor. Reklam engelleyiciler, belirli reklamların yüklenmesini ve bazı izleme mekanizmalarının çalışmasını önleyerek saldırı yüzeyini daraltabilir. Ancak bunları her türlü casus yazılım saldırısını engelleyen kesin bir çözüm olarak değerlendirmemek gerekiyor.

Cihazların işletim sistemlerini, tarayıcılarını ve uygulamalarını güncel tutmak da önem taşıyor. Güvenlik güncellemeleri, saldırganların yararlanabileceği bilinen açıkların kapatılmasına yardımcı oluyor. Uygulamaların güvenilir kaynaklardan indirilmesi, kullanılmayan uygulama ve izinlerin gözden geçirilmesi ve mümkün olduğunda reklam takibinin sınırlandırılması da alınabilecek önlemler arasında.

Özellikle gazeteciler, insan hakları savunucuları, kamu görevlileri ve hassas bilgilerle çalışan kişiler açısından standart önlemler tek başına yeterli olmayabilir. Bu grupların cihazlarında olağandışı davranışlar görülmesi durumunda profesyonel güvenlik incelemesi gerekebilir. Çünkü gelişmiş casus yazılımlar, kullanıcıya belirgin bir belirti göstermeden çalışabilecek biçimde tasarlanabiliyor.

Burada bireysel kullanıcıların yapabilecekleri kadar reklam sektörünün sorumluluğu da önem taşıyor. Kullanıcıların her reklamın arkasındaki teknik altyapıyı incelemesi beklenemez. Reklam platformlarının, reklam dağıtımına katılan şirketlerin faaliyetlerini denetlemesi ve kötüye kullanım tespit edildiğinde müdahale etmesi, sorunun kaynağında önlenmesi açısından daha etkili bir yaklaşım sunuyor.

Dijital Reklamcılığın Görünmeyen Tehdidi

AdFection vakasını önemli kılan nokta, hedefli casus yazılım saldırılarının bilinen yöntemlerine yeni bir dağıtım kanalı eklemesi. Daha önce kamuoyunda öne çıkan sıfır tıklamalı saldırılar çoğunlukla mesajlaşma uygulamaları, işletim sistemleri veya belirli yazılım bileşenlerindeki güvenlik açıklarıyla ilişkilendiriliyordu. Bu araştırma ise reklam ekosisteminin de gelişmiş gözetleme operasyonlarında kullanılabildiğine ilişkin teknik kanıtlar ortaya koyuyor.

Citizen Lab‘ın bulgularına göre Discover-Tech, reklamcılık altyapısı ile paralı casus yazılım sektörü arasında bir bağlantı noktası oluşturdu. Al Jazeera’ya yönelik saldırılarla ilişkilendirilen teknik bulgular, bu modelin gerçek bir operasyonda kullanıldığına işaret ediyor. Bununla birlikte reklamların gösterildiği bütün cihazların hedef alındığı veya bütün kullanıcıların casus yazılımla enfekte edildiği sonucuna varmak mümkün değil.

Asıl mesele, kullanıcıların internette karşılaştıkları reklamları yalnızca ticari içerikler olarak görmesine dayanan güven varsayımının artık yeterli olmaması. Reklamlar, kullanıcıların ilgi alanlarını belirlemek ve ürün satmak amacıyla kullanılan araçlar olmanın ötesinde, cihazları tanımak, dijital hareketleri ilişkilendirmek ve belirli hedeflere ulaşmak için de kullanılabiliyor.

AdFection, reklamcılık sistemlerinin kötüye kullanılmasının yalnızca mahremiyet ihlaliyle sınırlı kalmayabileceğini gösteriyor. Aynı altyapı, uygun teknik koşullar oluştuğunda doğrudan cihaz güvenliğini tehdit eden saldırılara da hizmet edebiliyor. Bu nedenle dijital reklamcılıkta güvenlik, yalnızca zararlı içerikleri filtrelemekten ibaret görülmemeli; reklamların arkasındaki veri toplama, hedefleme ve dağıtım süreçleri de denetlenmeli.

Araştırmanın ortaya koyduğu tablo, internette görünür olan içerikle arka planda gerçekleşen teknik işlemler arasındaki farkın ne kadar önemli hâle geldiğini gösteriyor. Bir reklamın ekranda birkaç saniye görünmesi sıradan bir olay gibi algılanabilir. Ancak bu sırada cihazın tanımlanması, verilerinin ilişkilendirilmesi ve güvenlik açıklarından yararlanılması mümkünse reklam, yalnızca bir tanıtım aracı olmaktan çıkmış demektir.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

22:02:47

Windows 11 Gerçekten Gizlice Veri mi Topluyor?

Windows 11 kullanıcıları son günlerde yeni bir gizlilik tartışmasının tam ortasında. Sosyal medyada ve çeşitli teknoloji forumlarında hızla yayılan iddialara göre Microsoft, işletim sistemine sessiz sedasız yeni bir izleme hizmeti ekledi ve bu hizmet kullanıcıların bilgisayarlarından düzenli aralıklarla veri toplamaya başladı. Özellikle “Windows Health and Optimized Experiences” (whesvc) adı verilen servisin her 15 dakikada bir Microsoft sunucularına bilgi gönderdiği yönündeki paylaşımlar, kısa sürede milyonlarca kullanıcıya ulaştı…

Microsoft ise bu iddiaları kesin bir dille reddediyor. Şirkete göre ortada yeni bir casus yazılım değil, uzun süredir geliştirilen ve işletim sisteminin kararlılığını artırmayı amaçlayan mevcut bir tanılama bileşeni bulunuyor. Peki gerçek durum ne? Windows gerçekten kullanıcıdan habersiz veri mi topluyor, yoksa tartışma yanlış yorumlanan teknik ayrıntılardan mı kaynaklanıyor?

Aslında bu tartışmayı anlamanın yolu, yalnızca söz konusu hizmete değil, Windows’un uzun yıllardır benimsediği telemetri yaklaşımına bakmaktan geçiyor.

Tartışmanın Merkezindeki Hizmet Nedir?

Gündemdeki hizmetin adı “Windows Health and Optimized Experiences“. Kısaca whesvc olarak bilinen bu servis ilk kez Mayıs 2025’te duyuruldu.

Microsoft‘un açıklamalarına göre hizmetin temel amacı, bilgisayarın sağlık durumunu takip ederek olası sorunları daha erken tespit edebilmek. İşlemci sıcaklığı, performans düşüşleri, beklenmeyen sistem yavaşlamaları veya donanımla ilgili bazı hata belirtileri bu kapsamda izlenebiliyor.

Bu tür bilgiler, aslında modern işletim sistemlerinin büyük bölümünde kullanılan tanılama verileri arasında yer alıyor. Amaç, sistem çökmelerinin nedenlerini belirlemek ve gelecekte yayımlanacak güncellemelerle bu sorunları azaltabilmek.

Sorun ise tam burada başlıyor.

Kullanıcıların önemli bir bölümü, sistemde çalışan yeni bir hizmet gördüğünde bunun hangi bilgileri topladığını ve bu verilerin nereye gönderildiğini doğal olarak sorguluyor.

“Her 15 Dakikada Bir Veri Gönderiyor” İddiası Nereden Çıktı?

İnternette hızla yayılan iddiaların merkezinde, whesvc servisinin düzenli aralıklarla çalışması yer alıyordu. Bazı paylaşımlar bu durumun Microsoft‘a her 15 dakikada bir otomatik veri aktarıldığının kanıtı olduğunu ileri sürdü.

Microsoft ise bunun doğru olmadığını söylüyor.

Şirket adına açıklama yapan Geliştirici Topluluğu Başkan Yardımcısı Scott Hanselman, performans kayıtlarının öncelikle bilgisayar üzerinde yerel olarak saklandığını belirtti. Microsoft‘a göre bu bilgiler kendiliğinden şirkete gönderilmiyor.

Bu kayıtların Microsoft‘a ulaşması için kullanıcının Geri Bildirim Merkezi (Feedback Hub) üzerinden bilinçli olarak bir hata raporu oluşturması gerekiyor. Başka bir ifadeyle şirket, sistemin düzenli olarak veri topladığını kabul ediyor; ancak bu verilerin otomatik biçimde Microsoft sunucularına aktarılmadığını savunuyor.

Teknik açıdan bakıldığında bu ayrım önemli. Çünkü bilgisayarın kendi içinde tanılama amacıyla veri üretmesi ile bu verilerin internet üzerinden sürekli bir şirkete gönderilmesi aynı şey değil.

Casus Yazılım mı, Telemetri mi?

Tartışmanın asıl nedeni kullanılan teknik terimler.

Bir yazılımın bilgisayarın performansını izlemesi tek başına “casus yazılım” olduğu anlamına gelmiyor. Günümüzde Android, iOS, macOS ve Linux dağıtımlarının önemli bir kısmı da farklı seviyelerde tanılama verileri oluşturuyor.

Ancak kullanıcıların itiraz ettiği nokta başka.

Birçok kişi bilgisayarında çalışan servislerin tam olarak ne yaptığını göremiyor. Hangi bilgilerin toplandığı, bunların ne kadar süre saklandığı ve hangi koşullarda dışarı aktarıldığı çoğu zaman teknik belgelerde yer alsa da ortalama kullanıcı açısından yeterince anlaşılır değil.

Bu durum da “şeffaflık” tartışmasını beraberinde getiriyor.

Asıl Tartışma Güven Meselesi

Microsoft’un açıklamaları teknik ayrıntıları netleştirse de gizlilik savunucularının tüm endişelerini ortadan kaldırmış değil.

Eleştirilerin önemli bölümü, Windows 11‘in hâlen kullandığı Global Device Identifier (GDID) yani Küresel Cihaz Tanımlayıcısı üzerinde yoğunlaşıyor.

Bu tanımlayıcı, cihazın Microsoft ekosistemi içindeki çeşitli hizmetlerle ilişkilendirilmesini kolaylaştırabiliyor. Gizlilik savunucularına göre kullanıcıların bu tanımlayıcıyı tamamen devre dışı bırakabilecek açık ve erişilebilir bir seçeneğe sahip olmaması önemli bir eksiklik.

Microsoft ise bu tür tanımlayıcıların güvenlik, lisans doğrulama, hata analizi ve hizmet kalitesini artırma gibi amaçlarla kullanıldığını belirtiyor.

İşte tartışmanın düğümlendiği nokta da burası.

Bir teknoloji şirketi açısından tanılama verileri ürün geliştirme için son derece değerli olabilir. Ancak aynı veriler kullanıcı açısından, dijital mahremiyetin sınırlarını belirsiz hâle getirebilir.

Günümüzde Gizlilik Algısı Değişiyor

Son on yılda kullanıcıların gizlilik konusundaki beklentileri belirgin biçimde değişti.

Eskiden performans artırma amacıyla toplanan telemetri verileri fazla tartışılmazken, bugün kullanıcılar hangi bilginin neden toplandığını öğrenmek istiyor. Üstelik yalnızca neyin toplandığını değil, bunun ne kadar süre saklandığını, kimlerle paylaşıldığını ve nasıl silinebileceğini de sorguluyor.

Bunun arkasında yalnızca teknoloji şirketlerine duyulan güvensizlik yok.

Son yıllarda yaşanan büyük veri sızıntıları, reklam teknolojilerinin giderek daha karmaşık hâle gelmesi ve yapay zekâ sistemlerinin devasa veri kümeleriyle eğitilmesi, kişisel verilerin ekonomik değerini de görünür hâle getirdi.

Bu nedenle kullanıcılar artık “Veri toplanıyor mu?” sorusundan çok, “Toplanan veri tam olarak ne işe yarıyor?” sorusuna cevap arıyor.

Microsoft Neden Tepki Verme Gereği Duydu?

Şirketin bu konuda hızlı bir açıklama yapmasının temel nedeni, sosyal medyada yayılan iddiaların kısa sürede büyük yankı uyandırmasıydı.

Microsoft açısından “Windows gizlice veri gönderiyor” algısının yayılması ciddi bir güven sorunu oluşturabilir. Özellikle kurumsal müşteriler, kamu kurumları ve güvenlik odaklı kullanıcılar için bu tür haberler yalnızca teknik değil, ticari sonuçlar da doğurabilir.

Bu nedenle şirket, whesvc servisinin yeni olmadığını, casusluk amacı taşımadığını ve verilerin kullanıcı onayı olmadan otomatik biçimde gönderilmediğini özellikle vurguladı.

Peki Kullanıcılar Ne Yapmalı?

Bugünkü bilgiler ışığında, Windows Health and Optimized Experiences hizmetinin varlığı tek başına kullanıcıların gizlice izlendiğini gösteren bir kanıt olarak değerlendirilemez. Bununla birlikte, Microsoft‘un açıklamaları da gizlilik tartışmasını tamamen sona erdirmiş değil.

Asıl mesele, modern işletim sistemlerinin giderek daha fazla tanılama verisi üretmesi ve kullanıcıların bu süreç üzerinde ne ölçüde kontrol sahibi olduğu.

Dijital dünyada güven yalnızca “Bize güvenin” demekle sağlanmıyor. Kullanıcılar artık hangi verilerin toplandığını, bunların hangi amaçla işlendiğini ve isterlerse bu süreci ne ölçüde sınırlandırabileceklerini açık biçimde görmek istiyor.

Dolayısıyla bu tartışma yalnızca Microsoft‘u ilgilendirmiyor. Apple, Google ve diğer büyük teknoloji şirketleri de benzer sorularla karşı karşıya. Gelecekte rekabetin yalnızca performans veya yapay zekâ özellikleri üzerinden değil, kullanıcı mahremiyetine gösterilen şeffaflık üzerinden de şekillenmesi bekleniyor.

Peki Kullanıcılar Ne Yapmalı?

Windows 11 kullananların paniğe kapılması için şu an elde somut bir neden bulunmuyor. Ancak bu durum, gizlilik ayarlarını gözden geçirmenin gereksiz olduğu anlamına da gelmiyor. Uzmanlar, işletim sistemini kullanırken birkaç temel önlemin alınmasını öneriyor.

İlk olarak Ayarlar > Gizlilik ve Güvenlik > Tanılama ve Geri Bildirim bölümünü kontrol ederek isteğe bağlı tanılama verilerinin durumuna bakabilirsiniz. Zorunlu tanılama verileri tamamen kapatılamasa da, isteğe bağlı veri paylaşımı sınırlandırılabiliyor.

Bunun yanında, düzenli olarak Gizlilik Panosu (Privacy Dashboard) üzerinden Microsoft hesabınızda tutulan etkinlik verilerini incelemek ve ihtiyaç duymadığınız kayıtları silmek de faydalı olabilir.

Kullanmadığınız Microsoft hizmetlerinde oturum açmamak, gereksiz izin isteyen uygulamaları kaldırmak ve işletim sistemini yalnızca güvenilir kaynaklardan gelen güncellemelerle güncel tutmak da dijital mahremiyet açısından önem taşıyor.

En önemlisi ise, sosyal medyada dolaşan her iddiayı doğru kabul etmemek. Bir sistem hizmetinin çalışıyor olması tek başına casus yazılım olduğu anlamına gelmez. Aynı şekilde, bir şirketin “veri toplamıyoruz” açıklaması da kullanıcıların sorgulamayı bırakması gerektiği anlamına gelmez. Sağlıklı yaklaşım, teknik kanıtları takip etmek ve gizlilik ayarlarını bilinçli şekilde yönetmektir.

Sonuç olarak, Windows 11‘e ilişkin son tartışma bize önemli bir gerçeği yeniden hatırlatıyor: Dijital çağda güven, yalnızca güvenlik açıklarını kapatmakla değil, kullanıcıların verileri üzerinde anlamlı kontrol sahibi olmasını sağlamakla da kazanılıyor.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

15:53:26

Casus yazılımlar, kullanıcının web tarama faaliyetlerini izleyen ve daha sonra bu bilgileri kullanıcının açık izni olmadan uzak bir bilgisayara rapor eden programlardır…

Bu bilgiler daha sonra şirket tarafından son kullanıcıya yeni hizmetler veya reklamlar sunmak için analiz edilir. Bu bilgiler ayrıca pazar analizi ve hedefli reklam kampanyalarının oluşturulması için diğer şirketlere de satılabilir. Casus Yazılım terimi, açık izniniz veya bilginiz olmadan evinizi telefonşa arayan veya verileri uzak bir konuma ileten herhangi bir uygulamayı da içerecek şekilde genişletilmiştir. Kötü niyetli Casus Yazılımlar ayrıca oturum açma adları, hesap parolaları ve diğer kişisel bilgiler gibi kişisel verileri uzak bir konuma iletecek şekilde gelişmiştir.

Bu bilgiler daha sonra kimlik hırsızlığı veya diğer suç faaliyetleri için kullanılacaktır. Bu tür casus yazılımların kaldırılması genellikle çok daha zordur ve kendisini kaldırılmaktan korumak için diğer kötü amaçlı yazılımları kullanma eğilimindedir. Bu tür casus yazılımlar anti-casus yazılım ve anti-virüs programları tarafından hedeflenen yazılımlardır.

Program kullanımı, hatalar ve diğer bilgilerin iletilmesi yasal uygulamalarda da çok yaygındır. Ancak şirketler bu tür davranışları, programı geliştirmelerine yardımcı olmak ya da kullanım bilgilerini kendilerine geri ileterek size daha iyi bir son kullanıcı deneyimi sunmalarını sağlamak gibi ifadelerle paketlerler. Ancak aradaki fark, bu yasal uygulamaların önce size sorması ve bu tür programları tercih etmenize izin vermesidir. Eğer izin vermezseniz, programlar uzak bir konuma herhangi bir bilgi göndermeyecektir.

Ücretsiz programların gelir elde etmenin bir yolu olarak programlarına Casus Yazılım ve Reklam Yazılımı dahil etmeleri de nadir değildir. Bu nedenle, Ücretsiz Yazılım olarak kabul edilen bir programı indirirken her zaman programın EULA olarak da bilinen Son Kullanıcı Lisans Sözleşmesini okumalısınız.

Bu lisans sözleşmesi, yazılımı yüklemeden önce gösterilmeli ve programın kişisel bilgileri bilgisayarınızdan uzak bir konuma iletip iletmeyeceğini belirtmelidir. EULA'daki bilgilerden yola çıkarak programı yüklemek isteyip istemediğinize karar verebilirsiniz.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…

P aris merkezli kâr amacı gütmeyen Yasak Hikayeler tarafından koordine edilen ve Uluslararası Af Örgütü insan hakları grubunun da yer aldığı ‘Pegasus Projesi’ için çalışan 17 üyeli haber kuruluşları grubunun bir parçası olan The Washington Post‘a göre, Pegasus bu işlerin amiral gemisi. Kendisini “yalnızca incelenmiş ve onaylanmış, devlet tarafından yönetilen istihbarat ve kolluk kuvvetlerinin kullanımına yönelik hassas siber istihbarat çözümlerinde dünya lideri” olarak tanımlayan İsrail merkezli NSO Group‘un casus yazılımı.

Şirketin “40 ülkede 60 devlet müşterisi” ve Bulgaristan ve Kıbrıs’ta ofisleri olduğu ve “çoğunluğu Londra merkezli bir özel sermaye şirketi olan Novalpina Capital’e ait olduğu” söyleniyor..

Pegasus casus yazılımının iPhone‘dan Android cihazlara ve bir tıklamayla, herhangi bir yere ve herhangi bir telefona nasıl sızacağının keşfedildiği bildiriliyor. Yazılım cihaza sızdığında, hedef telefon kullanılarak yapılan her şey casus yazılımı kontrol edenler tarafından görülebilir, ayrıca cihazın kontrolünü sanal olarak ele geçirebilir ve gözetime yardımcı olmak için çeşitli özelliklerini etkinleştirebilir. Casus yazılım tarafından hedef alınan kişilerle ilgili ayrıntılar ortaya çıktıkça Pegasus ve nasıl çalıştığı hakkında bilmeniz gerekenler burada.

NASIL ÇALIŞIYOR?
Pegasus Projesi, dünya genelinde casus yazılımların sızdığı 50.000 cihazın bir listesini çıkarsa da, varlığına dair bilgiler en az beş yıl öncesine dayanıyor. Pegasus’un en eski versiyonu 2016 yılında ortaya çıkmıştı ve telefonlara girmek için ‘mızraklı oltalama’ olarak bilinen bir taktiği kullanıyordu. Bu teknikler, casus yazılım kullanıcısının hedef cihaza bir metin mesajı veya e-posta göndermesini içeriyordu. Alıcı e-postada veya mesajda bulunan bir bağlantıya tıkladığında, casus yazılım veya kötü amaçlı yazılım cihaza indirilir ve saldırgana bilgi iletilirdi.

Bununla birlikte, 2021’deki Pegasus, 2016 sürümünün çok daha gelişmiş bir versiyonudur ve artık ‘sıfır tıklama’ olarak bilinen saldırıyı gerçekleştirebilir, bu da hedefteki kullanıcı neredeyse hiçbir işlem yapmadığı halde bir telefona sızabileceği anlamına geliyor. Böylece WhatsApp, 2019 yılında Pegasus casus yazılımının, cihazın kullanıcısı aramayı cevaplamasa bile, kendisine yapılan basit bir WhatsApp araması yöntemiyle bir cihaza bir ağ geçidi bulabileceğini ortaya çıkarmıştı. Bunun için casus yazılımın yapımcıları, cihaza girmek için ‘sıfır gün’ güvenlik açığı olarak bilinen şeyi kullanmıştı. ‘Sıfır gün’ güvenlik açığı, bir işletim sistemindeki üreticisinin farkında olmadığı ve dolayısıyla düzeltmediği herhangi bir kusur veya açıktır.

Pegasus Projesi‘nin bir parçası olan başka bir yayın olan The Guardian, “NSO’nun Apple’ın iMessage yazılımındaki güvenlik açıklarından yararlanmaya başladığını ve yüz milyonlarca iPhone’a arka kapı erişimi sağladığını” söylüyor. WhatsApp, ABD’de NSO‘ya hizmeti hacklediği için dava açarken, The Guardian Apple‘ın “bu tür saldırıları önlemek için yazılımını sürekli olarak güncellediğini söylediğini” bildirdi.

The Guardian ayrıca, mızraklı oltalama ve sıfır gün saldırılarının yanı sıra, Pegasus‘un “hedefin yakınında bulunan bir kablosuz alıcı-vericiye de kurulabileceğini” ekliyor. Ve bir de, bir NSO broşüründe tanıtıldığı gibi, saldırganın cihazı ele geçirmesi durumunda casus yazılımı bir telefona manuel olarak yüklemek gibi eski bir stratejisi de var.

NE YAPABİLİR?
Bir telefona sızdıktan sonra Pegasus ile yapılamayacak pek bir şey kalmıyor. Saldırgan SMS’leri, e-postaları, fotoğrafları ve videoları görebilir ve kişi listelerinin arama kayıtlarına erişebilir. Hedefteki kişinin nereye hareket ettiğini göstermek için GPS’i de takip edebilir. Ama hepsi bu değil. Raporlar, Pegasus‘un mikrofon ve kamerayı etkinleştirmek için de kullanılabileceğini ve böylece cihazı aktif bir gözetleme aracına dönüştürebileceğini de söylüyor.

HEDEFLEDİĞİ YAZILIMLAR NELERDİR?
Casus yazılım veya kötü amaçlı yazılım üreticileri, genellikle, cihazlara önceden yüklenmiş olarak gelen veya yaygın olarak kullanılan yazılım veya programları hedefler çünkü The Guardian‘ın dediği gibi, bu, saldırıya uğrayabilecek cihazların “sayısını önemli ölçüde artırır”.

Casus yazılım üreticilerinin aradığı şey, dikkat çekmeden yararlanabilecekleri herhangi bir yazılımdaki zayıflıklar ve güvenlik açıklarıdır. The Guardian, Guarnieri ve ekibinin “Apple’ın Fotoğraflar ve Müzik uygulamalarıyla ilgili tuhaf ağ trafiğinin bulaştığı zamanlarda görülebildiğini ve bu da NSO’nun yeni güvenlik açıklarından yararlanmaya başlamış olabileceğini düşündürdüğünü” ekliyor.

WHATSAPP SOHBETLERI ŞİFRELİ DEĞİL Mİ?
Öyledirler, ancak Pegasus gibi casus yazılımların hareketlerini engellenmek için tasarlanmamışlardır. WhatsApp‘ın sahip olduğu uçtan uca şifreleme, yani mesaj yazıldıktan ve gönderildikten sonra ve alıcının telefonunda okunmadan önce, verileri ele geçiren herkesin okuyamayacağı şekilde karıştırılıyor. The Post‘un dediği gibi, bu tür şifreleme “ortadaki adam” saldırılarına karşı faydalıdır, ancak “iletişimin her iki ucunu da hedefleyen ‘uç nokta’ saldırılarına karşı” maalesef işe yaramıyor.

Pegasus casus yazılımı, WhatsApp mesajını okuyabilir çünkü hedefin cihazındaki şifrelemeyi çözen ve onu hedef için okunabilir hale getiren teknolojiye erişebilir.

PEGASUS NASIL TESPİT EDİLEBİLİR?
Uzmanlar Pegasus‘u tespit etmenin neredeyse imkansız olduğunu söylüyor. Bu, herhangi bir casus yazılım için anlaşılabilir bir durumdur, çünkü modern elektronik cihazların getirdiği gelişmiş korumaları atlatabilmeleri için bazen hiçbir sızma izi bırakmamaları gerekir. Guardian, uzmanların “Pegasus’un daha yeni sürümlerinin sabit disk yerine telefonun geçici belleğinde yaşadığını, yani telefon kapatıldığında neredeyse tüm yazılım izlerinin kaybolduğunu” düşündüklerini söylüyor.

Guarnieri, insanlar kendisine Pegasus‘u yenmek için ne yapabileceklerini sorduğunda, onlara “gerçek dürüst cevabının hiçbir şey” olduğunu söylüyor.

Okuduğunuz için teşekkürler. Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…