Törene Katılan Tüm Sporcular Sırılsıklam Islandı…

10:48:20

Açılış Töreni Tekneyi Kaçırdı

Paris Oyunları yeni bir görünümle başladı ve Celine Dion ile ışıldadı. Ancak gösteri, TV’nin diğer gösterilerine benzer bir şişkinlikten muzdaripti. Celine Dion’un Paris Olimpiyatları açılış töreninin son şarkısını seslendirmesinden yaklaşık altı saat önce, yayın hizmeti Peacock, “Bunun sonunda hepimiz ağlayacağız” başlığıyla bir tanıtım e-postası gönderdi. Belki de söylediklerinden daha fazlasını biliyorlardı…

Dört saatlik maraton yayınının son bölümünde, kutlama yapan sporcular, dans gösterileri ve konuşmalar geride kaldığında, son derece hoş görüntüler ve dokunaklı anlar vardı; eski şampiyonları karanlıkta Seine Nehri’ne taşıyan sürat teknesi (Leos Carax‘ın “Les Amants du Pont-Neuf” filmindeki harika su kayağı sahnesinin gerçek hayattaki bir yankısı gibi), meşale bir ateşböceğinin alevi gibi avlularında taşınırken Louvre’un dramatik aydınlatması, meşalenin tekerlekli sandalyesinde sabit duran 100 yaşındaki bir Fransız bisikletçinin eline verilmesi ve Dion‘un hastalığına meydan okuyarak Eyfel Kulesi’nde “Hymne à l’Amour“u seslendirmesi muhteşemdi.

Ancak hem yaz yağmuruyla sırılsıklam olan sporcular, sanatçılar ve seyirciler hem de Fransız organizatörler tarafından tasarlanıp Peacock tarafından paketlendiği şekliyle töreni izleyen evdeki izleyiciler için oraya ulaşmak oldukça dayanıklılık gerektiriyordu.

Etkinliğin geleneksel formatından – sporcuların bir stadyuma doğru yürüdüğü uzun, resmi geçit töreninden – Seine Nehri boyunca performanslarla kesilen suda bir geçit töreni için vazgeçme kararının iki yönlü bir etkisi oldu. Töreni daha büyük, daha çeşitli ve aralıklı olarak daha eğlenceli bir şeye dönüştürdü. Ama aynı zamanda daha sıradan bir şeye de dönüştürdü – kendini tanıtmak ve sürdürmek için var olan bir devre arası gösterisi, ödül şovu veya tatil geçit töreni gibi şişirilmiş bir başka TV için yapılmış gösteriye.

Bu tür gösteriler elbette eğlenceli olabilir ve geleneksel Olimpiyat açılış töreni sıkıcı ve bitmek bilmez gelebilir. Ancak bu başka hiçbir şeye benzemiyordu ve Oyunların özel hissettirilmesinde önemli bir rol oynadı.

Sporcuları taşıyan tekneler Seine Nehri boyunca ilerlerken, göze çarpan şey neyin eksik olduğuydu. Tek bir yerde, sürekli bir akıntı halinde hareket eden büyük bir sporcu kitlesi. Ulusal kostümlerin kaotik paleti, farklı yürüyüş stilleri, gururlu bayrak taşıyıcıları. Anıtsal ve bireysel olanı daha etkili bir şekilde birleştiren çok az etkinlik vardır.

Cuma günkü tören ve yayınla ilgili her şey sporcuları küçültmek için çalıştı. Bazen üç dört ülkenin bir arada olduğu tezahürat kümeleri halinde oturan sporcular, ülkelerinin en çok eğlendiğini göstermek için en çok gürültüyü çıkarmak için yarışan parti teknelerindeki yolculara benziyorlardı.

Ve törenin yeni formatında, ekran süresini paylaşmak zorunda kaldılar. Sporcuların geçit töreni uzun süre ortadan kayboldu ya da bölünmüş bir ekran kutusuna indirgenirken, eğlence kısmı devraldı. Banttan yayımlanan bölümlerde ve nehir boyunca uzanan sahnelerde, çok sayıda yetenekli müzisyen ve dansçı, bir anlamda tam anlamıyla Fransız olan bir sunumda yer aldı: iç gıcıklayıcı, hermetik, mizahı hafif ve gösterişi ağır.

Bir uçtan bir uca üç buçuk mil uzunluğundaki törenin büyük bir kısmının geniş bir nehrin üzerinde ya da yanında gerçekleşmesi, töreni doğal bir televizyon etkinliği haline getirdi. Seyirciler sadece önlerindekini görebiliyordu ve o da çok iyi değildi; onları tezahürat yaparken gördüğümüzde, büyük olasılıkla yakındaki bir monitördeki görüntülere tepki veriyorlardı.

Ancak televizyon izleyicisinin en iyi görüş açısına sahip olduğu hissi de yoktu. Teknelerindeki sporcular hâlâ uzakta görünüyordu; prodüksiyon numaraları kameralar için yaratıcı bir şekilde sahnelenmemişti. Zaman zaman, izlediğiniz şeyi canlı olarak, geçerken görseydiniz daha heyecanlı ve hareketli olacağı hissine kapılıyordunuz. Juliette Armanet‘nin bir mavnada, yanan bir piyanoyla, yağmur lekeli bir mercekten yaptığı “Imagine” yorumu, ekranda yüksek bir kamp unsuruna sahipti; Trocadéro’dan bakıldığında, muhtemelen tüyler ürpertici görünüyordu.

Bu içeriği beğendiyseniz lütfen çevrenizle paylaşınız…